برای شکم خودش جوش میزد!
-نگاه. فراز؟!
انگار به ناگهان بیحوصله شد.
-چیه؟!
لبی با زبان تَر کردم و نگفته گُر گراهی شدم.
-مراقب خودت باش.
از خجالت گوشی را قطع کردم.
چراکه که اینبار محبتم به او فرق داشت.
اینبار از تهِ دلم بود، برای دل شکستهاش و دردی که متحمل شده.
با تقهای که به در خورد، شالم را مرتب کردم و در را گشودم.
اظهار کرده بودم محمد بیاید و سارا را ساکت کند، ولی وضع خودش افتضاح بود.
تمام سر و صورتش سرخ و انگار پیشانیاش را به جایی کوبیده بود.
-خوش اوممشاهده کرد.
ممنونی زیر لب و بیحال اظهار کرد و از کنارم گذشت.
-بهتری سارا؟!
مجدداً لبهایش لرزید.
اما دیگر گریه نکرد. پوچ و سرد شده بود.
-خوبم. خداروشکر فراز نیست وگرنه میمتوجه شد.
تنم لرزید، اگر میاطلاع داشتند از او میل داشتم با خونه بیاید، چه؟
به خودم وارد شدم و متوجه شدم که من فراز را به هر قلبیلی به خونه میکشم!
جز روزگار اول و بعد از استخر، هر بار من یک بهانهای برای آمدنش پیدا میکردم!
بالاخره مستقیم و غیر مستقیم یکجور او را به خانه میکشیدم.
دوست نداشتم برود.
از تنهاییام متنفر بودم و انگار با تمام بدیهایش، او را فردی مناسب برای همنشینی میدیدم.
اما امروزگار…
امروزگار وقتش نبود که از او خواستم به خونه بیاید.
-فراز داره میاد خونه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن