نامش روی صفحهی گوشی تبسم مهمانِ لبهایم کرد و فوری پاسخ دادم:
-جانم؟! بهتری؟
با مکثی کوتاه پرسید.
-واسه چی جواب نمیدی؟!
قلبخور از رفتارِ امروزگارش کنایه زدم.
-شاید چراکه بیان کردی خودم و متعلقاتم و جمع کنم و خوش اومدم!
-کجایی؟!
روی تخت قرار گرفتم.
-خونهی مادرشوهر و پدرشوهرم. البته خودشون نیستن.
-عمارتی؟!
روی تخت خوابیدم و خیره به سقف گچبری شده تایید کردم.
-بله! آقا محمدعلی و نسا و مهلا هم هستن.
با قطع شدن گوشی، شوکه و قلبخور خط و نشان کشیدم:
-دعا کن فرصتش پیش نیاد که با همهی عشقم بدجور ازت انتقام میگیرم فراز.
همانطور خوابیده شالم را از سرم کشیدم و گوشهای انداختمش.
خسته بودم.
تمام روزگارم به مراقبت از فراز گذشت و تهش به جای تشکر یک کوه درماندگی هدیهام کرد.
به امید یک روزگار بهتر و با رویای متوجه شدار با پسرم دیدهانم گرم شد.
به خودم امیدوار شدم که با این حجم از بدبختی لبخند بر لبهایم نشسته بود وقتی خوابم برد.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن