از بیپرواییاش لب گزیدم، ولی نشد جواب ندهم.
-هر بار با نتمایل داشتن میای اما…
نمیخبر داشتم جملهام را چگونه تمام کنم.
نمیشد مثل خودش بیپروا سخن بیان کرد.
لبش به پوزخندی کج شد و با آوای بمش حرفم را تکمیل کرد:
-هربار میکِشمت زیرم.
هوای مه گراهی شدهی حمام بود یا حضورِ او گر گراهی شده بودم و فکرِ یکی شدنمان وسوسهام میکرد.
شاید قلبیلش خونریزیِ غیرطبیعیام بود که به یکباره قطع شد و حال هورمونهایم اینگونه بیآبرو شده بودند.
-من قلبم میخواد باهات باشم.
از خودم خجالت کشیدم.
-وقتی حتی یک ساعت نباشی مشتاق دیدارت میشم.
بالاخره چشمانِ تیزش باز شدند و فوری صورتم را در گردنش مخفی کردم.
نگاهش طوری بود که انگار دلتنگی و خواستنم برایش غیرقابل باور باشد.
-ببخشید. اما میبینمت بیقرار میشم!
مرا جابهجا کرد و تماس بدنهایمان با یکدیگر باعث شد نفسم صوت دار از سینهام خارج شود.
-من و نبردی آزمایش بدم.
او که بود از خودِ واقعیام فاصله میگراهی شدم.
از درونگرایی کف دست میکشیدم و دلم میمیل داشت دائم حرف بزنیم.
مکالمهای که گاها یک طرفه میماند و او جوابی به حرفهایم نمیداد.
-سالمی.
ناگهانی مرا پس زد و از جا بلند شد.
-دوش بگیر اینجا کنترل دستم نیست.
نمیخواست من رو بمانم!
خودش دوش گراهی شد و هنگام خروج تاکید کرد:
-دوش بگیر بیا بیرون!
***
دوستان خوبم من مشکل نت دارم و بیشتر اوقات سایت برام بالا نمیاد… هر وقت بتونم پارتا رو آپ میکنم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن