رمان عجین پارت ۲۳۵

قاشقم بین زمین و آسمان ماند و نگاهِ همه‌اشان را روی خودم حس می‌کردم.

با دمی عمیق، قاشق را درون بشقاب برگرداندم.

دوست نداشتم به فرزندم دروغ بگویم و آرزو نجاتم داد.

-بنده خدا هنوز بابای بچه و نداره! کو تا بچه…

لبخندی مصنوعی روی لب نشاندم.

چه تلخ که به راحتی حضورِ دو فرد مهم و سرنوشت ساز در حیات‌ام را انکار کردم.

-بابا می‌شه این خاله پرستال بیاد خونمون؟ خاله مهسا خوب نیست.

فراز که نمی‌دانم از چه عصبی بود، او را از روی صندلی‌اش پایین گذاشت.

-برو آماده شو‌ می‌ریم خونه.

انقدر یک‌بارهی جوش آورده بود، که حتی توجهی به اعتراض آرزو و فرهاد نکرد و به‌شدت زود پسرکم را برداشت و حرکت کرد.

حال عمارتِ همیشگی سوت و کور را سِیل زده بود انگار.

آرزو و فرهاد بیرون از آشپزمنزل بحث می‌کردند و من هم پشت میز آشپزخونه قرار گرفته بودم.

میزی، که غذاهایش کف دست نخورده مانده بود و صندلیِ کودکش به چهره‌ی ماتم زده‌ام دهان کجی می‌کرد.

-قلبینا جان شما هم غذا نمی‌خوری؟!

با صوتی مهلا، حبابِ سردرگمی‌ام ترکید.

-نه ممنون.

تبسمی زد و مجال نداد از جا کشیده شوم.

-بشین سرجات یه چای بریزم برات.

لحنش کف دستوری بود انگار.

اما انقدر به هم ریخته بودم که همانند ربات بار دیگر قرار گرفتم.