طوری دستانش برای روشن کردن سیگار مکث کرد که مطمئن شدم، چشمانش طوسیام کف دست و پایش را کمی، فقط کمی سست میکند.
-ولی اینم میدونم که هیچ حسی هم نباشه. یه کم مسئولیت این وسط هست.
کمی نزدیک شدم.
-وگرنه فرازِ روزای اول پد نمیخره و برگرده. اون مردی که پر از نفرت بود نمیاد کلانتری دنبالم.
روی پنجهی پا توقف کردم.
-فرازی که من میشناسم پیگیرِ قلبیل خونریزی نمیشه و قرص و مکمل برام نمیخره.
سیگار روشن نشده را رها کرد و تا به خود بجنبم انگشتانش چنگ موهایم شد.
-خوش خیالی نکن قلبین. داری عصبیم میکنی.
کمی رویم خم شده و صورتهایمان با فاصلهی کمی از هم قرار گراهی شد.
-فرازی که من یادمه گفته بود پوشش و حتی کار کردنم بهش مربوط نمیشه.
تا دهانش باز شد، بازدمِ عمیقم در صورتش خالی شد و پچ زدم:
-عطر تنت وسوسهام میکنه تمامِ سکانسای احساسی فیلمارو تجربه کنم. میخوام ببوسمت فراز.
بلافاصله خواست رهایم کند.
او از احساس میهراسید.
از عاشقی گحرکت کردن و محبت کردن بیزار بود.
و من…
سالها میشد که حسرت محبت دادن و عاشقی دادن بر قلبم مانده بود.
فوری کف دستانم دور گردنش حلقه شد و لبهایم همان قسمتِ صورتش که قلب ضعفه میداد قرار گرفتند.
استخوانِ فکش.
-هِی شما دو تا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن