قلبم از یادآوریِ زندگیِ شیرینِ گذشته و دلدادگیی که میخواستم با فراز بسازم مالش رفت، تا وقتی که او مثل همواره رویاهایم را به ویرانی کشاند.
-میگم خوشخیالی نکن حالیت نیست. یکی باید تو رو از خوابِ خوشِت بکشه بیرون. شش ماه این حرفا سرش نمیشه دلین. سر شش ماه جمع میکنی از زیستنم میری بیرون.
همین که دیگر نمیگفت سه ماه، جای امید باقی میگذاشت!
-من میخوام این شش ماه و باهات حیات کنم. جای شامگاهایی که درد میدی. روزگارا هوای قلبم و داشته باش که بعدا با وجدانت درگیر نباشی. شش ماه فراز… شش ماه محبتت حقمه، شش ماه نگاهت حلالمه. نزار وقتِ راهی شدن بدهی بینمون باشه.
دستش روی مچم جای گرفت و خواست فاصله بگیرد که با درخواستم مانعش شدم.
-میشه برام یه گوشی بخری؟!
از تمایل داشتهام خجالت کشیدم.
ولی کار کردن با گوشیِ معمولی برایم به شدت سخت بود و یکجورهایی انگار از جامعه عقب مانده بودم.
-هر وقت خواستم برم بهت پسش میدم. تو خونه حوصلهم سر میره.
مقصد بعدیِ لبهایم روی گوشش بودند.
-میخوام سرچ کنم ببینم جایگزینِ خشونت تو تخت چی میتونه باشه که راضیت کنه. با اون گوشی خوبا کیفیت رابطهمونم میره بالا!
بلافاصله روی گوشش را بوسیدم و خواستم فاصله بگیرم، اما مچِ دستانم را اسیر کرد و مانع شد.
مرا کشید و چرخاند تا مقابلش قرار بگیرم.
مقنعهام را بالا بردم، که تا کف دستانش بیرحم نشده وضعیتم را ببیند.
-دور گلوم میسوزه.
نگاهش از نگاهانم که آمادهی یک تلنگر برای بارش بودند پایین کشید و روی گردنم ماند.
-کبود شده.
غمگین سر به سمت شانه چرخاندم و اشک، بازیگوشانه در کاسهی چشمم گشت.
-همهی جونم کبوده.
یکبارهی جوِ بینمان را مِهی از التهاب پوشاند.
التهابی شیرین و عاشق شدنی که انگار تمامش از جانبِ او به سمتم روانه میشد.
-لنزات همجادهته؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن