با یادآوریِ ساعت به آرزو تاکید کردم:
-لطفا شما بخوابید. نباید تایم استراحتتون بههم بریزه. من حواسم به کارن هست.
آرزو مردد این و پا و آن پا کرد.
-و اگر پسرتون چیزی خواستن با خونه که غریبه نیستن، هستن؟!
مادر بود دیگر.
فراز هفتاد سالش هم میشد، باز برای او کودکی نوپا بود.
تبسمی زد و قبل از اینکه با فرهاد به اتاقشان برگردند لب زد:
-خونهی خودشه. نگرانِ سردردت بودم. دیدهات بدجور سرخه. تو هستی خیالم راحته.
پدر و مادرش خیلی زود حرکت کردند و تازه توانستم آنطور که دلم تمنا دارد به فراز خیره شوم.
هر چند مغزم تمنای یک کتک کاریِ اساسی داشت، ولی دلم قدرتمند سپر بلایش میشد.
-که ستاره خانوم خواستن؟!
با حالتی تدافعی نگاه ریز کرد و تا خواستم بابتِ اتفاق خیریه تا به امروزگار کمی غر بزنم، آوای ریز کارن مرا به خود آورد.
-بله لُفطا!
برای ادبِ پسرکم یک دور غش و ضعف راهی شدم و مجدداً سرپا شدم.
قرآن را داخل اتاق گذاشتم و دنبال فراز که میوهها را جمع کرده و به آشپزخونه میرفت مسیر افتادم.
روی بلوز و شلوار کارِنم پر بود از ماشینهای ریز و رنگِ آبیاش طوری به پوستش میرسید که دوست داشتی بغلش بزنی و تا جان داری به خودت فشار دهی.
-شما خواب نبودی خانومِ سلیمی؟!
حتما باید روی خانومِ سلیمیاش تاکید میکرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن