متفکر نگاه ریز کردم.
اصلا او را به خاطر نمیآوردم.
-تو آشپزخونهی پشتی بودم وقتی کارن رسید. چرا انقدر سوزناک گریه میکرمتوجه شد؟! حتی منم اشکم درومد!
پلکم پرید و حتی ریشههای موهای سرم هم به حرفش واکنش نشان دادند.
-از اول که متوجه شدمت برام بهشدت شبیه کارِن بودی. موهای فر. چشم رنگی. حتی گونهی برجستهتون.
سر کج کرد.
-الان که دقت میکنم فرم لباتونم…
نامیل داشته کف دستم روی میز قرار گرفت.
-بس کن.
خاموشی کرد.
لبخند زد و من بیشتر وحشت کردم.
-اون اوایل که کارِن و بعد از یه مسافرتِ ده ماهه آوردن…
شَکَم به یقین تبدیل شد.
همه راحیل را مادرش میدانستند، چراکه که حتی بارداریاش هم ندیده بودند.
-چند ماهی به میل داشتهی آقا فرهاد اینجا موندن. راحیل خانوم بچه داری بلد نبود.
کاش از گذشته و بیمادری فرزندم نشنوم.
-یه چیزایی ناتمایل داشته تو بحثای آقا و راحیل خانوم گوش دادم. از فرزند خوندگیِ کارن و اینکه نباید کسی چیزی بفهمه. تا اینکه شما اومدی و…
آوایم از ترس کمی بلند شده بود.
-با هر منظوری داری این حرفا رو میزنی بس کن مهلا. به خاطرِ خدا تمومش کن و هیچوقت تکرارش نکن.
وحشتزده از جا پریدم و او هم به طبعیت از من با خصومت توقف کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن