خیلی ریز و زمزمهوار پاسخم را داد و حقیقتا آنقدری خسته بودم که به هیچ فکر نکنم.
تمامِ خبرهای بد را کنار گذاشتم.
امروزگار روزگارِ وصالم با فرزندم بود، که پس از سالها به وقوع پیوست.
وصالی که بارها برایش نا امید شدم.
دیداری که چندین مرتبه برایش با خدایم قهر کردم، ولی بالاخره شد.
فراز میتمایل داشت ازدواج کند؟
نرمین میرسید و جایم را میگراهی شد؟
فرزندم مادری دیگر پیدا میکرد؟!
چرا هر بار یادم میحرکت کرد؟
که من هرچقدر تنها خدا دارم…
پدر همیشه میاظهار کرد:
“گر نگهدارِ من آن است که من میدانم
شیشه را در بغلِ سنگ نگه میدارد.”
هر کلامِ پدرم برای من محترم بود و هر حرفش را خیلی از وقتها در زیستن پیشهی جادهم کردم.
پس یکبار دیگر به او اعتماد میکردم و به خدایم تکیه.
روی زمین نشستم.
به تخت و جایی که امروز پسرم در آغوشم آرامش گرفت تکیه زدم و گوشیام را برداشتم.
هیچ…
نه پیامی از فراز داشتم و نه حتی تماسی.
برایش نوشتم:
“من تورو نه از بیپناهی و برای اون خونه، بلکه برای خودت میخوام. من دلمه که گیرته. پسرت و با همهی وجود میخوام. نه چراکه محتاجِ نگاهِ توام. زیرا امروز تونست خودشو تو دلم جا کنه. اگر میتونی از دختری که همه جوره خودت و خانوادهت میخواد و پاش برسه جونش و برات میزاره وسط بگذری، پس سپردمت به خدا.”
یک بار دیگر پیامم را خواندم و گوشی را کنار گذاشتم.
چهار کف دست و پا به طرفِ ساک کوچکم حرکت کردم.
یک ماه، یا شاید بیشتر در این خانه بودم و هنوز وسایلم در کمد نبودند.
دائم فکر میکردم که راهی شدنیام.
همهجا میگشتم و متعلق به هیچجا نبودم.
قرآنِ کوچکم را از ساک بیرون کشیدم و شالی بر سرم انداختم.
امشامگاه هوسِ گپ و بیان کرد با خدایم بر سرم زده بود.
نه از آن مدلها که تهشان به قهرم با او میرسید.
امشامگاه میخواستم به توسطِ معجزهی محمدش، برای متوجه شدار با پسرم از او تشکر کنم.
چند جزء نمیدانم…
ولی خواندم…
بغض کردم…
شکستم…
اشک ریختم و در نهایت…
ساکت شدم…
آیهی آخر صوتی زمزمههای ریزی از پشتِ در اتاق به گوشم رسید.
نگران شدم و کلمات را شتابزدهتر ادا کردم و فوری از جا پریدم.
نگاهی به ساعتِ اتاق انداختم و با دیدنِ عقربهای که دوازده شب را نشان میداد وحشتم بیشتر شد.
نکند حالِ آرزو بد شده باشد؟!
فوری در را گشودم و با متوجه شدن تمامِ اعضای خانواده پشتِ درِ اتاق شوکه سر جایم ماندم.
فراز، پدر و مادرش…
و فسقلیام جلوتر از همه با یک پیجادهن و شلوارِ خواب.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن