با شرمندگی نگاهم کرد بدون اینکه حرفی واسه اضافه کردن داشته باشه.
انگار خودش هم از اینکه متوجه شده بود این دختره بارداره همچین بدش نیومد.
اونقدر هیچی ناظهار کرد تا مادرش در کمال پررویی و حتی با تشر اضافه کرد:
-اونی که باید شماتت بشه پسر من نیست خود تویی!
ناباورانه پوزخندی زدم و جویا شدم:
-من !؟
کاملا حق به جانب جواب داد:
-بله! خود تو…اگه به تمایل داشته هاش بی توجهی نمیکردی اگه واسش بچه میاوردی سراغ این زن نمی حرکت کرد در هر صورت این زن تو این خونه می مونه تا وقتی بچه اش جهان بیاد!
باورم نمیشد.
باورم نمیشد دارن این بلارو سرم میارن!
باورم نمیشد به جای شرم و خجالت صاف صاف تو نگاههام نگاه کنن و با تهدید ازم بخوان حضور این زن رو تو این خونه قبول کنم!
من ایوب نبودم!
چطور میتونستم تمام این مشکلات رو ببینم و دووم بیارم ؟
چنددقیقه ای سکوت کردم.
خاموشیی که خودخوری و خودآزاری قاطیش بود.
نفس عمیقی کشیدم و بعد سرم رو بالا گرفتم و بیان کردم:
نفس عمیقی کشیدم و بعد سرم رو بالا گراهی شدم و اظهار کردم:
-باشه! باشه….این زن میتونه بمونه.میتونه اینجا خوش و خرم زندگی کنه و بچه اش رو به دنیا بیاره اما قبلش پسرتون باید بیاد و منو طلاق بده!
فرهادی که تا اون لحظه لال مونی گرفته بود کف دستشو بالا برد و محکم زد رو کف دسته صنقلبی و با آوای بلند داد زد:
-من هیچوقت اینکارو نمیکنم! هیچوقت!
واسه اامانبار جلوی خانواده اش من هم صدام رو بردم بالا و بیان کردم:
-پس این دخترو همین حالا از اینجا بنداز بیرون!
دختره با حرص و خشم، طلبکارانه و حق به جانب اضافه کرد:
-ای قسی القلب! چطور میتونی همچین چیزی ازش بخوای!؟ من باردارم…
صدای داد و “بس کنید” معتمد به بگو مگوی ما خاتمه داد.
بقیه رو شماتت نکرد.
یه راست و صاف خودمو خطاب قرار داد و گفت:
-پسر من نمیتونه تا سفید شدن موهاش منتظر حامله شدن تو بمونه!
این خانواده باید یه وارث داشته باشه یا نه…؟!
این بچه حرام زداده نیست.فرهاد این زنو صیغه اش کرده پس کسی حق نداره از این خونه بندازش بیرون!
گاهی درهات تورو میخندونن!
من همین حس رو داشتم .حس خندیدن به مشکلاتم.به دردهام…
اما دیگه اجازه نمیدادم اینجوری به بازیم بگیرین برای همین محکم و جدی بیان کردم:
-اینجا باید بین بودن من و این دختر یک نفرمون رو انتخاب کنید و از اونجایی که انتخاب شما مشخصه پس پسر شما همین فردا باید با من بیاد دادگاه…
مکث کرد.نفس عمیقی کشیدم و با قد بلند شدن از جا گفتم:
-من از اینخونه میرم….
وسایلمو که خیلی همزیاد نبودن و فقط شامل چند دست لباس میشد چپوندم تو کیف ساک دستیم.
اگه این دختر باعث خلاصی من از این خونه ی تاریک میشد اومدنش رو جشن میگیرم نه ماتم…
در کمد رو باز کردم و وسایل شخصیمو بیرون آوردم و انداختم تو کیف.
نفسهام به شماره افتاده بودن.
دلم به تپ و تاپ افتاده بودن…
دیگه تحمل نداشتم.
دیگه بریده بودم!
زیر لب زمزمه کردم:
“من از اینجا میرم….من از اینجا میرم…من از اینجهنم میرم…از جهنم این آدما خودمو نجات میدم”
به سمت میز آرایشی پا شتابزده کردم.
کشو رو کشیدم سمت خودم و ساعت و موبایلمو بیروم آوردم و پرت کردم تو ساک.
موهام رو پشت گوش جمع کردم و عصبی وار زمزمه کردم:
“دیگه اینجا نمی مونم…خودمو خلاص میکنم…”
خم شدم و دکمه ساک رو بستم و با گرفتن دسته هاش کمرم رو صاف کردم و تمایل داشتم از اتاق بیرون برم که در باز شد و تو قاب در ایستاد.
چشمهام روی صورت برافروخته اش به گردش در اومد.
قفسه ی سینه اش به سریعی بالا و پایین میشد.
با لحن سریعی سؤال کرد:
-کجا میخوای بیرون !؟
دندونامو روی هم فشردم و با خشم جواب دادم:
-مشخص نیست !؟ میخوام از این جهنم برم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن