غذا…
میتوانستم یک گاو را درسته بخورم.
ولی میخبر داشتم که خجالت و شرمم در مقابل اینهمه دیده، نمیگذارد لقمه راحت از گلویم پایین برود.
پس پیشنهادشان را رد کردم و منتظر و مشتاق قرار گرفتم تا نوبتم شود.
یک گوشیِ معماما داشتم که نمیتوانستم با آن سرگرم شوم و ثانیههایی که نمیگذششتابزده.
ولی بالاخره یکی از پرسنل که انگار نوبت اتوکِشیاش تمام شده بود نزدیکم شد.
-اسمت چیه دلنشینم؟
لبخندی زدم.
-قلبینا.
نگاهش گرد شد.
-خودت خوشگلی اسمت خوشگلتر. موهات و باز کن ببینم قلبینا جون.
از آن زبان بازهای قهار بودند که احتمالا در کنارِ کراتین کردن، دو جین شامپو و روغن هم به مشتری میفروخسریع.
فقط خبر نداشت بچهی پایین شهرم و پیچ و خمِ کار حسابی کف دستم است!
شالم را از سر برداشتم و بافت موهایم را باز کردم.
-ماشاالله چقدر موهات پره. احتمالا تا آخر شامگاه طول میکشه.
تا میل داشتم حرفی بزنم زنگ چند باری پشت هم و غیرِ معمول خورد و توجهِ او را جلب کرد.
دستی به موهایم کشیدم و چشمبهراه ماندم تا ابتدا او رفع کنجکاوی کند.
ولی لحظهای بعد با صوتیی که شنیدم، طپشهای دلم نامنظم شد.
-میشه لطفا خانومِ من و صوت کنید؟! دیدم اومد اینجا. رنگ چشماش طوسیه. موهاش فره و یه خالِ ریز روی گونهاش داره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن