با آوای پیامک گوشی پلکهای سنگینم را از هم گشودم.
ولی میل به خوابم آنقدر زیاد بود که دوباره نگاهانم بسته شد تا مبادا خوابم بپرد.
پیامک دوم نالهام را بلند کرد و بیمیل روی تخت نشستم.
پاهای بیرمق و خشکم را روی سرامیکِ سرد نهادم و با تکیه کف دستهایم روی تخت از جا کشیده شدم.
گوشی روی اپن مانده بود.
برش داشتم و با تنبلی روی مبل دراز کشیدم.
اما با مشاهده کردن نامِ “فراز” دوباره سیخ جای گرفتم و خواب به کل از سرم پرید.
احتمال دادم که آدرس خیریه را برایم فرستاده باشد. اما پیامک اولش فقط یک کلام داشت:
“من”
عجولانه پیامک بعدی را باز کردم:
“ترجیه میدم شما تو خونه بشینی و رو قراردادمون تمرکز کنی. کار کردن تعطیل”
وا رفتم و عجولانه پیام بعدی را باز کردم.
“از امروز هرکاری که تداخل تو عملکردت داشته باشه، از طرفِ من لغو میشه.”
طوری تکهتکه نوشته بود، که انگار عزرائیل بالا سرش بوده و برای هر واژه قطره قطره جانش را گرفته.
“هر جا میری. قبل از دوازده خونه باش”
ابرویم بالا پرید.
چه فکری راجعبه من میکرد؟
خودم جرات نداشتم دوازده شامگاه در خیابان بمانم.
و پیامک بعد:
“تاکید میکنم. دوازده ظهر!”
عجـیــــــــــن…, [۱۴/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۵۱ ب.ظ]
#پارت۶۰
شاید کلامش در موقعیتی متفاوت، برایم شیرین میشد، اما نه حالا.
با کف دستی لرزان برایش نوشتم:
“من حتما باید برم سرکار. بعد از این شش ماه نیاز به پول دارم تا بتونم خونه اجاره کنم.”
راست میگفتند مردهای ایرانی در برابر زنهایشان انحصار طلب و خودخواهند.
حتی اگر آن زن موقت باشد و مدت دار.
اما فکر نمیکردم تا این حد جدی باشد و تداخلی در برنامههایم ایجاد کند.
دیگر جوابی نداد.
گوشی را روی مبل رها کردم و به سرویس حرکت کردم.
درد اینجا بود که احساس میکردم او هر چه به مذاقش خوش نیاید را حذف میکند.
برای همین هم جرات مخالفت نداشتم و دائم “چشم” میمتوجه شد، که مبادا مرا هم حذف کند.
با صوتی زنگ واحد که به گوشم رسید، عجولانه کف دستهایم را شستم و از سرویس خارج شدم.
به خیالم که بار دیگر سارا یا محمد رسیدهاند، اما قبل از باز کردنِ در از نگاهی نگاهی به بیرون انداختم.
یک آقای غریبه پشت در بود.
بار دیگر که زنگ را فشرد با قدمهایی قد بلند به اتاق رفتم.
عجولانه شالی دورم گراهی شدم و مانتویم را پوشیدم.
در را که باز کردم او داشت میرفت.
اما چند قدمی که رفته بود را بازگشت و با خوشرویی لب به سخن گشود.
-وقتتون بهخیر شرمنده مزاحم شدم.
دو طرف مانتو را با دست نگه داشتم و لبخندی دوستانه زدم.
-خواهش میکنم بفرمایید؟!
عجـیــــــــــن…, [۱۵/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۲۹ ب.ظ]
#پارت۶۱
با دست به طبقهی پایین اشاره زد.
-من همسایه طبقه سوم هستم و مدیر ساختمون. میتمایل داشتم بدونم به سلامتی شما ساکن شدید؟ زیرا این واحد تا همین چند روزگار پیش خالی بوده.
احتمال دادم برای شارژ ماهیانه و سرویس آسانسور رسیده باشد.
-بله. اما برای مخارج ساختمان با خود آقای زَروان هماهنگ بشید بیزحمت.
تبسمی زد.
-نگاه. پس شما مستاجرشون هستید؟ یک نفرید؟
کنجکاوی از کلامش بیداد میکرد.
مشخص بود مدیریت و شارژِ ماهیانه بهانه است.
تبسمم عمق گرفت.
اامان موقعیت برای عمومی کردنِ رابطهام با او پیش وارد شده بود.
-همسرشون هستم. دو نفر حساب کنید.
جا خوردنش روحم را جلا داد.
احتمالا این خوشیِ من به خشمِ او ختم میشد، اما ارزشش را داشت.
-مبارک باشه چه بیخبر! شرمنده جسارت کردم. ما با آقای زروان این حرفارو نداریم. ساختمون متعلق به خودشونه.
با آهستهش پلک روی هم نهادم.
-ممنون سلامت باشید. آقای زروان و که میشناسید، قانونمند هستن و حساس! حتما صورتحساب و قبضها رو براشون بفرستید که پرداخت کنن.
او قدمی به عقب برداشت.
-با خودشون به نتیجه میرسیم. باز هم شرمنده مزاحم شدم.
سر تکان دادم و از راهپله که پایین رفت در را بستم.
عجـیــــــــــن…, [۱۶/۱۰/۲۰۲۴ ۰۹:۵۹ ب.ظ]
#پارت۶۲
با غرور کف دست به سینه شدم و روی پنجهی پا چرخیدم.
همسرِ مخفیانهی تک پسرِ زَروان!
فقط امیدوار بودم در رسانهها پخش نشود. نمیتمایل داشتم وجههی اجتماعیاش زیر سوال برود، یا ملایمشش بههم بریزد.
همینکه نزدیکانش میمتوجه شدند و درتمایل داشت متوجه شدار صادر میکردند کفایت میکرد.
البته اگر او با اخلاقِ دلنشینش به درتمایل داشتِ کسی اهمیت میداد!
شال و مانتو را گوشهای انداختم و با ذوق به آشپزخونه رفتم.
به مناسبتِ این پیشرفتِ بزرگ برایش چند وعده غذا پختم و تا میشد آبلیمو درونشان ریختم.
میبیان کردند آبلیمو میل جنسی را کاهش میدهد.
برای نجات از عواقبِ رسیدنِ این خبر به گوشش، باید به همین چیزها متوصل میشدم!
وجودم به لرز افتاده بود.
فکر نمیکردم وقتی اینگونه برایش زیر و بکشم همچنین استرس حالت تهوعآوری گریبانگیرم شود.
کارم در آشپزخانه را به اتمام رساندم و در نهایت حواسم را با دوش گراهی شدن و صاف کردن موهایم پرت کردم.
تازه موهایم تمام شده بود که تقههای محکم و پشت همی که به در میخورد مرا از جا پراند.
اتوی داغ را روی میز رها کردم و از چشمی که سارا را متوجه شدم فوری در را گشودم.
کف دستی که به در میکوبید را عقب کشید و نفس زنان پرسید:
-چکار کردی؟!
بند قلبم پاره شد.
پس حدسم درست بود.
دوست نداشت این محرمیت عمومی شود.
-من؟! هیچی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن