رمان عجین پارت ۲۷۹

فراز بالاخره رسیده بود؟!

نباید اما ریتمِ یکنواختِ ضربانِ دلم دچارِ نوسان شد.

چطور می‌تمایل داشت مقابل پدر و مادرش مرا به عمارت ببرد؟!

اصلا چطور با او برخورد می‌کردم؟!

بین من و او دیگر هیچ نبود.

-عجله کن دختر. انگار از تو آینه به یه غریبه خیره شدی. خودتی دیگه.

او چه می‌دانست من گاهی با خودم هم غریبه می‌شوم.

سارا هر چه لباس داشتم را با خود برده بود که مبادا از این‌جا لباسِ مخصوصِ جشنم را نپوشم.

ناچار شالِ حریرم را روی سرم کشیدم و با تشکر از چند نفری که از صبح آشنا شده بودیم از سالن بیرون زدم.

میکاپِ امروزگار را مهمان سارا و محمد بودم و هر چقدر اصرار کردم هیچ‌کدام قبول نکرده بودند خودم حساب کنم.

به محض خروجم از سالن، کوچه‌ی خلوت را از نظر گذراندم و جنسیس قرمز رنگی که کمی آن‌طرف‌تر پارک بود توجهم را جلب کرد.

نمی‌اطلاع داشتم فراز با ماشین همشگی‌اش می‌رسید یا با ماشینی جدید.

وقتی واکنشی از ماشینی که مناسبِ عروسی بود، نمتوجه شدم نگاه چرخاندم تا او را پیدا کنم.

ولی هیچ‌کس در کوچه نبود.

تازه می‌میل داشتم تماس بگیرم که با باز شدنِ درِ همان ماشین ناخواسته تبسم زدم و مطمئن شدم که به دنبالم وارد شده.

ولی با پیاده شدن راننده و نمایان شدن چهره‌اش، تبسم از لبم پر کشید.

-کمک لازم داری بانو؟!

به کفش‌هایم اشاره زد.

-بسیار دیر شده. سیندرلا نشی، اسیرِ یه لنگه کفش، به مراسم نرسیم.