دیگر به حضورِ فراز اهمیتی ندادم که کف دست و پایم سستتر از این شود.
مقابلِ آرزو خم شدم و دیس میوه را برایش گحرکت کردم.
-بفرمایید! ازین پرتقال ستارهایا میخورید، یا سیبِ ماه؟! خیار مثلثی و کیویِ مربعی هم داریم!
از گوشهی چشم دیدم که کارِن دوباره دست از اسباببازیهایش کشیده و نگاهمان میکند.
-ممنون من پرتقال ستارهای میخورم، با خیارِ مثلثی.
بندهی خدا آوایش میلرزید و به یک تلنگر نیاز داشت برای لبخند زدن.
از او فاصله گراهی شدم و مقابل فراز و پدرش خم شدم.
انگار متوجه بازی و سیاستمان شده بودند، که همانند دو پسر بچهی کنجکاو به دیس خیره شدند.
-شماها کدوم شکل و دوست دارید آقایونِ زَروان؟!
کارن نزدیک شد و به پای پدرش چسبید.
-ممنون خانوم، من کیویِ مربعی برمیدارم.
کارِن پچ زد:
-بابا جونی! میبههاشون چه زیباه.
فراز کف دستی به سرِ پسرش کشید و بیشتر به خودش چسباند.
-من پرتقال ستارهای میخورم. ممنون خانومِ سلیمی!
سرتکان دادم و برخلافِ میلِ قلبیام، از کارِن که مشتاق به دیس خیره بود گذشتم و روی مبل قرار گرفتم!
هر چهار نفرمان منتظر بودیم، تا نیم وجبیام واکنشی به روشِ پیشنهادیام نشان دهد.
-بابا تُلشه!؟
فراز پرتقال را کامل خورد.
-عالی! بهشدت ترش. حیف که شما میوه دوست نداری.
بار دیگر نگاهش به کف دستم افتاد و مظلومانه گله کرد:
-به من نگفتی بفَلمایم خاله پرستال!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن