با صدای مادرش نامیل داشته کمی عقب حرکت کردم، ولی او چانهام را رها نکرد.
-فراز؟ چی شد؟ این بچه آروم و قرار نداره بیاد تو آشپزخونه. اگه اوضاع وخیم نیست بفرستمش.
بیتوجه به حرف مادرش مجدداً در صورتم به جستوجو پرداخت.
انگار میخبر داشت یک چیزی درست نیست.
– بین من و تو دیگه چیزی نیست که بخوام بغلت کنم.
عادت کرده بودم.
خدا یک چیز دهد و در ازایش، یک چیزی دریغ کند.
-بیمعراهی شدی فراز.
اخمش غلیظتر شد.
-بیمعراهی شد باشی خیانتکار نباشی.
با آوای نق زدنهای کارن بالاخره فاصله گراهی شد.
-بزار بیاد بابا، زخمشون سطحیه.
پسرکم نفس زنان خودش را به ما رساند.
-بغلش کردی بابایی!؟
فراز خم شد و به آغوشش کشید.
-نه بابا. ما که نمیتونیم همینجوری مَردُم و بغل کنیم.
مَردُم؟!
مادر بودنم هیچ… زنش که بودم.
حداقل میتوانست طوری دیگر پاسخ دهد.
با دلی شکسته سراغِ میوههایم راهی شدم.
-چلا آخه؟! ببین هنوز هی یهدونه اَشکش میاد!
از غصه بغ کرده بود و هر لحظه ممکن بود زیر گریه بزند.
-من خوبم پ… عزیزم. الانم میخوام میوه بیارم بخوریم.
مردد نگاهش به کف دستم افتاد و انگشتانم را از همان فاصله تکان دادم.
این حجم از احساسِ مسئامات برای سن و سالش زیادی بود.
-ببین انگشتام و.
با دقت نگاهی به کف دستهایم انداخت.
-باشه پس. بابا فشالِت داد خوب شدی؟!
همانند کِرمی کوچک در آغوش فراز وول خورد و پایین رسید.
حتی نماند، تا توضیح دهم و به سرعت از آشپزخونه خارج شد.
-خاله پرستال خوب شد. بابا بغلش کَلد فشالِش داد خوب شد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن