خدا مرا نبخشد که حتی همسری نصفه و نیمه هم محسوب نمیشدم.
یک دستمال خیس کردم و به اتاق بازگشتم.
پتو را کامل از رویش کنار زدم و قرص از کف دستم روی زمین افتاد.
-فراز جانم پاشو آقا!
کف دستمالِ نمدار را روی پیشانیاش نهادم و چنگی به ورقِ قرصِ افتاده روی زمین زدم.
-آقا؟!
اخمِ ریزی روی پیشانیاش قرار گرفت و نالیدم:
-یه چیزیت شه، دق میکنم به خدا.
دوباره برای لیوانی آب بیرون دویدم.
با هر پلک، هر قدم و هر نفس دعا خوندم.
هر چیزی که بلد بودم و در ذهن داشتم.
شاید این فقط یک تب ساده بود.
اما من پدر و مادرم و وقتی از دست دادم که حتی فرصت نداشتم برای یک دقیقه، یک ساعت یا حتی یک شبِ لعنتی از آنها پرستاری کنم.
فقط اتفاق افتاد.
یه روز بیدار شدم و دیگه پدر نداشتم.
طیِ چند روزگار متوجه شدم مادرم بیمار است و قبل از اینکه حتی جواب آزمایشهایش به دستمان برسد از دستش دادم.
پس مشاهده کردنِ فراز در این حال مثل این بود که خدا این بار برایم فرصت خداحافظی فراهم کرده و قرار است برای همیشه از کف دستش بدهم.
-فراز! توروخدا فقط زنده بمون.
چشمانِ خمار و قرمزش آرام گشوده شد.
-محضِ رضای خدا ساکت شو قلبین. من نمردم، که به آرزوی بیوه شدنت برسی.
لب برچیدم.
-زبونت و گاز بگیر. تازه نوزده سالمه. خدا سلامتی بده بهت و عمر طولانی.
خم شدم و دستمال را از روی پیشانیاش برداشتم و روی سینهاش نهادم.
-با یه کم مهر و محبت تو قلبت که انقدر قلب من و خون نکنی. چرا حالت بد بود زنگ نزدی بهم؟!
اخمش غلیظتر شد.
مشخص بود که حال و احوالِ خوبی ندارد.
فقط بحث و جقلب نکردن در مرامش جای نداشت.
-این کف دستمال و از من دورش کن و خودتم از خونهم برو بیرون.
به پهلو خوابید و در خود جمع شد.
-این قرص و بخور فراز. اینجا فعلا اختصاصی خونهی منه!
به نظر میرسید خوابش برده.
به هر زوری بود قرص را به او خوراندم و برای برداشتنِ چند دستمالِ دیگر به آشپزخونه راهی شدم.
شاید ساعتها دائم در رفت و رسید بودم که بالاخره احساس کردم تبش کمی پایین آمده.
هر بار پتو را کنار میزدم و به اتاق که باز میگشتم دوباره رویش بود.
در آخر پر حرص پتو را وسطِ پذیرایی انداختم و غر زدم:
-من بمیرم تو بفهمی پتو رو نباید تو اون داغی بکشی روت.
عجولانه سوپی تدارک متوجه شدم و دمِ غروب بود که خسته و بیحال کنارِ تخت روی زمین نشستم.
-بیداری؟!
دستش را در کف دست گرفتم و آهسته نوازشش کردم.
-نکنه تبت از عفونته؟!
مضطرب شدم.
نکند باید اورژانس خبر میکردم؟!
-یه چیزیت شه من میمیرما. پشت و پناهِ من و پسرتی. تو خوب شو. من برای سلامتیت سه روز روزه نذر میکنم. خب؟!
سر روی دستش نهادم و ندرک کردم چه شد که همانطور نشسته، کنارِ تختش نگاهانم گرم شد.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن