اخ کشیدهی اظهار کردم و چشمامو بستم
بستم تا واکنش میترا رو نبینم
ما کم بدبختی نکشیده بودم به خاطر قبول کردن اون صیغه محرمیت و تمام بندهای ذکر شده توش، به چندتا دفتر سر زدیم.
چقدر این در و اون در زده بودیم و تهش…
-کثافت بیناموس…
با وحشت دیده باز کردم که متوجه شدم سپنتا محکم میترا رو گحرکت کرده
اما میترا تقلا میکنه تا شهریار رو بزنه.
شهریار هم سرشو خم کرده و دستشو به گونه اش گرفته و با ارامش به میترا نگاه میکنه.
بزاق دهنم رو قورت دادم و ارومصداش زدم.
-میترا؟
سر بلند کرد که موهاش ریخت تو صورتش و با بغض بیان کرد :
-میترا؟
میترا الهی بمیره که از دستت راحت بشه.
میترا الهی خبر مرگش بیاد که از کف دستت راحت بشه.
چیکارت کنم هان؟
من چیکارت کنم تو رو که تف سر بالاتم.
چیکارت کنم که یه بار اسمم از دهنت درنمیاد؟
که یه بار بچرخه تو دهنت و بهم بگی مولین؟
گناه کردم که وقتی ۱۲سالم بود بجهانت اوردم؟
گناه کردم که نخواستم بلایی سرت بیاد؟
که خودمو گم و گور کردم و دادمت کف دست برادرم؟!
الان باید اینا رو ببینم.
خودشو جلو کشید تا به سمتم بیاد که سپنتا محکم نگهش داشت
اونم عصبی تکون محکمی به کف دست داد و جیغ زد :
-ولم کن سپنتااااااا
-عزیزم…
-ولم کننن بی شرف..
و تو بغل سپنتا چرخید و شروع کرد به زدنش.
-ولم کن کثافتتت
دخترمه میفهمی دخترمه؟!
رفیق لندهورت چنبره زده روش.
رو اینده اش رو ارامشش
نفس عمیقی کشید و بیان کرد :
-ولم کن.
-میترا…
-میترا مُرددددد میترا مُردددد
ولم کن میخوام با دخترم حرف بزنم.
سپنتا غمگین سری تکون داد و رهاش کرد و میترا سریع به سمتم اومد
جفت بازوهامو گرفت توی کف دستش و بیان کرد :
-درستش میکنم خب؟!
همه چیو درست میکنم.
چندبار باهاش بودی؟
مات نگاهش کردم که آوای تک خندهی شهریار اومد.
-جمعش کن زنتو ببر.
و به سمتم کف دست دراز کرد که میترا عصبی جیغ زد :
-دستت بهش بخوره ازت شکایت میکنم
برمیگردم تو همین کلانتری و شکایت میکنم.
میگم بهش تجاوز کردی.
میگم که تو محرمیت ناظهار کرده بودن دخول!
دهن من که باز بشه شهریار اصلانی،
برام مهم نیست شوهرم زیرکف دستته.
برام اونی مهمه که جلوم توقف کرده
دختری که قرار بود تو ناز و نعمت بزرگ بشه
اما بازم گذرش خورد به اصلانی های بی شرفففف!
اصلانی های بی ناموس!
به شهریار نگاه کردم که با حرص نیشخند زده بود و پلک چپش میپرید
-اصلانی های بی شرف؟
شراهی شدو اصلانی به باد داده اره؟
خودت چرا کمکش کردی؟
اندیشیدی بری تو تخت عموی جوون من چی بهت میرسه؟
پول؟ زیستن؟
تو فقط تخت خواب گرم کنش بودی
خودت حامله شدی و اونو به کشتن دادی.
سر یه محبت مسخره و نامزدیش با دختر تیمسار.
تو اونو به کشتن دادی
تو با محبت مسخره ات بهش که در ذهنش گذراندی اون میشه پدر بچه ات!
توباعث شدی تیمسار اونو بکشه.
پس حرف از شرف نزن که خودت بی شرفی!
متوجه شدم که چه غمی تو نگاه میترا نشست و با بغض آواش زدم:
-میترا؟
چونه اش لرزید و لب زیرینشو به داخل دهنش کشید و سری تکون داد.
اشکی از گوشه نگاهش ریخت و بیان کرد :
-باشه…اره من مقصرم.
من شروین رو به کشتن دادم.
من زیستن عموت رو به مرگ فرستادم.
اما اگه شرف داشتین
وقتی اون همه سال میدونستین رهایش کیه
میدونستین کی بوده و کجا زیستن میکنه
چرا سراغش نرفتین؟
صبر کردین تا بزرگ بشه و وقتی از هیچی خبر نداره
به خاطر یه انتقام مسخره واسه سرپرستی روهام درگیرش کنین؟
اونم وقتی که هنوز خودش نمیدونه روهام خواهرزاده اش نیست؟
که اصلا خواهری نداره؟
این همه فداکاری برای بچه دخترداییش؟
شرف اگه داشتی، واسه ارث دادن بهش، اونو فرزند خونده پدرت نمیکردی.
که محرمش نمیکردی وقتی بابات عموشه
شرف اگه داشتی، قرانِ خدا رو زیر سوال نمیبردی.
عقدی که فقط قانونیه اما شرعی نیست.
عقدی که کلاه شرعیه اصلانی با شرففففففففف.
نگاه پر از حرصِ میترا به چشمای شهریار بود.
شهریاری که هنوز نیشخند زده به میترا نگاه میکرد.
اما تو نگاهش میشد غم رو درک کرد، رنج رو درک کرد
ولی باز هم از تک و تا نیفتاده بود.
که هنوز خودش رو محق میدونست.
کف دستش که دور مچم قلاب شد با تعجب نگاهش کردم.
اما اونبه میترا خیره شده بود.
-بسیار حرف زدی
بهشدت حرفها زدی در واقع.
ولی متاسفانه حرفهات هیچ فایده ای نداره.
نفس عمیقی کشید و ادامه داد :
-من با همه بی شرفیم و بی ناموسیم الان سند بکارت دخترتم!
سند ناموس دار بودنش.
پاک بودنش.
سر به سرم نذاز زنعمو!
سر به سرم نذار که خودم سند بی ابروییشو امضا کنم.
که هنوز تیمسار رو ویلچره و جون میده واسه اینکه بفهمه تخم و ترکه تو و شروین کیه و کجاست.
که بفهمه رهایش کیه، سر دو سوت سرش زیر ابه.
من ادمم، من قلب دارم و من عاشقم ولی..
بخوای از من بگیریش.
از دنیا میگیرمش.
باشه زن عمو؟!
با ابروی بالا رفته و جدیت زیادی خیره به چشمای میترا بود
و من تنم لرزیده بود از مفهومی که پشت حرفش بود.
-د…داری تهدید میکنی؟
راست توقف کرد و دستی به نگاهش کشید و اضافه کرد :
-دارم میگم دیگی که برای من نجوشه
بهتره سر سگ توش بجوشه.
دخترت تا وقتی پیش منه جاش امنه
بخوای ازم بگیریش
اگه قرار باشه من نداشته باشمش
پس هیچکی نداشته باشه!
و منو کشید به سمت خودش که یه قدم عقب رفتم و دلخور به میترا چشم دوختم.
میترا یکم خیره به شهریار خیره شد و کشیده اظهار کرد :
-بریم سپنتا.
نگاهم به نگاهای ناراحت میترا بود که تبسم تلخی زد و سری تکون داد.
بی حرف نگاهم کرد و قدمی عقب حرکت کرد و منتظر سپنتا موند که تند به سمت اون سمت خیابون رفت تا ماشینشو بیاره.
-اصغر؟
-بله آقا.
-اینجا باش تا خانوم سوار ماشین بشن.
-دیده آقا.
اصغر که اینو بیان کرد، شهریار منو به سمت ماشین کشید و من نگاهم به میترا بود.
-صاف راه برو.
با تشری که زد به سمتش برگشتم و درست مسیر راهی شدم که در جلو رو باز کرد و منو نشوند و بعد درو بست.
ماشین سپنتا جلوی پای میترا توقف کرد و میترا صنقلبی عقب قرار گرفت.
پوزخندی به وضعیتمون زدم.
اون صنقلبی عقب ماشین شوهرش میشست.
و من صنقلبی جلو ماشینِ…
در که باز شد نگاهمو از شیشه کندم و به روبرو دادم.
آوای نفس قد بلندی که کشید تو گوشم قرار گرفت.
-من…
-تو ؟!
بگو نیم من! نگو منننننن!
با چنان حرصی اضافه کرده بود که لبمو گاز گراهی شدم.
-میدونی وقتی به یه نفر زیاد توجه کنی چی میشه؟
و نیم نگاهی به سمتم روونه کرد که جوابی ندادم.
سرشو تکون دادو گفت :
-خب…
این میشه که اون ادم فکر میکنه چه چیز خاصیه.
مثل طرز فکر گربه و سگ!
سگ اگه به فکرش باشی میگه اون خدای منه.
اما گربه میگه حتما من خدام!
-الان تو توی فاز خدا بودنی؟!
اره؟ همینو میخوام بدونم فقط
تو تصورت زیرا دوستت دارم هرکاری کنی حله؟
میدونی منو امشب تو چه مخمصه ایی انداختی؟
بگو دوربین چک بشه بفهمن تو بودی
قانع نمیشن که یه دعوای زن و شوهری ساده بوده؟!
با کلمه زن و شوهری که گفت پوزخندی زدم که انگار اتیش گرفت
-د من بدونم چرا پوزخند زدی
د بدونم که میدوزم اون لبا رو
-زن و شوهر؟!
و با تفریح نگاهش کردم که ابرو بالا داد و گفت :
-نظر خودت چیه؟
بهت بگم همخواب؟ زیرخواب؟شامگاه خواب؟ هوم؟
و نگاهی بهم کرد.
اونقدر از لحنی که داشت و الفاظی که به کار برده بود تحقیر شده بودم که نگاهمو با حرص ازش کندم
-تقصیر من نیست.
خودت لفظ دیگه ایو میپسندی.
-من به میل خودم…
-وقتی که با مادرت واسه پس گرفتن ارث نداشته شروین قد راست کردی باید فکرشو میکردی
حقتو خوردم؟
نخوردم!
فقط بهت گفتم، اگه بفهمن کی هستی، اگه بفهمن زنده ای
تیمسار سر ابروریزی چندسال پیش میکشدت.
زیرا به دخترش قول داده.
قول انتقام!
گفتم تو میشی خواهرم!
میشی محرم من تا به پدرمم محرم بشی.
قصد محرمیت و ازدواج چندساعته بود
تا بتونی تا اخر عمر به عنوان عروس پدرم بهش محرم باشی
قصد بستن دهن مردم بود
اون محرمیت اعتبار شرعی نداشت
ولی مردم که خبر نداشتن، داشتن؟
همه فک میکردن دخترخونده بابامی
تقصیر منه که شما وحشت کردین کردینش ۹۹سال؟
که میترا اظهار کرد اینجوری فکر میکنن زنمی؟
تقصیر منه که هول شناسنامه گرفتن به اسم اصلانی تو دلت بود و سر یه هفته از سرمدی شدی رهایش اصلانی؟
تقصیر منه که اسم پدر من رفت تو شناسنامه ات؟
که نقش واسه همه بازی کردیم حتی خودمون؟
زد و تو اون زد و بندا من ازت خوشم اومد
چیش تقصیر منه که منو با نفرت نگاه میکنی؟
همه حرفاش حقیقت داشت..
و درد همینجا بود.
اینکه طمعِ داشتن اون فامیلی، ما رو به کجا کشونده بود.
طمعِ اصلانی بودن…
اما یه چیزایی رو نباید نادیده میگراهی شدم
اگه میترا داغِ اون سوختگی رو شکمشو هنوز داشت
اگه داغِ کشته شدن شروین رو داشت
اگه قلبش پر بود از تهمت هایی که بهش خورد
که تو ۱۲سالگی بچه اشو سپرد به داداشش و فرار کرد
باز هم این ما نبودیم که شالوده کار رو برنامه ریزی کرده بودیم.
اون بود که منو به خودش نزدیک کرده بود
اون بود که واسه اوردنم جزو دخترای…
-بگو ابجادهیم.
-روهام رو بردم خونه. خانوم هممسیرته؟
-اره اینجاست.
-متوجه نشدی اون کی بود؟
به سمت شهریار برگشتم و به در تکیه دادم و نگاهش کردم.
با مشاهده کردن حرکتم، ابرویی بالا انداخت و نیم نگاهی بهم کرد و گفت :
-جزو دار و کف دسته شقانی بوده
-چه جوری مُرده؟
-میگن قصدشون مرگ نبوده
ولی من میگم بوده
برنامه ریزی دارو بد بوده
وقتی رسید بهمون دیدهاش دودو میلرزید
دونه های عرق رو پیشونیش بود
حرف زدنش بهشدت اوکی نبود
و در نهایت، توانایی کف دستشو از دست داد و پایین میز کلا سکته کرد.
با نگاههای از حدقه دراومده به شهریار خیره شدم
وقتی از حالات اون پسر میگفت احساس میکردم که من اونجا حضور نداشتم
چه طور من متوجه اینا نشده بودم؟
-خوبه. پس ربطی به ما نداره.
-نه هیچ ارتباطی نداره.
و مکثی کرد و ادامه داد :
-روهام ناراحته؟
-روهام که…خب اره. الان هم قول بستنی شاتوتی دادم البته..
به هممسیر مادرش
شهریار غرولندی کرد و گفت :
-قول های مربوط به مادرش رو من باید بدم نه تو!
-یه بارم افتخارش به من رسید
-مراقب باش این افتخارات سرت رو به باد نده عزیزم!
از عزیزمی که تو کلامش بود ابروهام بالا پرید
و چه قشنگ تهمشاهده کرد میکرد!
-بله حواسم هست
تو آوای ابمسیریم، رگه هایی از خنده بود و در کمال تعجب روی لب شهریار هم ردی از خنده بود.
خیله خبی بیان کرد و تماس رو قطع کرد.
-با میترا رابطه ات چه طوره؟!
گیج نگاهش کردم که بدون نگاه بهم گفت :
-ازش تاثیر میگیری؟
-متوجه…
-بسیار موش میدوئونه!
اگه تحت تاثیر حرفاش قرار میگیری بگو تا یه راهی واسه بستن دهنش پیدا کنم!
اگه نه که مهم نیس.
با دیدههای گشاد شده نگاهش کردم و اضافه کردم :
-یعنی چی این حراهی شد؟!
شونه ای بالا انداخت و اضافه کرد :
-از اینکه هر دیقه حرفهای اونو تو گوشم بخونی متنفرم.
با حرص نگاه تنگ کردم و گفتم :
-کدوم حرفش؟!
اون بدبخت مگه اصلا مهلت داره حرفی بزنه؟
تو و سپنتا جوری براش نقشه…هییین.
وسط حرفام جوری بوق زده بود، اونقدر با خشم بوق زده بود که حرفمو نیمه کاره رها کردم و هینی کشیدم.
کف دستشو از روی بوق برداشت و ابرویی بالا انداخت و گفت :
-من و سپنتا نقشه کشیدیم؟
من برای تنها کسی که تو حیاتم وقت صرف کردم و برای داشتنش نقشه کشیدم فقط خودت بودی!
بزاق دهنم رو قورت دادم و کف دستمو روی کف دستگیره در گذاشتم
نگاهش پی کف دستم رفت و پوفی کشید
-از فرار کردن بدم میاد
تیز نگاهم کرد و ادامه داد :
-کاری که تو اکثر وقتا انجامش میدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن