جلو چشام سیاهی میره و من آمار تعداد ضربه هایی که امشب به سرم خورده از دستم در میره….
کِی فکر میکردم امیرعلی که اینهمه از دلبسته شدن و محبت حرف میزد این بلا رو سرم بیاره و حتی حاضر به متوجه شدن حرفامم نشه….
قلبم میخواد حرفامو بزنم و بعدش به اندازه ی یه جهان ازش دور شم….همه جای بدنم میسوزه از درد ضربه های کمربند….اما زخمی که با حرفاش رو دلم قرار گرفته از درون داره تکه تکه م میکنه….
کاش میشد بخوابم…..و این خواب اینقد طول بکشه که حالاحال بیدار نشم….سرم سنگین میشه….رو سرامیک های کف آشپزخونه دراز میکشم…یه چیز تیز تو پهلوم فرو میره و من فرصت آخ اضافه کردنم پیدا نمیکنم و پلک هام رو هم میفته و تو عالم بی خبری فرو میرم…..
*
با حس درد تو پهلوم چشامو باز میکنم….تو آشپزخونه خوابیده بودم و همینجا هم بیدار میشم…..با نمشاهده کردن امیرعلی میخوام قد بلند شم که پهلوم تیر میکشه و جیغی از درد میکشم….
_ آیییی….خداااا…امیر…امیرعلی…..
چند بار دیگه هم صداش میزنم و وقتی جوابی ازش نمیشنوم با بدبختی بلند میشم….
کف خونه از شیشه های ریز و درشت شکسته پر شده….با احتیاط از بینشون رد میشم و سمت اتاقش میرم…
رو تخت قرار گرفته و کف دست هاشو به سرش گراهی شده و خیره ی زمینه…..
ساعت رو دیوار چهار صبح رو نشون میده و من بیشتر از خودم قلبم برا اون میسوزه….میدونم چقد باورم داشت….
کنارش میشینم…کاش میشد سرمو رو پاهاش بذارم اما جرات این کار رو ندارم….
سکوت بینمون رو با صداش میشکنه و حرفی میزنه که قلبم از زمین و مدت میگیره…
_ با مولینم چند روزگار پیش بحثم شده بود….میگفت این دختره هیچ هویتی نداره که بشه حتی راجبش یه تحقیق کرد،…الان به حرفش رسیدم….
انتظار چنین حرفی رو ازش نداشتم….و چشام پر میشه…
میدونست چقد رو این قضیه حساسم و انگار این موضوع رو تو قلبش نگه داشت تا به وقتش ازش استفاده کنه…….
_ چه جونوری هستی طلوع…..تو خونه ی خودم بهم خیانت میکنی و قول و قرار با دوست پسرت میزاری….هااا؟….اینقد بیمعرفتی!….
لعنت بهم که با این دم به دیقه اشک ریختنم حتی نمیتونم درست و حسابی حرف بزنم….
بغضمو قورت میدم….. نفس عمیقی میکشم و میگم: من بهت خیانت نکردم امیرعلی…اگه کرده بودم الان تو این شرایط نبودم….اون بیشرف میمیل داشت بهم تجاوز کنه…اونشامگاه من یه چیز تیزی که تا همین الانم نمیدونم چی بود تو بازوش زدم و از کف دستش در راهی شدم…بخدا راست میگم…چرا نمیخوای باور کنی….تو اون عکسا هیچی مشخص نیست…من داد زدم، جیغ زدم اما کسی نبود بهم کمک کنه…آخرشم خودم از دستش فرار کردم….
پوزخند میزنه و میگه: عجب هرکاما بودی پس…چطوری از کف دست دو مرد فرار کردی هااا؟…اصن وایسا ببینم شایدم بیشتر بوده باشن…دو نفرش که تو عکس مشخص بود ….
بدون توجه به صورت خیس از اشکم میچرخه طرفم و ادامه میده: فقط یه حرفو ازت باور میکنم….. اینکه بهم بگی اونشب چند بار دادی؟….
حس میکنم مغزم قل قل میخوره از این حرفش و به یاد همه ی بدبختیایی که کشیدم و هیچوقت خطا نحرکت کردم با حرص میگم: بس کن دیگه…داری شورشو درمیاری…میگم فرار کردم….اونی که پاش تو عکس مشخصه اصن با من کاری نداشت..خودش در حال سکس با کس دیگه ای بود….من فرار کردم…من نیمه شب تو چله ی زمستون بدون کفش و با لباس های پاره فرار کردم…در به در کوچه و خیابون شدم تا از پاکیم محافظت کنم….چند کوچه پایین تر ماشین پلیسو متوجه شدم و به اونا پناه بردم یه شامگاه تا صبح تو کلانتری خوابیدم اما از ترس اینکه برا ساره دردسر بشه به دروغ اظهار کردم دو نفر تو ماشین مزاحمم شدن…اونا هم فکر کردن دروغ میگم و دخترفراریم…گفتن زنگ بزنم خانواده م اما من چون هیشکی رو نداشتم به صابخونه ی قبلیمون زنگ زدم….همون روزگار رفتم قبرستون با مولین پریت آشنا شدم….
دستشو میگیرم و آرومتر از قبل ادامه میدم:همین چند وقت پیش بود که یه شماره بهم زنگ زد و چرت و پرت میبیان کرد…اظهار کرد ازم مدرک داره…میهراسیدم بهت بگم…میترسیدم بگم و تو ولم کنی….چند روز پیش عکسا رو فرستاد برام..من ترسیده بودم..اصن نمیدونستم چیکار باید کنم…گیج شده بودم…راهی شدم پارک که بهش بگم کف دست از سرم برداره بگم ازش شکایت میکنم ولی اون عوضی بازم تهدیدم کرد…
پایین پاش میشینم و با گریه خیره میشم به نگاهایی که حالا جز خشم و عصبیت کنجکاو هم شده بودن…
_ امیرعلی….به جون خودت که از هر کسی تو جهان برام عزیزتری من خیانت نکردم بهت….من فقط ترسیده بودم….همین…..
چشماش رو صورتم به گردش میاد و با اخم های در هم میگه: تهدیدش چی بود؟….
این، دردناک ترین چیزی هست که باید بهش بگم….ازش چشم میگیرم و با پایین اوردن سرم آروم لب میزنم: اضافه کرد….گفت یه….یه روزگار بیا پیشم بعدش دیگه اسمتو نمیارم….
کف دستاش رو تخت مشت میشه….من زنشم…میدونم برا یه مرد چقد سخته….کاش امیرعلی میمتوجه شد من جون دادم تا چنین حرفی رو بهش زدم…..
صوتی نفس های شتابزدهی که میکشه میاد و دستی که رو موهام میشینه و با کشیدنشون سرمو بالا میاره و تو صورتم با آوایی که در اثر این همه داد زدن و خشمگینت دورگه و خش دار شده میگه: حرکت کردی تو پارک و تو بغلش جای گرفتی که بهت بگه بیا پیشم تا بکنمت هاا؟……من اینجا چی بودم پس؟….چی حسابم کرده بودی؟….مترسک سر جالیز بودم برات…..چی بودم لعنتی؟….
با جمله ی آخرش حس میکنم پرده ی گوشم کر میشه…..
میدونم که حق داره….اما من اونموقع فقط میتمایل داشتم یه چیزی رو حل کنم….نمیتمایل داشتم اون بفهمه..ولی کاش بهش میبیان کردم….چرا نگفتم آخه….امیرعلی از زبون خودم میدرک کرد اینهمه آتیشی نمیشد….من خودم هیزم انداختم تو حیاتم و خدا کنه بتونم خاموشش کنم…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن