-کی شیوا !؟
بهم خیره شد ولی جوابی نواد و فقط گفت:
-بخور..قهوه ات رو بخور!
خم شدم و فنجون قهوه رو برداشتم و کمی ازش رو چشیدم.
آی چسبید! اونقدر که فارغ از تمام مشکلات پیش اومده لبخندی روی صورتم قرار گرفت.
سرش رو خم کرد و با تاسف به زمین خیره شد.
دود سیگارش توی فضا پیجیده بود و خودش ساکت و آروم نقطه نامعلومی رو نگاه میکرد.
نگاههام مدام روی صورتش به گردش درمیومد.
آرزوی من این بود اون به شیوا برسه نه به ژینوس.
از اون دختره ی پر افاده نه دیگرون رو داخل آدم حساب نمیکرد متنفر بودم.
بسیار بهآرامی گفتم:
-آقا شهرام میشه به شیوا نگین من اومدم اینجا و …و همچی رو در مورد اتفاقات امروز بهتون بیان کردم!؟
شاید ازم عصبانی بشه…
پاش رو به آرومی جنبوند و جواب داد:
-باشه…نمیگم!
لبخندعریضی روی صورت نشوندم و اضافه کردم:
-مرسی!
فکر کنم دیگه خیلی هم به صلاح نبود اینجا بمونم.
من اون چیزایی که لازم بود حتما اون بدونه رو بهش گفتم حالا دیگه خودش میدونه و دیاکو دادوند و شیوا ی کله پوک!
نفس عمیقی کشید و گفت:
-با شیوا صحبت کن…راضیش کن از فکر این شغل بیاد بیرون! تو ایران اون چیزی که اون بهش فکر میکنه و رویاش رو داره نهایتش ختم میشه به بلاگری…
برای اینکه یه بلاگر معروف هم بشه باید اول با لودگی معروف بشه…
با کثافت کاری …اینجا ایران نه انگلیس و فرانسه و ایتالیا و اسپانیا…
آنجلینا جاما اگه اینجا جهان اومده بود فوق فوقش الان کلاسهای میکرو و هاشور و فلان و بهمان برگزار میکرد.
باهاش صحبت کن و بهش حالی کن کجا داره سیر میکنه.
بهش بفهمون به واسطه ی استعدادهاش میتونه تو زمینه های دیگه موفق بشه.جادهش چسبیدن به آدمای کثیفی مثل دیاکو دادوند که خلاف کوچیکه شون قاچاق دخترای ایرونیه نیست…
بهت زده سؤال کردم:
-قااااچاق !؟
سر جنبوند و جواب داد:
-آره…قاچاق دختر! با رفیقت صحبت کن!
اب دهنمو قورت دادم ودرحالی که تمام فکر و ذهنم شده بود این حرفهای جدیدش اضافه کردم:
-آخه اصلا به حرف من گوش نمیده اما نگاه…
همواره میدونستم این دیاکو آدم خوبی نیست اما مگه به خرج شیوا میرفت؟
قهوه ام رو شتابزده تند خوردم و جویا شدم:
-آقا شهرام…من میتونم برم؟
سرش رو جنبوند جواب داد:
-آره! و…ممنون بابت اینجا اومدنت و بیان کردن حقیقت!
بلند شدم.کیفم رو برداشتم و گفتم:
-خواهش میکنم! خدانگهدارتون!
چرخیدم و خیلی زود درحالی که مدام کلمه ی قاچاق رو باخودم زمزمه میکردم به سمت در راهی شدم….
*شیوا*
فقط بیخودی داشتم قاشق کوچیک رو توی ظرف عسل میچرخوندم بدون اینکه قصدی برای خوردنش داشته باشم.
کلی خوراکی خوشمزه و متفاوت از روزگار قبل روی میز بود اما من رغبتی به خوردن هیچکدوم از اونها نداشتم.
احساس میکردم یه آدم مفلوک شکست خورده ام که همه ی رویاها و آرزوهاش رو سوار یه کشتی کرده بود و حالا این کشتی غرق شده و دیگه امیدی به اون آرزوها و آمالها نیست.
صوتی مامان مثل یه پارازیت خدشه انداخت به این فکرها:
-تو چه جور مقلبی هستی که نمیدونی صبحونه مهمترین وعده ی غذاییه!؟
مقلب شدن که همینجوری بیخودی نیست…
بهآرامی و با صدایی آروم گفتم:
-اشتها ندارم…
با شک و دقت صورتم رو از نظر گذروند و اضافه کرد:
-حواسم بهت هستا…کلا این این چند روزگاره اصلا چیزی نمیخوری.نه صبحونه نه ناهار نه شام…
یه مرگیت شده آره !؟
من تنها چیزی که لازم داشتم این بود که اون دست از سرم برداره اما بدبختانه اگه به من گیر نمیداد روزگارش شب نمیشد. سرمو بالا
گحرکت کردم و با برآشفتهت بیان کردم:
-هیچ مرگیم نشده!
سرش رو تکون داد و بعد کف دسته ای از موهای هایلایت شده اش رو پشت شونه اش انداخت و بسیار خونسرد بیان کرد:
سرش رو تکون داد و بعد دسته ای از موهای هایلایت شده اش رو پشت شونه اش انداخت و خیلی خونسرد اضافه کرد:
-چراااا…یه مرگیت شده! کسل و بیحالی ..میدونی عینهو کی؟!
عینهو این دخترای بدبختی که هیچ مردی تو زیستنشون نیست!
کلافه پرسیدم:
-عه !؟ حالا هر دختری که مردی توی زیستنش نباشه بدبخته؟
با قاطعیت جواب داد:
-شک نکن!
با حرص و گله مندانه گفتم:
-مولیااااان!
نگاه غره ای بهم رفت و با برداشتن یه تیکه نون بربری داغ بیان کرد:
-یاااولین ! دروغ میگم مگه!؟
دختری که هیچ مردی تو زندگیش نیست یه دختر پژمرده و بی ذوقه که حتی رغبت نمیکنه پشم و پیلاشو اصلاح کنه!
ولی برعکس…دختری که یه مرد تو حیاتش باشه هر روز از روزگار قبل شکفته تر و زیباتره…
حوصله حرفهای مولین که بیشتر میشد بهشون گفت ” چرت و پرت” تا حرف حسابی رو نداشتم خصوصا که این حرفها از نیش مار هم بدتر بودن!
قاشق توی کف دستم رو رها کردم و اظهار کردم:
-میرم تو اتاقم…شما هم نصیحتهات رو بزار واسه خودت بمونه مادر عزیز و گرامی!
با عصبانیت اظهار کرد:
-میرم تو اتاقم…شما هم نصیحتهات رو بزار واسه خودت بمونه مادر عزیز و گرامی!
با عصبیت بیان کرد:
-اولا مولین نه و مستانه.مگه من چند سال از تو بزرگترم که یه جوری بهم میگی مامان انگار دویست سالمه…؟بعدشم…بدبخت…واسه همین حرفها اگه بخوای بری پیش روانشناس واسه ده دقیقه حرف چنان تیغت میزنه که تا آخر ماه جیبت خالی می مونه!
کف دستامو مشت کردم و اضافه کردم:
-من نه به نصیحتهای شما احتیاج دارم نه به روانشناس…وسلام…
سرم از حرفهاش درد گراهی شده بود.به اندازه ی کافی دغذغه و مشکل داشتم حالا اون هم شده بود قوز بالای قوز!
از روی صندلی بلند شدم که همون موقع خدمتکار با عجله اومد سمتمون.
یه گوشه ایستاد و خطاب به مولین گفت:
-آقا شهرام اومدن خانم…
اومدن شهرام اونهم این ساعت یکم جای تعجب داشت خصوصا که بسیار کم و به ندرت و گاهی فقط به اجبار پدرش سرو کله اش پیدا میشد.
مولین تیکه نون رو گذاشت دهنش و با تعجب پرسید:
-شهرام !؟ واقعا ؟ شاید با باباش کار داشته باشه…
اهمیت ندادم و بدون اینکه پی این ماجرارو بگیرم راهمو به سمت اتاقم کج کردم.
-شهرام !؟ واقعا ؟ شاید با باباش کار داشته باشه…
اهمیت ندادم و بدون اینکه پی این ماجرارو بگیرم جادهمو به سمت اتاقم کج کردم.
از مولین به اندازه ی کافی زخم زبون گوش داده بودم نمیمیل داشتم اینجا بمونم که شهرام هم اضافه بشه و به به نگاه به صورتم بفهمه سینه ام پر از درد مدفون شده اس…
دراتاق رو باز کردم و راهی شدم بالا توی اتاقم.
پرده هارو کنار زدم تا نور به اتاق بتابه.
تخته شاسی و کیف طراحیم رو که بهشدت وقت بود سراغش نحرکت کرده بودم رو برداشتم و به سمت پنجره راهی شدم.
جای گرفتم روی صنقلبی راحتی کنار پنجره و لم دادم روش و از سر بی حوصلگی و شاید بیشتر واسه پرت کردن حواس خودم از این اتفاقات مزخرفی که واسم افتاده بود شروع کردم به طرح زدنهای بیخودی….
چنددقیقه ای همینطوری سرگرم بود تا اینکه در اتاق باز شد.
سرمو بالا گحرکت کردم و به همون سمت خیره شدم.
شهرام بود که توی چهارچوب ایستاده بود و منو نگاه میکرد.به حضورش اهمیتی ندادم.
یعنی دیگه به حضور هیچکس اهمیت نمیدادم زیرا دیگه نه خودم برای خودم مهم بودم و نه بقیه.
اونقدر هیچی نبیان کردم که خودش اومد سمتم.
یک قدمیم از حرکت ایستاد.نگاهی به وسایل توی کف دستم انداخت و بعد از یه یه خاموشی کوتاه، بی مقدمه سؤال کرد:
-چرا زد تو گوشت !؟
با اینکه واقعا از این سوالش جاخورده بودم ولی هیچی نبیان کردم.
قطعا در مورد دیاکو حرف میزد اما….
آخه اون از کجا متوجه شد!؟
کی بهش خبر داد اصلا…
لبم رو زیر دندون جویدم و به طرح زدنهام ادامه دادم و اظهار کردم:
-نمیدونم داری در مورد چی حرف میزنی…
همونطورکه من این موضوع رو انکار کردم اون هم حرف من رو نگوش داده گرفت و با پا یه لگد به پایه ی صندلی ای که روش قرار گرفته بودم زد و با تشر جویا شد:
-با توام…میگم چرا زد توی گوشت!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن