این دل آنقدر سرد و گرم شده بود که دیگر جان نمیگراهی شد.
-پیرم نشده باشی با این فکر و خیال خودت و داغون میکنی. روزگارای اول بهت گفتم و انگار نگوش دادی. مجدداً تکرارش میکنم فراز نباشه من هستم. اون روزگارا شاید اسمش میشد خیرخواهی. اما حالا فقط زیرا رفیقمی و دوستت دارم.
کاش میشد بگویم فراز نباشد، وجودیتِ من هم پوچ میشود.
فراز که نباشد، پسری هم نیست.
قلبینا سلیمی را فراز و پسرش معنا میکنند.
این دو که نباشند دیگر منی هم وجود ندارد.
-الکی نیست محمد آبجی صدات میکنه قلبین. محمد واقعا دوستت داره. فکر نکن نیستیم، پس از یاد بردیمت. محاله یه روزگارمون بدونِ حرف زدن راجعبه تو و فراز شامگاه شه.
-شما دو تا چی پچپچ میکنید؟!
صوتی محمد دیدهانِ سارا را شفاف میکرد.
صوتی فراز دیدهانِ مرا شیشهای.
کاش میشد روزگاری برسد که هر گاه اسمش وارد شد، که هر وقت آوایم زد به جای ترس از اینکه قرار است یک وداع رخ دهد، من هم اینچنین پر از عشق شوم و هیچ استرسی هممسیرم نباشد.
نامیل داشته نگاهی به او انداختم.
عجیب است.
اینبار او هم مرا نگاه میکرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن