_این جای تشکرته؟ درضمن خودم بهش گفتم هوامو داشته باشه
عسل:ولی امید مثل سگ از موش میترسه
_نه که خودت مثل سگ از موش نمیترسی؟
عسل:آره منم میترسم همه ی بچه های تو کلاس از موش میترسیم اما نمیدونم تو چرا از این موجود ترسناک نمیترسی درضمن اون امید اگه موش ببینه نمیتونه از جاش تکون بخوره
خندم گحرکت کرده بود وحشتناک چون رنگ همه مثل گچ شده بود تازه این حرف های عسل هم درمورد امید که دیگه نگم
لبخندی زدم
_نگو که امید هنوز تو کلاسه
عسل:فکر کنم هنوز اون تو باشه
دست عسلو گرفتم و دوییدم سمت کلاس که صوتی عسل قد بلند شد
_هی بیشعور من میترسم….. ولللللم کن…. هوییییی با تو هستما من نمیخوام بیام
به حرف های عسل توجه ای نکردم و تند وارد کلاس شدم که مشاهده کردم این امید روی صندلی وایساده و جیغ میکشه. آخه مردو چه به جیغ کشیدن؟ بابا مرد باید داد بکشه که چهار ستون خونه بلرزه نه مثل این امید که از صد تا دختر بهتر بلده جیغ بکشه
یه نگاه به امید انداختم و یه نگاه هم به دوروبر کلاس که موش رو یافتم موشه تو گوشه کلاس وایساده بود و به دورو برش نگاه میکرد. بدبخت به خواطر جیغ های این امید داشت سکته میکرد
_ببند بابا موشه راهی شد بیرون
امید کف دست از جیغ کشیدن برداشت
امید:هان؟ واقعا؟
یه نگاه به دورو برش انداخت و وقتی موشه رو متوجه شد بیان کرد:نه اون هنوز اینجاست من نمیام بعدم تو خیلی نامردی میدونستی؟
_آره چراکه من یه زنم
امید:برو بابا
_تند بیا پایین بریم بیرون تا بیان موشه رو بگیرن
امید:من بیام پایین اون میاد سمتم
_حتما بعد هم میخورتت
امید:آخه تو که چیزی نمیدونی چرا حرف میزنی؟
_خب بگو تا بدونم
امید صورتش سرخ شد و سرشو برگردوند که همون موقع عسل که تا اون موقع ساکت بود و پشت من قایم شده بود گفت:حتما اون قبلنا موش راهی شده تو شلوارش به خواطر همین میترسه بیاد پایین
برگشتم سمت امید که گردنش صد و هشتاد درجه چرخید و عصبی گفت
امید:کی به تو اضافه کرده هان؟
عسل:همینجوری بیان کردم
_داداش بیا پایین که دیگه خودتو لو دادی بدو
امید یه نگاه به من انداخت و بعد به موشه چشم دوخت و هی یه ذره پاشو تکون میداد اما باز پاشو برمیگردوند سر جاش و نمیوند پایین. حوصلم سر راهی شده بود به خواطر همین بیان کردم
امید:امید تو واقعا همون پسری هستی که بچگی دلبسته شدی پلیس بشی؟ واقعا؟ اگه اژدهای دیوونه بفهمه تو اینجا و اینجوری با مشاهده کردن یه موش جیغ جیغ میکنی میره استعفا میده چون آبروی پلیسا رو بردی با این کارات
گفتم اژدها یاد اون کاری که تو رستوران کرد افتادم یعنی زنکف دست؟چرا من از اون روزگار تا حالا بهش فکر نکرده بودم
عسل:این که پلیس نیست پس چجوری آبروشون رو ببره
آروم در گوش عسل گفتم:اصل موضوع مهمه که این امید دیگه اسگل بازی در نیاره
عسل:آهان
برگشتم سمت امید که از روی صندلیش اومده بود پایین و اخماشو کشیده بود تو هم و رفت سمته موشه. داشتم با دهن باز نگاش میکردم که افتاد دنبال موشه و با دستاش گرفتش و بعد از پنچره انداختش بیرون. ایشش چندشششش
امید:هیچ وقت منو با اژدها تهدید نکن. اژدها تنها الگوی من تو اداره پلیسه
امید برگشت سمتم و نیشخند زد
امید:حالام اون دهنتو ببند تا مگس نرفته توش
دهنمو بستم و راهی شدم سمتش
_تو مگه از موش نمیترسیدی؟
امید:حرف اژدها اومد وسط نمیشه که من همونجوری وایسم
_اوهو
بار دیگر یاد اژدها افتادم و گفتم:یادته اژدها تو رستوران بابات چیکار کرد؟
امید:آره
_زنده هست؟
نگاهای امید ناراحت شد
امید:نمیدونم از اون روز تا حالا پیداش نیست و ماموریتی هم قبول نکرده
_خب شاید ماموریت سختی نداشتن که بهش بدن
امید:نه نه تو که متوجه شدی لحظه آخر داییش بیان کرد براش یه ماموریت داره که حتی خودشم جرئت نداشته اونو قبول کنه و انجام بده پس یعنی ماموریت سخت هست اما اژدها پیداش نیست
عسل:شاید چراکه اون ماموریت زیادی سخته و کسی نباید ازش بویی ببره داره کارشو مخفیانه انجام میده
امید:اومیدوارم همینجوری باشه
از کلاس اومدیم بیرون و من مجدداً ذهنم رفت به اون شامگاه که اون اژدها چطور بدون هیچ ترمتوجه شدی اسلحه رو گذاشت روی دلش و شلیک کرد یعنی من ارزش اینکه یکی به خواطرم جون بده رو دارم؟ یعنی همیشه اینقدر راحت جونش رو به خطر میندازه؟ به نظر من که فقط آدمایی اینقدر راحت جونشون رو به خطر میندازن که هیچ چیزی برای از کف دست دادن ندارن
با صدای عسل رشته فکرم پاره شد
عسل:آرام
_هان؟
عسل:بقیه کلاس ها رو بپیچراکهیم؟
_که چی بشه؟
عسل:خودت میدونی دوتا درس بعدی زیاد مهم نیست بریم برای امتحان فردا یکمی با من کار کن من هیچی بلد نیستم
_باشه فقط اینکه هر روز چه امتحانی داریم رو بهم پی ام بده که بخونم
عسل:اوکی. بریم؟
_بریم
^^^^^^^^^^^^^^^^^
از خونه عسل اینا اومدم بیرون و تاکسی گحرکت کردم راهی شدم به رستوران مورد علاقم و برای خودم شیشلیک سفارش دادم.
من دیگه هیچ وقت واس اون اشکی خره شام درست نمیکنم. حالام میزارم گشنگی بکشه و خوب از خودم پذیرایی میکنم.
بعد از خوردن غذام بلند شدم. پولشو حساب کردم و تاکسی گرفتم. از فردا با ماشین میرم دانشگاه بزار بقیه هر چی میخوان بگن.
توی راه بودم که یه نگاه به ساعتم انداختم ساعت ده و نیم بود هه اشکی الان خونست.
جلوی خونه از ماشین پیاده شدم و وارد ساختمون شدم که بار دیگر این نگهبان پرید جلوم
نگهبان:اِ خانم کجایین آقا خیلی عصبیه
_خب باشه
نگهبان:دعواتون شده خانم؟
_تو رو سننه؛ نکنه میخوای بری به ناصر خان بگی
نگهبان خشکش زد و بهت زده اضافه کرد:ناصر خان کیه؟ اصلا من همچین آدمی رو نمیشناسم
_هه باشه تو راست میگی
بعدم جاده افتادم سمت پله ها و ازشون بالا رفتم.
قبلا که خونه خودمون بودم زیاد از پله ها بالا پایین نمیکردم و همیشگی از روی نرده ها سر میخوردم اما الان این همه پله رو باید هر روزگار بالا پایین کنم.
درو باز کردم و حرکت کردم داخل که اشکی رو مبل نزدیک به در نشسته بود وسرشو بین کف دستاش گرفته بود که با شنیدن صدای در سرشو بالا گراهی شد
درو بستم که کشیده شد و اومد جلوم وایساد
اعتراف میکنم قیافش واقعا ترسناک شده بود اما سعی کردم ترسمو تو دیدهام نشون ندم
اشکی:تا الان کجا بودی؟
چرا بر خلاف قیافش صوتش اینقدر آرومه؟ یعنی آهستهش قبل طوفانه؟
ولی بازم سعی کردم ترسمو پشت نقابم مخفی کنم و روبهش بیان کردم
_تو رو سننه مگه قرار نشد هر کدوممون مسیر خودمون رو بریم و تو کار همدیگه دخالت نکنیم هان؟
اشکی اخماشو غلیظ تر کرد و بعد دستمو گحرکت کرد و چسبوندم به دیوار که دردم گحرکت کرد ولی بازم همونجوری تو چشماش چشم دوختم که گفت:میگم کجا بودی؟
داشتم خودمو خیس میکردما ولی بازم اضافه کردم:به تو چه
دندون قروچه ای کرد و کف دستمو اینقدر محکم فشار داد که حس کردم شکست
_آخخخخ
تازه انگار متوجه شده بود که داره کف دستم رو فشار میده که تند ولش کرد و یه قدم راهی شد عقب و نگاهش افتاد به دستم که سرخ سرخ شده بود. انقدر درد کف دستم زیاد شده بود که میخواستم بزنم زیر گریه اما بیشتر از این نمیتونستم خودمو جلوی اشکی خورد کنم
نمیدونم چش شد که سریع برگشت سمت اتاقش و حرکت کرد تو اتاقش و درو محکم زد به هم.
منم مسیر افتادم سمت اتاقم و وارد اتاقم شدم و خواستم درو ببندم که با گوش دادن صوتی شکستن یه چیزی تو اتاقش خشکم زد و همون موقع یه قطره اشک از نگاهم چکید.
در اتاق رو بستم و راهی شدم تو حموم و همونجوری راهی شدم زیر دوش و به اشکام اجازه باریدن دادم.
با یه روانی تو خونه گیر افتادم و هیچ کاری هم نمیتونم بکنم حتی اگه بزنه زیر همه چی و طلاقم نده هم نمیتونم کاری بکنم.
اینقدر زیر دوش ضجه زدم که بالاخره یه کمی آروم شدم.
پس لباس هامو که بیرون نیورده بودم رو بیرون اوردم و بار دیگر برگشتم زیر دوش وایسادم اون آبی که روی بدنم میریخت باعث میشد آروم بشم ولی با اینکار اشکی بدجوری غمگین بودم آخه به اون چه که من کجا بودم؟
شیر آبو بستم که یادم اومد من اصلا حوله نیوردم پس بهسرعت از حموم راهی شدم بیرون و حولمو پوشیدم.
و بعد موهامو خشک کردم. لباس هم پوشیدم و راهی شدم جلوی پنچره وایسادم و پرده رو کشیدم که امشامگاه از اونشامگاه های ابری بود و هیچ ستاره ای تو آسمون نبود. انگار آسمون هم مثل من قلبش گراهی شده بود و میتمایل داشت بباره.
پرده رو کشیدم و بعد برقو خاموش کردم و خودمو پرت کردم روی تخت.
دستم درد میکرد و خوابم نمیبرد و هی تو جام تکون میخوردم که بهیکباره در اتاقم باز شد که همونجوری بی حرکت موندم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن