لبخند تلخی روی صورتم قرار گرفت.
خبر نداشت هرچی بهش گفتم صرفا یه نقش بازی کردن واسه دور شدن از فرهاد و حرکت کردن پیش فرزاد بود.
کف دستمو کشید و گفت:
-بیا بریم داخل که کلی باهات حرف دارم!
هزار تا گزارش خوب و بد از خودم…بیا!
چند قدم به جلو برداشت و من رو هم دنبال خودش کشید ولی وقتی متوجه شد هممسیرش نمیرم و یجا توقف کردم خودش هم توقف کرد و متعجب سرش رو برگردوند سمتم و پرسید:
-شیدا…چرا نمیای!؟
پیش از اینکه من جوابی بدم خودش تبسم دندون نمایی زد و اظهار کرد:
-خجالت نکش.
هیشکی نیست…یعنی هست اما فقط خدمتکارا!
آقا رهام که بیرونه…
مامان هم نوبت تزریق بوتاکس داشت!
منم و یه تعداد خدمتکار…
آب دهنمو قورت دادم و چراکه وقت صحبت نداشتم اظهار کردم:
-من نمیخوام بیام اینجا شیوا.من باید برم جای دیگه ای.یه نفره منتظرمه…
یه نفر که احتمالا حالش خوب نیست.
باید برم کمکش…باید براش دارو بخرم و غدا بپزم.
اگه تلفنی اوت حرفها رو بهت زدم فقط واسه این بود که مجیور بودم جلوی فرهاد نقش بازی کنم.
نه اینکه قلبم نخواد پیش تو باشم نه…
مکث کردم.نفس حبس شده تو سینه رو بیرون فرستادم و به عنوان کلام آخر و صد البته به امید اینکه درکم بکنه اظهار کردم:
-اما اون بیشتر به من احتیاج داره!
اول بهت زده و گیج و سردرگم نگاهم کرد و بعد لبهاش رو از هم باز کرد و اضافه کرد:
-اون…
چون حس کردم میدونم قراره چیبگه خیلی شتابزده و سریع گفتم:
-نه! لطفا نپرس کیه فقط بدون که یه دوسته…
یه دوست که واسه من بهشدت عزیزه!
چنددقیقه ای بدون اینکه کلمه ای به زبون بیاره فقط بهم خیره موند اما بعد از اون بدون اینکه سوال پیچم بکنه مثل همواره شد پایه و اظهار کرد:
-بدو! خیالت راحت باشه! حواسم هست اگه کسی سوالی سؤال کرد سوتی ندم!
آخه که چقدر من این خواهر کوچیکه رو دوستش داشتم.
جلو حرکت کردم و محکم بغلش کردم…
آخ که چقدر من این خواهر کوچیکه رو دوستش داشتم.
خوهر کوچیک که نه.در واقع تنها کسی که میشد گفت من دارم.
جلو راهی شدم و محکم بغلش کردم و اظهار کردم:
-دوست دارم شیوا.
نفس عمیقی کشید و حتی حس کردم دیدههاش رو بست.
چونه اش رو گذاشت رو شونه ام و بیان کرد:
-منم…
کف دستمو نوازشوار روی کمرش کشیدم و گفتم:
-تو تنها کسی هستی که حس میکنم با فکر کردن بهش یادم میفته خیلی هم بدبخت و بی کس و کار نیستم!
کف دستشو به کمرم فشار داد وآرام نوازشم کرد.نمیدونم در کل داشت راجبم چه فکری میکرد ولی بیان کرد:
-همیشه واسه هرچیزی رو من خیلی حساب باز کن شیدا.
حتی وقتی میخوای بری یه دوست رو ببینی…برای هر چیزی!
از اینکه سوال پیچم نکرد خوشحال بودم.از اینکه حتی سعی نکرد کنجکاوی و فضولی بکنه یا ته و توی اون دوست رو دربیاره هم همینطور.
من واقعا به همین احتیاج داشتم.
به همین که اون بگه پایه است و هرکمکی لازم دارم بهممیکنه.
بهشدت آروم گفتم:
-شاید فرهاد گاهی بخواد زنگ بزنه یا شیطنت بکنه که مطمئن بشه من اینجام.حواست جمع هست؟
خیال جمع بود و سعی کرد منم خیال جمع بکنه:
-خیالت راحت…
لبخند زدم و بسیار زود ازش فاصله گراهی شدم.نگاهی عجولانه و شتاب زده به ساعت مچی روی کف دستم انداختم و گفتم:
خیال جمع بود و سعی کرد منم خیال جمع بکنه:
-خیالت راحت…
لبخند زدم و بسیار زود ازش فاصله گرفتم.نگاهی عجولانه و شتاب زده به ساعت مچی روی کف دستم انداختم و گفتم:
-من دیگه باید برم.همین حالاش هم دیر شده…خدانگهدار…
محو تماشام آهسته و آروم لب زد:
-خدانگهدار…
خیلی زود از خونه زدم بیرون.وقت نداشتم.باعجله تا سر خیابون راهی شدم.اونجا یه تاکسی دربست گراهی شدم و خودمو رسوندم به بازار و وسایلی که موردنیازم بود رو خریدم و بعدهم به راننده آدرس خونه ی فرزاد رو دادم.
به خودم که اومدم درک کردم با کلی وسیله جلوی در خونه اش از حرکت ایستادم.
نمیدونم بعداز مشاهده کردنم قراره چه واکنشی از خودش نشون بده ولی میدونم که از نظر خودم بهترین کار ممکن رو انجام دادم.
من باید میومدم پیشش چه از اینکارم مسرور بشه و چه ناراحت.
ترجیح دادم در پشتی خونه اش رو بزنم.
جایی که کمتر تو دیده همسایه ها باشم.
در زدم و چنددقیقه بعد درحالی که ناخوداگاه دچار استرس و اضطراب شده بودم قامت فرزاد توی قاب نمایان شد.
از دیدن من جاخوزد و این جاخوردگی و تعجب همه جوره توی صورتش مشخص بود.
ولی چیزی که من رو درگیر خودش کرده بود صورتش بود.
اون صورتی که نشون میداد حالش چقدر بد و خرابه و حتی تو حالت عادی هم مدام سرفه میکرد.
آب دهنمو قورت دادم و با شکستن خاموشی و خاتمه دادن به اون نگاه های خیره اظهار کردم:
-سلام
بدون اینکه جواب سلامم رو بده جویا شد:
-تو اینجا چیکارمیکنی هااان؟
-سلام
بدون اینکه جواب سلامم رو بده سؤال کرد:
-تو اینجا چیکارمیکنی هااان؟
لبهامو روی هم مالیدم.چند لحظه ای بدون اینکه جوابی بده فقط اون صورت داغون و ملتهب شده اش رو که خبراز حال خرابش میداد نگاه کردم و بعدهم جواب دادم:
-متوجه شدم حالت بده اومدم پیشت!
اخم کرد و پرسید:
-شوهرت میدونه اومدی؟
بدون اینکه لبهام رو ازهم باز بکنم سرم رو به طرفین تکدن دادم و با یه مکث کوتاه گفتم:
-نه!
درو گحرکت کرد که ببندش و همزمان اظهار کرد:
– پس بیخود کردی اومدی!برگرد همونجایی که بودی!
کف دستمو یه طرف در گذاشتم و اضافه کردم:
-من باید میومدم.تو حالت بد بده…
با سرفه ودرحالی که حتی دو کلام حرف رو همنمیتونست درست و حسابی به زبون بیاره گفت:
-گف…تم…از…این….جا برو…
اونقدر سرفه کرده بود که گوشه دیدههاش اشک جمع شده بود و صورتش سرخ و ملتهب شده بود و بماند سینه اش که بدجور به خِس خس افتاده بود. سرمو تکون دادم و گفتم:
-من از اینجا نمیرم…من باید پیشت باشم بزار بیام داخل برات به چیزی درست کم.خواهش کنم
با تشر و سرفه بیان کرد:
-اظهار کردم از اینجااااا برو….همین حالا!
خودش دستمو از روی در برداشت و هلم داد به عقب و گفت:
-دیگه نمیخواماینجا ببینمت
تلوتلو خوردج ولی به موقع تعاقلبم رو حفظ کردم که نیفتم.بهش خیره شدم.
بهآرامی و بدون اینکه پا پس بکشم بیان کردم:
خودش کف دستمو از روی در برداشت و هلم داد به عقب و اظهار کرد:
-دیگه نمیخواماینجا ببینمت
تلوتلو خوردج اما به موقع تعاقلبم رو حفظ کردم که نیفتم.بهش خیره شدم.
آهسته و بدون اینکه پا پس بکشم اظهار کردم:
-اگه میخوای درو ببند.اما من از اینجا تکون نمیخورم…
درک کرد جدی ام.جدی و مصمم.نفس عمیقی کشید و سرش رو خم کرد.
چندثانیه ای زمین رو عاجزانه چشم دوخت و بعد درنهایت سرش رو بالا گراهی شد و بیان کرد:
-از اینجا برو…فرهاد بفهمه اومدی اینجا خونت پای خودته…
سرمو به طرفین تکون دادم و اضافه کردم:
-نمیدونه…فکر میکنه پیش خواهرمم.بزار بیام داخل.خواهش میکنم….
درو رها کرد و بیان کرد:
-بفهمه بیچاره ات میکنه
نمیبیان کرد بیچاره میشیم.میبیان کرد بیچاره ات میکنه.اون ترسو نبود.
بزقلب نبود و تو هر حالتی فکر منو میکرد.
تو هر حالت و هر شرایطی.
یک قدم اومدم جلو و اضافه کردم:
-نمیفهمه…
با حرص اظهار کرد:
-میفهمه و پدرتو درمیاره…
مجدداً تکرار کردم:
-نمیفهه..اگه درک کرد پای خودم…بزار بیام داخل!
با تاسف سرش رو تکون داد و بعدهم بدون اینکه بیشتر از اون بهم گیر بده هز سر راهم کنار رفت و برگشت داخل تا اینجوری بهم بفهمونه میتونم وارد خونه اش بشم.
تعلل نکردم.
خم شدم و به سختی اون وسایل رو برداشتم و بعدهم وارد خونه شدم و خودم درو ب
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن