کف دستپاچه ادامه دادم:
-احتمالا باید دخترتون و صوت کنید! دخترا میرن تو تیمِ پدر!
ابرویی بالا انداخت و به پسرش اشاره زد.
-خدا همین شازده پسر و داد به ما. انشاالله به زودی عروسم میاد تمامِ اینها جبران میشه.
تبسم روی لبهایم ماسید و تمام خوشیام زایل شد.
-انشاالله.
با صدای آرزو تبسمِ مصنوعیِ روی لبم را حفظ کردم و بالاخره وارد منزل شدیم.
-خانومِ سلیمی شما تشریف میبرید برای آوردنِ وسایلتون!؟
تنم با حرفِ فراز لرزید.
حدسم درست بود و اون دنبال موقعیتی برای تنها شدن میگشت.
-بله با مادرتون صحبت کردم. تا کمی استراحت کنن میرم و برمیگردم.
مسیرروی عریض را رد کردیم و سعی کردم نشان ندهم که قبلا با این خانه آشنا شدهام.
اما معماری مدرن و شیکش برایم عادی نمیشد.
به خدا قسم که تصورِ این منزل حتی در رویاهایم هم قفل بود، چه رسد به واقعیت.
-میدونم جمعهها مرخصیتونه اما استثنا تا آرزو سرپا شه اینجا بمونید. میتونید لیست بدید اگر خریدی هست، براتون انجام بشه.
به آرزو کمک کردم روی مبل بنشیند.
– من هنوز کارت شناسایی و مدارکی که میل داشتید تحویل ندادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن