خیلی نامرد بود.
اونکه ادعاش میشد عاشقمه چرا ولم کرد.
حتی نمیمیل داشت حرفام رو بشنوه.
ترسام رو گوش بده.
فقط من رو از خودش روند.
حتما توماج بود.
اومده بود دنبالم،اون هیچ وقت طاقت گریه هام رو نداشت.
میدونستم برمیگرده والا هیچ وقت اونجوری عاشقش نمیشدم.
با اون شکم گرد و قلبمه از تخت پایین راهی شدم و به بچه اضافه کردم:
-باباییِ توت فرنگی اومد
میدونستم میاد
با ذوق و شوق در رو باز کردم ولی با دیدن خدمه هتل بار دیگر افسردگی برگشت و با شونه های افتاده به سینی غذا زل زدم.
مرد سینی رو به طرفم گحرکت کرد و گفت:
-منوی امروز هم از طرف سر آشپز ارسال شده خانوم
امیدوارم لذت ببرید
سینی رو از کف دستش گراهی شدم و گفتم:
-چه جالب …سر آشپزتون میدونه دقیقا من چی دوست دارم
خنده کف دستپاچه ای کرد و جواب داد:
-دیگه ذایقه ما ایرانیا یجوره
فکر نکنم چیز سختی باشه
میلی به غذا نداشتم ولی به خاطر بچه مجبور بودم به خودم برسم.
ماه آخر حتی راه راهی شدنم برام سخت شده بود.
احتیاج داشتم یه نفر بهم کمک کنه ولی دیگه کسی رو نداشتم.
حتی نتونستم توماج رو برای خودم نگه دارم.
اگه برمیگشتم عقب هیچ وقت اون اشتباه رو تکرار نمیکردم.
همون شامگاه اول که انابل اومد خونه حقیقت رو به توماج میاضافه کردم و ازش میمیل داشتم بهم توضیح بده.
یا اصلا فرار نمیکردم.
اگه برمیگشتم اون روزگار کذایی همونجا توی شرکت میموندم و میاظهار کردم من زن توماجم.
از منشی میتمایل داشتم به توماج زنگ بزنه و ازش بخواد که برگرده و تکلیف من رو مشخص کنه.
اما خونه و حیات و شوهرم رو به همون راحتی ترک نمیکردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن