سارا نزدیک شد و صمیمانه به آغوشم کشید.
-به من باشه میگم حمایتت میکنم بری. با وضعی که من متوجه شدم فراز نیاز به درمان داره و تو در خطری. فرشتهای، که میخوای بمونی. اما پشیمون نشی وسط راه تنهاش بزاری. فراز سی و یک سالشه. فرصتِ از نو ساختن نداره.
این دختر امروز تا زجههایم را نمیشنید بیخیال نمیشد.
تلخ تبسم زدم.
-من وصلهی ناجورِ حیاتشم سارا. فراز من و نگه نمیداره.
از او جدا شدم و به آشپزخونه رفتم.
کاش از این جاده به او نزدیک نمیشدم.
کاش آن شامگاه مکالمهی تلفنیاش را نمینشنیدم.
آخر چرا همان شبی که من در خونهاش بودم باید طلب یک دختر چشم رنگی و مو فرفری کند؟!
برای سارا و محمد چای ریختم و کنارشان نشستم.
کاش فراز زودتر بیاید.
من حتی نمیدانم چطور باید سر صحبت را باز کنم.
-تو الان وصلهی تنشی. جور و ناجور نداره.
محمد توجهم را جلب کرد.
-بد شروع کردی، خوب ادامه بده. بگو دوستش داشتی و تنها مسیری که به عقل کاملت رسید تصادف بود. ذهنش و درگیر خودت کن و اجازه بده محکِت بزنه! اگه خودتم یه زندگی میخوای.
فرصت نشد جوابی دهم.
زیرا که صوتی چرخش کلید در قفل به گوش رسید و دستپاچه از جا پریدم.
به محض ورود، نگاهِ تیزش از سارا و محمد گشت و به من رسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن