رمان طلوع پارت ۳۹

رابطه ی خونی چیزی نیست که بشه انکارش کرد….

امیرعلی با اون همه اظهار دوست داشتن و حرف های زیبای که از آیندمون و از با هم بودنمون زد….گذاشت رفت…..انگار که اصن دیگه وجود ندارم براش….

قلبم میخواد بهش زنگ بزنم اما میدونم فایده ای نداره….اونی که باید بخواد و جلو بیاد نمیاد…..منم نمیتونم خودمو کوچیک کنم و آویزونش بشم وقتی اهمیتی نداشتم واسش….مهم نبودم براش دیگه….چرا خودمو گول بزنم وقتی میدونست کسی رو ندارم و تو این شهر درندشت ولم کرد بدون اینکه براش مهم باشه چه بلایی قراره سرم بیاد……

کم کم دارم به نبودش عادت میکنم…..و چقد سخته به زخمی که رو دلته عادت کنی….

اون پسر مردم بود و وقتی رفت دیگه حرکت کرد و نمیشه برم دنبالش…..

اما ساره….هزاران کیلومتر هم که ازش دور شم…بازم مادرمه….درسته که دوستم نداره….اما مادرمه و این چیزی نیست که بشه هیچجوره منکرش شد…..

هر آدمی تو جهان دنبال ریشه ش میگرده و همین موضوع هم منو دوباره کشونده به کوچه ای که به اندازه ی یه دنیا ازش متنفرم…..

اینبار دیگه بدون ترس از کامران وارد حیات میشم….بهم قول داده کمکم کنه…میدونم که اعتماد کردن بهش بسیار مسخرست….اما انگاری چاره ی دیگه ای ندارم…‌..

تا به حال هر چی برا مشاهده کردنش اومدم یه بار هم ندیدم پاشو بذاره تو حیات..‌..

راه اتاقش رو پیش میگیرم و با چند تقه وارد میشم….

تکیه زده به دیوار و از پنحره بیرونو نگاه میکنه….

چه عجب که پای بساطش نیست…..جلوتر میرم و بهش نگاه میکنم….

هر وقت میبینمش از دفعه ی قبلش ضعیفتر و نحیفتر شده…..نمیدونم چی میکشه که به این روزگار افتاده….

بی حرف کنارش میشینم….

چند دقیقه ای به سکوت میگذره که میگه: تا وقتی شش ماه تو شکمم بودی نمیدونستم باردارم…..شرایط داغونم باعث شده بود که اصن نفهمم اطرافم چه خبره….

اولین باره که داره اینجوری حرف میزنه و من کنجکاو خودمو میکشونم جلوتر…‌‌‌

_ نمیخواستمت….ولی برا سقط هم دیر شده بود…چند باری تلاش کردم که بیفتی اما نشد.‌‌‌‌…

اشک نگاهامو پر میکنه و بدون اینکه بخوام رو گونم میریزه……کی میتونه بفهمه من چه حالی دارم….

لعنتی…..اینهمه بی رحم نباش….من دخترتم…..

_ وقتی به دنیا اومدی بهت شیر ندادم تا کم کم بمیری.‌..اما بازم نشد….قسمتت به موندن بود…

قلبم با حرفش هزار تکه میشه و ناباور بهش نگاه میکنم….

میچرخه و بهم نگاه میکنه و ادامه میده: اون موقع که برا نفس کشیدن بهم احتیاج داشتی نبودم….حالا چی خیال کردی که دم به دیقه میای اینجا…..

تو خاموشی فقط نگاش میکنم…..دلم میخواد بگه شوخی کردم باهات….یا حتی دروغ میگم…..اما چهره ی جدیش بهم میگه قرار نیست چنین چیزی رو ازش بشنونم…

بالاخره بعد از چند دیقه خودخوری و حرص خوردن و بغض میگم : چرا اینقده ازم متنفری…چیکارت کرده بودم…تو گذشته ت چیه که نمیگی….ربطش به من چیه…. نوزاد یه روزگاره چه گناهی داشته که میخواستی بمیره….حرف بزن ساره….خانوادت کجان.؟…بابام کیه؟…کجاست؟…

پوزخند واضحی میزنه و میگه: خانواده ای وجود نداره….

_ خواهش میکن…

_ گفتم نداره……

با خشم و عصبیت میگه و من نمیدونم دیگه به چه زبونی باهاش حرف بزنم…..

آب دهنمو قورت میدم و مظلومانه میگم: ساره…تو رو خدا یه لحظه گوش کن….من باید بابامو پیدا کنم…یه ذره درکم کن…فقط یه ذره….هیشکی رو تو جهان ندارم…تو رو جون هر کی دوست داری فقط یه نشونی از بابام بهم بده…قسم میخورم میرم و پشت سرمو هم نگاه نمیکنم…

صورت خیس از اشکمو از نظر میگذرونه و با مکث میگه: اگه با متوجه شدن من پشیمون شدی با متوجه شدن بقیه صد برابر پشیمون میشی….پس برگرد و دنبال چیزی نباش….خانواده م اگه خوب بودن من الان اینجا نبودم….

از لحن ملایمش یکم دلگرم میشمو میگم: باشه….اصن…اصن هیچی نمیخواد بگی….تنها فقط یه چی ازت میخوام….یه آدرس از پدرم….یا یه اسم…فقط همین….بخدا دیگه هیچی نمیخوام….

امیدوارانه بهش چشم میدوزم….بدون پلک زدن..

_ برو پی زیستن خودت…..من هیچی ندارم که بهت بگم……

حرفاش مثل پتک میخوره رو سرم….نمیخواد بگه….نمیخواد….نمیخواد…..

دیگه چی بهش بگم…..به چه زبونی بگم….

قد بلند میشم و سمت در میرم…..

میخوام بزنم بیرون اما با فکر به حرفای کامران دوباره میچرخم طرفش…..

تیر آخر و میزنم و امیدوارم بگیره….

_ کامران که میاظهار کرد از خانوادت خبر داره…..

فورا میچرخه و تیز نگام میکنه…..

_ کامران گوه خورد با جد و آبادش….

از حرصی که میخوره میفهمم که یه چیزایی این وسط پنهانه….

_ پس همچین بیجاده هم ناظهار کرده…یه چیزایی میدونه….اشتباه کردم به حرفش گوش ندادم….

با کمک دیوار بلند میشه و سمتم میاد…..

_ اون هیچ چیزی نمیدونه….ازش دور بمون…به نفع خودته….

_ عه….نگرانم شدی مادر جون….مگه خودت اون شب نفرستادیش سراغم..ها؟…نکنه یادت حرکت کرده….مهربون شدی حالا…..عجب….

دندونای زردشو رو هم فشار میده و با حرص میگه: به جهنم….برو هر غلطی قلبت میخواد انجام بده….فقط اینو بدون کامران از اون هفت خطاست…یه روده ی راست تو شکمش نیست….اون بود که منو به این روزگار انداخت….اون بود که منو وابسته به مواد کرد…ازش فاصله بگیر….بخوای در کنارش بمونی هیچ چیز خوبی در انتظارت نیست…..اگه حرفی از من میزنه داره بهت دروغ میگه…میخواد وابستش بشی تا نابودت کنه….اگه بهت گفته بیا تو این خونه میخواد گولت بزنه میخواد ازت سواستفاده کنه….اون هیچوقت یادش نمیره که جلو همه زدی تو گوشش..میخواد بیارت تا جلو همه تحقیرت کنه….این چیزیه که خودم ازش متوجه شدم….پس ازش دور بمون و به نفعته که دیگه پاتو اینجا نذاری….

*

موبایل تو جیبم به صدا در میاد….درش میارم و به شماره سیو نشده ای که برا کامرانه نگاه میکنم….

اول قطع میکنم و بعدم خاموشش میکنم و میندازمش تو جیبم…..

با شنیدن حرفای ساره بیش از پیش حالم ازش بهم میخوره….دروغگوی کثیف….

حالم از حیات که دارم بهم میخوره….بدون هیچ انگیزه ای…..ساره امیدمو برا پیدا کردن خانواده م به باد داد….هیچجوره حاضر نیست لب باز کنه و یه نشونی از بابام بهم بده…..

نفس عمیقی میکشم و بی هدف تو خیابونا میچرخم….

اینقد راه میرم که اصن نمیدونم کجام….به اطراف نگاه میکنم هوا تاریک و خیابونا شلوغ……

_ تازه کاری…..

با صوتی دختر جوونی از پشت سرم میچرخمو بهش نگاه میکنم…..

چهره ی خستش از زیر اونهمه آرایشی که رو صورتش پیاده کرده هم مشخصه….

نمیدونم چه مدت به صورت و تیپش نگاه کردم که آروم میزنه به شونم و میگه: با توام….میگم تازه کاری؟….

_ یعنی چی…..

_ ای بابا….تعطیل تعطیلیا….میگم تازه اومدی تو این کار….نمتوجه شدمت قبلا….

_ کدوم کار؟….

نیشخند میزنه و میگه: کار شریفه، دادن……

اخمام به سرعت تو هم میره و میگم: یعنی چی این حرف….مگه هر کی کنار خیابون وایساده حتما اینکارست…..

ابروهاشو بالا میندازه و میگه: صد البت که نه….منتها جایی که وایسادی مخصوص اینکاره هاست….

_ نه خانم….اشتباه گحرکت کردی….

_ باشه حالا….اخم و تخمت برا چیه خانم مهندس…پس از سر مسیر برو کنار بینم امشامگاه چقدی میتونم کاسبی کنم…..

شاید باید راهمو بکشم و برم اما یه حس مزخرفی بهم میگه وایسم و ببینم قراره چی بشه….این دختر به این جذابیی قراره تخت کی رو گرم کنه …..

چند متری دورتر وایمیسم و نگاش میکنم…‌‌

طولی نمیکشه که یه سمند سفید کنارش نگه میداره…‌.

راننده ای که داخلشه مشخص نیست و فقط صوتی دختره رو میشنوم که میگه: دویست تومن….اونم فقط از جلو…..هیچ چیزی دیگه ای هم نداریم…..لب و دهنی هم تو کار نیست…‌

یه لرز لحطه ای تموم بدنمو میگیره…‌.چه راحت حرف میزنه و رو خودش قیمت میذاره…..‌

انگار که راننده قبول نمیکنه و گازشو میگیره و میره….

چند دقیقه بعد یه ماشینی که نمیدونم اسمش چیه اما مشخصه برا از ما بهتروناست جلو پاش وایمیسه…‌.اینبار دو نفرن….‌اونی که سمت شاگرد قرار گرفته چهره ش مشخصه و صوتش رو میشنوم که میگه: امشامگاه زدیم بالا ناجور….بیا که شب شامگاه خودته….

دختره با این حرف میخنده و انگار مشتری که میمیل داشته جور شده براش که میگه: هفتصد میگیرم چون دو نفرین….اگه پایه این بشینم…….

پسره فورا قبول میکنه و دختره میشینه…..

هفتصد هزار تومن…‌‌‌

پول به‌شدت زیادیه……اونم برا یه شب…..

ماشین که حرکت میکنه منم شروع میکنم به جاده حرکت کردن….

جاده میرم و اینقده خسته میشم که رو نیمکت میشینم….

دوست ندارم برم خونه…..اصن برم که چی بشه….برم التماس سمیه خانم کنم تا اجازه بده تو یه وجب جایی که بهم داده بمونم و کلفتیش رو بکنم…. صبح زود هم برم تو معازه و یه لنگه پا وایسم تا ساعت سه که چندرقاز بزارن کف دستم….اونم با اون اخلاق مزخرف آرمان…..

سرم و عقب میبرم و به آسمون نگاه میکنم.‌‌….

_خسته م…..به اندازه ی یه دنیا قلبگیرم ازت خدا.‌‌‌‌‌.‌‌‌…چرا فراموشم کردی خدا…‌‌‌مگه من بندت نبودم….‌‌