رمان عجین پارت ۲۷۵

به‌شدت خوب می‌دانستم یک روزگار کنارش باشم، محبتم نرمش می‌کند.

یقین داشتم که اگر یک روزگار برای هم وقت بگذاریم حداقل نیمی از این رابطه‌ی نفس بریده احیا می‌شود.

ولی او با نیامدنش به منزل و دوری کردن همه چیز را سخت کرده بود.

فراز از صمیمیت و نزدیکی می‌هراسید و باقیِ مسائل بهانه‌ای بیش نبود.

-بابا می‌گه ولت کنن تو عطاری داری دارو جمع می‌کنی براشون.

پدرش کم هر روز گوشت تنم را آب می‌کرد، حال برای پسرش هم خبر می‌برد.

-بالاشهر هستیم درست، اما کوچه پس‌کوچه‌های این‌جا خطرناکه دیگه تنها بیرون نرو.

دل‌خوشی‌ام همین یک ربع پیاده رویِ چند روز یک بار تا خیابانِ اصلی بود.

کمی گپ و بیان کرد با پیرمردی که خط به خطِ عطاری‌اش را حفظ بود و هر بار دارویی جمشاهده کرد برای اهالیِ این خونه تجویز می‌کرد.

رفتنم به جایی برنمی‌خورد که آن هم محروم شدم.

کف دست به کف دستگیره برد و ملایم ولی طوری که بشنود بیان کردم:

-برخوردت با نرمین، اگر دلم و بشکنه تکلیفم و می‌فهمم فراز.

ولی بی‌توجه به حرفم در را پشت سرش بست و حرکت کرد.