باید میگفتم اره؟!
یا میاظهار کردم نه؟!
اصلاً خوشبختی چی بود!
چی رو میشد خوشامگاهختی، معنا کرد!
اینکه صبح با خستگی و کسلی بری سر میز صبحونه
بعد کسی باشه که بهت برسه
برات تو بشقابت غذا بریزه
حواسش باشه چی میخوری
چی دوست نداری بخوری، چی دوست داری بخوری!
یا حتی اینکه صبح با مسروری پاشی
بری سر میز تنها بشینی زیرا تنهایی!
کدومشون خوشبخت بودن؟
از نظر من هردوشون خوشبخت بودن!
خوشبختی قاعده و قانون نداشت..
اینطوری نبود که بگیم دو به علاو ه دو حتما میشه
چهار!
که اگه صبح قبل ۹ بیدار شی
حتما خوشامگاهختی!
یا اینکه اگه روزگاری بیشتر از ۳۰ بار بخندی خوشامگاهختی.
خوشبختی رو باید میشد لمس کرد
تو اون لحظه ای که پر از غمی
پر از استرسی ولی وقتی یه نفر باعث میشه لبخند بزنی
و تو توی اوج دردها و مشکلات
هنوز لبت به خنده باز میشه
پس خوشبختی!
– رهایش؟!
به میترا چشم دوختم که بیرون اسانسور ایستاده بود
و نگاهم میکرد.
کِی رسیده بودیم؟!
پوفی کشیدم و از اسانسور بیرون رفتم.
باهم به سمت در خروجی ساختمون رفتیم.
اصغر مقابل پل توقف کرده بود
با مشاهده کردنمون به جلوتر اشاره کرد
سری تکون دادم و دست میترا رو گراهی شدم
و همونطور که به سمتی که اصغر اشاره کرده بود
میرفتم اظهار کردم :
– اروم بیا زیاد عجله نکن.
– دلواپس نباش.
لبخندی بهش زدم و دلم میتمایل داشت بگمنمیتونم!
که شاید بتونم دلواپس خودم نباشم
که نگران اتفاقاتی که برای خودم میفته نباشم
ولی برای تو…نه! برای تو رو نمیتونم.
سخت ترین کار جهان هم همینه!
با رسیدن به ماشین اصغر، در صندلی عقب رو باز
کردم
و همونطور که میترا رو هدایت میکردم
تا داخلش بشینه
دفترچه میترا رو از کیفم بیرون اوردم
از سقف ماشین به سمتش سُر دادم
و اظهار کرد م :
– داروهاشو بگیر لطفا.ً
سری تکون داد و همونطور که دفترچه رو میگرفت
دیدهی گفت و حرکت کرد.
من هم جای گرفتم و به در رو بستم.
سرمو به پشتی صنقلبی تکیه دادم و نفسی کشیدم
نگاهامو بستم و گفتم :
– آخییییییییییش.
– خسته شدی؟
تو همون حالت اضافه کردم :
– چندوقتیه همه چی انگار تو همه!
ارامش…ارامش…نیست.
و تلخندی زدم.
– ارامشو باید ساخت.
اینو گفت و دستشو روی کف دستم گذاشت
لبخندی زدم که امیدوار بودم ببینه
– با چی باید ساخت؟! مواد لازمش چیه؟
– اینکه جایی باشی که دوس داری!
– همیشه ممکن نیست!
– جایگاهت رو دوست نداری؟!
فکری کردم و جایگاهم کجا بود؟!
– اینکه تو حیات شهریار باشی رو دوست نداری؟!
صدای باز شدن در که اومد دیگه چیزی تو جوابش
نبیان کردم
– ببخشید شما؟!
با آوای پر سوال میترا چشم باز کردم
و نگاهم به مردی خورد که روی صنقلبی راننده نشسته
بود
تو کسری از ثانیه درک کردم کی بود!
همونی که اون روز توی رستوران میتمایل داشت منو
ببره.
دستم به سمت دستگیره حرکت کرد
که قفل مرکزی رو زد.
– رهایش؟
میترا ترسیده بود…استرس داشت..
دکتر اظهار کرده بود هربار که استرس میگیره
انگار که داره بچه اشو هل میده تا بجهان بیاد
تبسم پر استرسی زدم و گفتم :
– میترا! ایشون اشنان دلواپس نباش
میترا پر ترس نگاهش بین من و مرد رد و بقلب شد
مرد ولی لبخند قدرشناسانه ای زد
و به سمتم برگشت و نگاهم کرد
– سلام خانوم.
توجهی نکردم و بزاق دهنمو قورت داد م
نگاهی به بیرون انداختم
چرا اصغر نمیرسید!!
– آقا میخوان شما رو ببینن.
نفس ع میقی کشیدم و تیمسار…
تیمسار که ترسی نداشت…هیچ ترسی نداشت
چرا باید استرس میگراهی شدم؟!
نیم نگاهی به صورت رنگ پریده میترا انداختم
و رو به مرد گفتم :
– ایشون نمیتونه.
دلمنمیتمایل داشت بگم مادرمه.
میهراسیدم که اگه بفهمه کیه بلایی سرش بیاره
مرد هم نگاهی به میترا کرد
و با مشاهده کردن حالش اضافه کرد :
– ایشون تو ماشین میمونن شما با من میاین.
ناچار و ناراضی نگاهش کردم.
تنها مسیری که صدمه ای به میترا نمیزد همین بود
بی حرف کف دستم رو باز روی دستگیره گذاشتم
که اینبار قفل رو باز کرد
دررو باز کردم که کف دست میترا روی پام نشست
– کجا میری؟ بمون الان اصغر…
تبسمی زدم و اضافه کردم :
– مجبورش نکن که از اسلحه اش استفاده کنه
هیچی نیست میترا.
من میرم و تو منتظر باش تا اصغر بیاد.
میترا سری تکون داد و گفت :
– نه. نمیذارم. اجازه نمیدم ازم بگیرنت.
اینو گفت و با هر دو کف دستش بازومو گراهی شد.
– خانوم؟ متاسفم اما دارید مجبورم..
میترا که انگار روانی شده بود
کیفش رو برداشت و کف دسته کیفش رو تو یه حرکت دور
گردن مرد انداخت
و همونطور که میکشید جیغ میزد.
وقتی مشاهده کردم کف دست مرد به سمت دستی رفت
سریع میترا رو عقب کشیدم
دسته کیف از دستاش رها شد
و مرد هم خودشو جلو کشید
اگه میترا رو عقب نمیکشیدم
مرد دستی رو میکشید و صندلی میخوابید
حتی تصور خوابیدن اون روی شکم میترا
و فشار وارده به بچه..
قبل از اینکه میترا حرکتی کنه پیاده شدم
و مرد هم سریع پیاده شد و قفل رو قبل بستن فعال کرد
میترا با شوک به پنجره چندبار ضربه زد
وقتی دید در باز نمیشه
آزرده نگاهم کرد
مرد به سمتم اومد و پشتم ایستاد
تفنگش رو دراورد و بسیار نامحسوس پشت کمرم قرار
داد
– معذرت میخوام ولی مجبورم.
نمیخوام بعد این همه وقت آقا رو منتظر نگه دارم.
میتونستم حدس بزنم که میترا اون اسلحه رو مشاهده کرده
– هممسیرم…
– مضطربشون نباشید الان راننده اتون برمیگرده.
با هدایت مرد به سمت ماشین مقلب بالای سفیدی راهی شدم
امیدوار بودم شهریار حواسش به شنود
و ردیاب باشه
و بتونه منو ردیابی کنه.
توی ماشین که قرار گرفتم مرد در رو بست
خودش به سمت صندلی راننده حرکت کرد
به عقب برگشتم و اصغر رو دیدم
که از داروخونه بیرون اومد
و همجاده پاکت داروها
به سمت ماشین رفت
نفس عمیقی کشیدم که مرد در رو بست
و تند ماشینو روشن کرد
اصغر نگاهی به دور و بر کرد
و با متوجه شدن ماشین ما، بهسرعت دستشو پشت کمرش برد و
اسلحه اشو دراورد
که مرد پیچید توی کوچه دیگه ای.
– لطفا کمربندتون رو ببنمشاهده کرد نمیخوام اتفاق بدی براتون
بیفته و آقا آزرده بشه.
درست روی صنقلبی قرار گرفتم و به جلو چشم دوختم.
– رییست کیه؟
– بهم بیان کردن چیزی بهتون نگم.
– تیمساره مگه نه؟!
جوابی نداد که به سمتش برگشتم و تکرار کردم :
– رییست تیمساره؟!
امیدوار بودم که بگه آره
یعنی واقعا هم همینطور بود
از حرفای سامیار و شهریار اون روز همینو متوجه
شده بودم
که اون ادم از سمت تیمسار اومده بود
– چرا جوابمو …
– چرا اینقدر به خودتون سخت میگیرید؟
چشماتو ببندین و از خاموشی لذت ببرید
شما روزگارهای سختی رو پشت سر گذاشتین
این ارامش حق شماست.
با حرص نگاهش کردم که توجهی نکرد
فقط موسیقی بی کلامی رو پلی کرد
و خودش هم با ارامش شروع کرد به رانندگی.
برای اامان بار توی عمرم
دلم میمیل داشت که شهریار زودتر از هرکسی پیدام کنه
دلم میخواست با همون اخلاق گندش
همون دعواهای همیشگیش بیاد و نجاتم بده.
اما انگار اینبار همه چی متفاوت بود
این رو وقتی متوجه شدم که ماشینش توی مکانیکی
بزرگی توقف کرد
متعجب به مکانیکی و اون همه مرد نگاه کردم
همونطور که پیاده میشد اضافه کرد :
– همجادهم بیاین.
تیمسار اینجا بود!!؟
متعجب پیاده شدم و به دنبالش قدم برداشتم
به سمت ماشین بزرگی راهی شد که روش رو با چادر
پوشونده بودن
میتونستم سنگینی نگاه مکانیک ها و مشتری ها رو
روی خودم حس کنم.
مرد چادر رو برداشت و در جلو رو برام باز کرد
ماشین مشکی رنگ مقلب بالایی بود
روی صندلی شاگرد قرار گرفتم که در رو بست.
اونها همشون زرنگ بودن.
همشون از ماشین های متفاوتی استفاده میکردن
مثل کاری که سامیار کرده بود.
خودش که جای گرفت نگاهی بهم کرد.
– کمربندتون لطفا!
نفس عمیقی کشیدم و با حرص کمربند رو بستم.
دیگه حالم داشت از خودش و ر ییسش و دستوراتش
بهم میخورد.
– متاسفم ولی باید اینو بو کنید.
به سمتش برگشتم که دیدم کف دستمال پارچه ای و شیشه
دی اتیل اتر کف دستشه.
با ابروهای بالا رفته نگاهش کردم
که لبخندی زد و اظهار کرد :
– آقا اظهار کردن خودتون انجامش بدید.
مخالف ارتباط فیزیکی هستن.
و خب امیدوارم درکم کنین .
– من چشمامو میبندم.
– بیهوشی میل داشتن!
با حرص نگاهش کردم و دستمال و شیشه رو از
دستش کشیدم
دستمالو برداشتم و در شیشه رو باز کردم
کف دستمالو روش گذاشتم و تند برعکسش کردم
و بعد کف دستمالو روی صورتم گذاشتم
و شیشه رو به سمتش گحرکت کردم.
نفس های عمیقی کشیدم و ابداً فکر نمیکردم که
خودم خودمو بیهوش کنم.
نگاهام بسته شد و کف دستم پایین افتاد.
**************************
– از کِی بیهوشه؟
– بعد از تعویض ماشین آقا.
– گمونم دوز زیادی مصرف کرده!
– بله متاسفانه.
میخواید جناب تیموری رو خبر کنم؟!
– تیموری نگاهش هرز میپره مناسب این موقعیت
نیست .
به سرابندی خبر بده.
– نگاه قربان.
– میز رو هم بگو کم کم آماده کنن و بیارن بالا
نمی خوام وقتی به هوش اومد ضعف داشته باشه!
– نگاه قربان.
– سیروس..
– بله قربان؟!
– میدونم تو یکی از وفادارترین ها هستی اما..
لمسش که نکردی؟
– نه قربان همه چی طبق خواسته خودتون بود.
– خوبه! میتونی بری!
نگاه که باز کردم سقف ابی رنگ اتاق توجهمو جلب
کرد
چندباری پلک زدم تا متوجه شدم واضح شد
سرمو به سمت چپ برگردوندم
پنجره و میز تحریر کنارش
یه لحظه حس کردم تو عمارتم.
نحوه قرارگیری میز و پنجره…
– پس بالآخره بیدار شدی!
صداش…اون صوتی تیمسار نبود…
صوتی یه مرد جوون بود…یه مرد حدودی سی و چند
ساله!
سرم به سمت راست چرخید
اولین چیزی که تو متوجه شدم قرار گراهی شد
پیمسیرن ساتن مشکیش بود.
یقه ای که دوتا دکمه اولش باز بود
فک زاویه دار و لبهای…
– ام…امکان نداره.
لبش به تبسمی با ز شد و گفت :
– خرسندم که اینجا میبینمت.
تو قلمروی خودم!
خودمو همونطور دراز کشیده عقب کشیدم
و نالیدم :
– ام.امکان نداره…تو…تو مُردی!
ن…نباید…نباید زنده باشی!
– حالا که هستم رهایش!
– ت…تو…اون…
داشتم از پشت میفتادم که سریع به سمتم خیز برداشت
مچ کف دست مو گراهی شد و نگهم داشت
با ترس به نگاهاش نگاه کردم که با ولع نگاهم میکرد
کف دستمو کشیدم که منو جلو کشید
روی تخت جای گرفتم که رهام کرد.
عقب کشید و دوباره روی صندلی جای گرفت.
– از مشاهده کردنم شوکه شدی و البته حق هم داری
ولی فرار!
من آسیبی بهت نمی زنم رهایش.
– تو…مُرده…
– و خب حالا زنده ام.
روزانه آدمای زیادی میمیرن
و ادمای زیادی هم متولد میشن.
چرا اینطور نگاهش نمیکنی؟ که من دوباره متولد شدم.
اینو بیان کرد و کف دستاشو باز کرد.
چقدر…چقدر حرکاتشون شبیه به هم بود..
این…این عین یه خواب بود
ادمی…ادمی که مقابلم بود…
– به فرار فکر نکن اینجا از امنیت بالایی برخورداره
توام بعد از استفاده از اون ماده بیهوشی
یکم گیجی و وضعیت مناسبی نداری.
زیرلب زمزمه کردم :
– دارم توهم میزنم. داری توهم میزنی رهایش
از خواب بیدار شو چشماتو باز کن
هنوز توی ماشین نشستی…نشستی تا بری
پیش تیمسار…
اخمی کرد و سر جلو اورد تا حرفامو بهتر بشنوه
– اره من…من دارم میرم پیش تیمسار..
این فقط یه خوابه مزخرفه..
باور دارم که تیمسار…
– تیمسار؟!
پر از سوال اینو جویا شد که نگاهش کردم.
عقب کشید و ناراضی تکرار کرد:
– واقعا اینقدر انتظارتون پایین بود؟
این عمارت…این امپراطوری..
این جلال و شکوه…اونوقت تیمسار؟
من کوچیکترین بی احترامی بهت نکردم
همونطور که لایق یه اصلانی بود اوردمت پیش خودم.
به نظرت رفتار شاهرودی ها اینطوریه؟
اون هم با دختر میترا؟!
مات بهش خیره شدم ک ه بیان کرد :
– میترا تو ماشین بود درسته؟!
همونی که به خاطرش حاضر شدی بیای!
با ترس نگاهش کردم ..
اگه میفهمید…اگه متوجه هویت…
– از من نترس رهایش.
من برای هرکسی خطرناک باشم
برای تو مشکلی ایجاد نمیکنم!
به هرحال من و تو قرار بود روزگاری باهم صاحب بچه
بشیم.
من با کسی که برای زندگی باهام انتخاب شده بدرفتاری
نمیکنم.
– من انتخاب شدم تا فقط بچه اتو بجهان بیارم
و بعدش تو رهام کنی!
کاری که با دختردایی من انجام دادی شهریار اصلانی!
جفت ابروهاش بالا رفت و دقیق نگاهم کرد :
– چیزیو از قلم ننداختن!
اون قبلاً اینقدر رک نبود!
همه چیزو برای همه توضیح نمیداد
در واقع اون از یه اصلانی هم اصلانی تر بود.
باور کنم کسی که حتی من بعضی وقتا ازش پیروی
میکردم
اینطور در مقابل تو خلع سلاح شده…
سری کج کرد و نگاهشو به انتهای تخت داد
طوری که انگار داره یه خا طره رو روایت میکنه
گفت :
– اخرین بار که مشاهده کردمش…
اخرین بار که قرار بود من زنده باشم…
یادمه داشتم گریه میکردم.
تو دستم کلی دیازپام پیدا کرده بود
قرصهایی که با بدبختی خریده بودم
خریده بودم تا به حیات خودم پایان بدم
زیرا یه شروع اشتباه با دخترداییت داشتم…
بین حرفش پوزخندی زد و اظهار کرد :
– هنوزم ضعیفم…
ضعیفم که حتی نمیتونم اسمشو به زبون بیارم
اونروزگار امیر نجاتم داد
بهم گفت اشتباه کردم قبوله
اما قرار نیست تاوانش زندگی من باشه
اضافه کرد اون دختر با اون وضعیت حقش همین هم بوده
گفت حق هر دختری که به عشق اطمینان میکنه
همینه !
نگاهشو به من داد و به صورت ماتم خیره شد.
ریشخندی با متوجه شدن حیرتم زد و اظهار کرد :
– تو چی؟!
تو رهایش اصلانی!
تو هم به محبت اعتماد کردی؟
توهم تاوان این اطمینانت رو پرداخت کردی؟
یا تو زرنگ بودی و گول نخوردی.
تکونی به سرش داد و نگاهش از اون بی حسی مطلق
دراومد
– من نبودم…چندسال استرالیا بودم
اگه بودم این فرصت نصیب اون نمیشد
سهم من بودی اما…
اما اون روز ضعفم تو رو ازم گرفت!
نیشخندی زد و اضافه کرد :
– نمیتونم بگم خوش قیافه تری
یا حتی اینکه از اون خواستنی تری
نه!
تو حتی ازش پایین تر هم هستی
اما تو پاکی…چیزی که شرط میبندم امیر رو هم به
سمتت کشیده
چیزی که باعث شده ایلیا قلب به میتراببنده رو نمیدونم
ولی تو…میشه از چند فرسخیت هم تشخیصش داد
سر جلو اورد و نگاهاشو بست و بو کشید :
– میشه استشمامش کرد
کف دست جلو اورد و روی دستم گذاشت
– میشه لمسش کرد
نگاه با ز کرد و بهم خیره شد
که دستمو عقب کشیدم
اون هم جفت دستاشو بالا اورد و بیان کرد :
– قصد کاری ندارم.
دیگه دلم نمیمیل داشت حرفاشو بشنوم
من خوب میدونستم نقشه امیر برام چی بود
خوب میدونستم اون برای انتقام اومده بود سراغم
یادم بود که قرار بود طعمه باشم
که عاشقیش رو باور کردم و قرار شد قاتل مادرم باشم
نمیتمایل داشتم از زبون جلادی مثل اون بشنوم.
– رهام کن تا برم.
– تو زندانیم نیستی.میتونی بری.
من تو رو به زور و اجبار نگهت نمیدارم
در واقع زن عقدی برادرم برای من…
ببین من فقط میل داشتم بیارمت تا منو ببینی.
سالها از اصلانی ها شنیدی
از ثروت از مالشون
اما دیدی تهش چی شد؟
هر کدوممون یه گوشه دنیا تحت حفاظتیم.
من استرالیا…تو تو خونه داییت..روهام تو مدرسه
شامگاهانه روزگاری…و اهورا تو یه عمارت…
اون همه رو میشناخت…
– من اومدم تا فقط تک به تک اصلانی ها رو ببینم
اومدم تا بگم میتونیم زیستن خودمونو داشته باشیم
یه امپراطوری برای خودمون
بدون حضور تیمسار!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن