لباسم یک پیمسیرن مشکی و ساده بود و تا جای ممکن پوشیده.
فقط کمی روی یقه و کمرم کار شده بود و به قولِ آرزو ساده و زیبا بود.
ولی موهایم…
نمیدانم با خودم لج کردم یا فراز.
موهایم را یک دست صاف و شلاقی کرده بودم و هیچ پوششی برایش در نظر نداشتم.
-تموم شد عزیزم.
صندلیام را چرخاند تا خودم را درون آینه ببینم و خودش از آینه خیرهام شد.
-عروسیت بیا پیش خودم. تو با تور عروس و لباسش عین فرشتهها میشی.
لبخند زدم و هواسم را به آینه دادم.
لباس مشکی و آرایش دودی عجیب با هم مچ شده بودند و برای اامان بار بود که چهرهام را این چنین بینقص میدیدم.
چشمانِ خاکستریام درشتتر و خمار به نظر میرسیدند و نمیدانم چه با گونهام کرده بود که برجستهتر از همیشه بود.
لبهایم سرخ رنگ شده بودند و تناقضِ زیبایی با پوست سفیدم داشت.
-عالی شدم.
نفسی که بیرون فرستاد بیشتر از خستگی بود.
هر دویمان را خودش آماده کرده و از صبح بیوقفه در خدمتِ من و سارا بود.
-خسته نباشید ممنونم ازتون.
کمکم کرد از روی صنقلبی کشیده شوم و کیفم را به دستم سپرد.
-اومدن دنبالت. زودتر نگفتم که استرس نگیری. انگار یه کمی هم دیر شده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن