آهسته ساکت نزدیکش شدم و کف دست روی موهای به همریختهاش کشیدم.
-کارنت به دلم قرار گرفته. اگه برام شد پسر و براش حتی از مادر واقعیش هم بهتر بودم، چی؟!
-اگه یه روزگار مثلا بین بچه خودت و کارن دعوا بشه. حق و به کی میدی؟!
کف دستم نوازش وار بین تارهایِ سیاهش گشت.
-دعوا حق و حقدار نداره. جفتشون درصدی از تقصیر و گردن بگیرن تا شامگاه باباشون بیاد، بگم چه خواهر و برادرین که هر دقیقه دعواشون میشه!
با همان دیدهانِ بسته تبسمِ محوی زد.
انگار جوابم به دلش نشسته باشد.
-بچهت دختره؟! بچه میخوای؟!
حرفش را اصلاح کردم.
-بچهمون. آره دختره.
مدتی را در سکوت به امواجِ آرامِ شب گوش سپردیم.
-اگر سهمِ غذا فقط اندازهی دخترت باشه و بتونه سیرش کنه چی؟!
لب فشردم.
ذهنِ بیمارش تا کجاها پیش میرفت؟!
-همون و بینشون تقسیم میکنم و غذای جمشاهده کرد درست میکنم. مگه جلادم فراز؟!
-اگه من مردم و تو موندی دو تا بچه چی؟!
بغض کردم.
-تکلیف این و با خدا مشخص کن. چراکه اون موقع فقط کارن بیمادر نیست. دخترتم یتیم میشه.
انگشت اشارهام را بین گرهی کور دو ابرویش کشیدم و تاثیر داشت که عضلاتش ریلکس شدند.
-تو نوزده سالته. به خودت میای میبینی از روزگارِ اول و شبِ اولِ عروسیت یه بچه چهار ساله کنارت بوده و افتادی وسطِ یه زندگی…
مکث کرد.
انگار بیان کردنِ این حرفها بسیار هم برایش راحت نبود.
-که اگه با کسی دیگه ازدواج میکردی، حداقل پنج سال زمان میبرد تا بهش برسی. وسطِ جاده پشیمون میشی.
پنج سال نذر و نیاز کردم تا به فراز زروان و بچهام برسم.
وقتش بود حرف بزنم؟!
دستانم را پشتم تکیه زدم و سر کشیده کردم.
آسمان ابری و قرار بود یک بارانِ حسابی شامگاهِ دلنشینمان را یادانگیز کند.
-بشم رفیقِ نیمه راه؟! ابداً.
نشست و اینبار جدی و بیانعطاف به دیدهانم خیره شد.
-راهمون جداست. میخوای بمونی تا تهش همینیم. شاید یه روزگار شش ماهت بشه یه سال. اما نمیشه تا ابد!
رنگ از رخم پرید.
-اگه واقعا تکلیف میخوای من اهلش نیستم و از روزِ اول اظهار کردم. باید بری پیِ زیستنت. من رو حساب اما و اگرا، رو حیاتِ پسرم ریسک نمیکنم.
اینبار جدیتر از هر وقتی بود.
یک وقتهایی مثلِ همین چند لحظهی پیش فکر میکردی این رابطه هدف گحرکت کرده.
اما یکدفعه میزد زیر کاسه و کوزهی همه چیز و با یک کلمه و جمله ویرانت میکرد.
-برای سوالایی که ازت سؤال کردم نیاز به جواب نداشتم. ازت سؤال کردم تا هر چقدر وقت لازم داری روشون فکر کنی.
تاری از موهای مواجم را کشید و رها کرد.
-اینارو اضافه کردم که تکلیفت و بدونی. تو زیستنت با من سر انجام نداره. کنارِ من، جز یه پایانِ باز و تلخ چیزی نصیبت نمیشه.
حرفهایش مثلِ یک طوفانِ ویرانگر در ذهنم میچرخید و هر لحظه بیحستر از قبل میشدم.
تمایل داشت قد بلند شود که با سوالم مانع شدم.
-بیا جامون و عوض کنیم…
امشامگاه برایم وقت و ارزش میگذاشت که از حرکت کردن منصرف شد.
-اگه کارِن پسرت نبود و خدا به من و تو یه دختر میداد، میتونستی با کارِن بد باشی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن