صوتیش آرام شد.
-اونا عاشق دخترن. ولی هیچوقت راحیل و دوست نداشتن.
دیدهکی زد.
-فکر میکردن من قراره عروسشون بشم.
ابروهایم با حسی ناخوشایند بالا پرید.
-ولی من و فراز از بچگی فقط و فقط دوست بودیم. هیچوقت نشد دلمون یه جور دیگه برای هم بزنه.
کلامش بیریا و صادقانه بود، اما خیالم راحت نشد.
پدر و مادر فراز یک دخترِ موجه با شخصیت اجتماعی برجسته، مثل سارا برای پسرشان میتمایل داشتند.
-شالت و بردار قلبینا. دکمههای کتت هم باز کن.
تا تمایل داشتم مخالفت کنم نچی گفت.
-باور کن پوشیدهترین آدمِ جمع تویی. شال تو همچین جمعی جلب توجه میکنه و خودت معذب میشی.
ممکن بود باعث خجالت فراز شوم؟
با همین فکر شالم را از سرم کشیدم و موهایِ بافته شدهام را باز کردم.
-یهویی نمیدونم چرا بسیار به دلم نشستی. بابت برخورد اونروزگارم تو مطب عذر میخوام.
امروزگار او آنقدر از فراز بیان کرده بود و تهِ کلامش چاشنیِ دلواپسی داشت که حال همانند خواهرشوهر میدیدمش.
-امروز جبران کردی. من کینهای نیستم.
دکمههای کتم را باز کردم و کف دستی به کراپ صورتی رنگِ زیرش کشیدم.
لبهی کراپ دقیقا مماس با کمر شلوار بود.
کافی بود کمی تکان بخورم تا پوست شکمم و کبودیهایی که فراز به جا گذاشته دیده شوند.
میخبر داشتم هیچ اهمیتی برایش ندارم و برایش مهم نیست پوششم چگونه باشد.
پس یک امشامگاه را بیخیالِ حساسیتهای خودم شدم و دیگر به هیچچیز فکر نکردم.
-بریم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن