رمان عجین پارت ۱۷۹

خدا مرا ببخشد، که با اظهار کردنِ نیمی از سرنوشتم اشک به دیدهانش آوردم و با استفاده از دلِ رئوفش، ماندنم را صد در صد کردم.

-من راحتم آرزو جون.

فراز پشت سرمان می‌آمد و پدرش چند قدمی جلوتر بود، اما دائم سر می‌چرخاند و با غصه همسرش را نگاه می‌کرد.

می‌میل داشت با خنده و شوخی زنش را سرِ کِیف بیاورد، وگرنه که مشخص بود حالش خوب نیست.

-بغلت نکنم آرزو خانوم!؟

لب فشردم. یک دعوای دیگر در جاده بود!

-نخیر! فکر نکن ندرک کردم تیکه می‌ندازی فرهاد. از صبح دائم داری مثل علیلا باهام برخورد می‌کنی.

فراز که همین ‌طوری‌اش هم جهنمی بود.

با این حرف مادرش آمپر چسباند و غرید:

-شما دو تا! بچه‌اید مگه؟ بابا؟! کمتر حرصش بده.

فرهاد ریز خندید‌.

-باشه بابا جان! تیم شدی با مادرت؟! من و تنها انداختید گوشه‌ی رینگ؟!

مارمولک، مثلِ پسرش هفت خطِ عالم بود. نیاز به تیم و گروه نداشت!

-ماشا‌الله شما خودتون تک نفره یه گردانید آقای زروان!

کنارِ ورودیِ خانه از حرکت ایستادیم تا آرزو که به جز من کمک کسی را قبول نمی‌کرد نفسی تازه کند.

تبسمِ فرهاد با حرفم جمع شد و لعنتی بر دهانم فرستادم.

با من بیش از حد جدی برخورد می‌کرد.