اما از کمی دورتر صدای گپ و گفت و موزیکی ملایم به گوش میرسید.
-مهمونامون اومدن.
معماری و گچبریِ زیبای منزل، سقفِ کشیده و لوسترهای کریستالی و آویزی که اکثرا کنج کار شده بودند، چشم را خیره میکرد.
-اینجا فقط پدر و مادر فراز حیات میکنن؟!
آره را آهسته زمزمه کرد.
-این خونه میراثِ خانوادگیشونه. از پدر به پسر رسیده. پدرِ فراز تک پسره و خود فراز هم یکییهدونهست. به خاندانشون بچه بیشتر از یهدونه نمیافته.
گیج قدمهایم را شتابزدهتر برداشتم.
-یعنی چی؟
-یعنی چندین نسله که اگر بیشتر از یه بچه بیارن، همه میمیرن و یکی زنده میمونه.
تنم مورمور شد.
تا به حال فکر میکردم این مسائل خرافات باشد و اعتقادی به اینجور چیزها نداشتم.
-میگن یه دعا نویس تو خاندانشون بوده که جنا برای تنبیه، تا چند نسل بعدش و طلسمش کردن!
ناتمایل داشته کف دستم چنگِ بازویش شد.
-لطفا ادامه نده.
ریز ریز خندید.
-منم همسن و سال تو بودم فهمیدم. تا مدتها مثل سگ میهراسیدم.
بالاخره انتهایِ آن سالن، وارد یک اتاق شدیم.
-بیا اینجا لباس عوض کنیم.
نگاهم کنجکاوانه روی همه چیز مکث میکرد.
شاید توقع داشتم هر لحظه یک جن گوشهای از منزل ببینم.
-اینجا اتاق منه. پدر و مادرش بیش از حد مهمون نوازن.
پارت بعدی هم تو مسیره
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن