رمان عجین پارت ۲۱۲

محبتی از این مرد ندیدم، ولی غیضش هیچ‌گاه برایم عادی نمی‌شد.

-سرخود پا شدی حرکت کردی ور قلب پدر و مادر من نگفتی پس فردا که بفهمن زنش بودم چقدر زشت و دور از شخصیت جفتمونه.

وقتی آن شب خودش مرا برای پرستاری می‌برد زشت و دور از شخصیت نبود؟!

مگر راوقت را برملا کرده بودم؟!

-هم خر و می‌خوای هم خدا. بلاتکلیفی. هر جا منفعت می‌بینی عینِ…

خیره به نگاهِ عصیانگرش ماندم تا هر طور قلبش می‌خواهد قضاوت کند.

تا یک جایی حق داشت. از اعتمادش سوء استفاده کرده بودم.

-حرفم نزده شُر‌شُر اشک بریز یعنی مثلا خیلی بارِت کردم.

شانه بالا انداختم.

-انقدر بهم توهین می‌کنی که حتی از تو آینه نگاه کردنم خجالت می‌کشم.

رو گحرکت کردم.

-اجازه هست برم؟!

در را باز کرد.

-خودم می‌رسونمت. کنارِ ماشین تو حیاط وایسا.

بی‌ هیچ حرفی بیرون زدم.

از این خیریه که رفتم…

یعنی وقتی مرا برد و رساند، دیگر تا خدا با او قهر بودم.

دیگر دور و برش نمی‌رسیدم.

اصلا دیگر اسمش هم نمی‌آوردم.

این آخرین تلاشم برای فراز و هر چه مربوط به او می‌شد بود.

اگر بدون او و کمکش به فرزندم نرسیدم قلبینا نیستم.

کنار ماشینش ایستادم تا رسید.

حتی یادم نیست وقتی داشتم از ساختمان خارج می‌شدم منشی‌اش مرا دیده بود یا نه.

-بشین…

تا کف دستم به کف دستگیره‌ی عقب حرکت کرد تشر زد:

-قلبین…