سمت تشک پتو میرم و برشون میدارم…..
_ چته؟….برا چی اینجوری راه میری؟…عملی چیزی کردی؟…
چه بدبختم که تو این حال و وضعیت مجبورم جا بندازم…..حال جسم و روحم افتضاحه و به معنی واقعی کلمه داغونم……
بالشت رو پرت میکنم گوشه ی تشک و با کمک دیوار میشینم….
_ چته دختر؟…تو که داغونی؟…چه بلایی سرت اومده؟….
صورتم از دردی که تحمل میکنم تو هم میره….کاش مهتاج خانم میفهمید الان شرایط حرف زدن ندارم….
خاموشی میکنم که جلوتر میاد و کنار تشک میشینه….
نگاه اون به منه و نگاه من دور تا دور اتاق میچرخه…..
هیچی تغییر نکرده….فقط همه چی کثیف تر از قبل شده….ساره چندین سال از عمرش تو بهترین خونه سر شده….چطوری تونست همچین جایی زندگی کنه….
_ زنگ زدی گفتی اتاق ساره هست اظهار کردم آره…اما به خیالم که میای شاید وسیله ای چه میدونم یادگاری چیزی از مادرت بخوای، ور میداری و میری….اما الان با صورت زخم و زیلی و اینجور خمیده و با درد افتادی رو تشک پتویی که کثافت ازشون میباره….اخه یعنی چی؟….چته تو؟….
چمه؟؟!….واقعا چمه من…هیچی….هیچی….یه دختر خوشامگاهخت بودم که تو دوران مجردی هیچی کم نداشتم….مثل روژان…مثل روژین، مثل مبینا….مثل بقیه ی دخترا….با دلدادگی و علاقه ازدواج کردم و حاصل ازدواجم هم بچه ای که الان تو بغلمه….من خوشبختم….خوشامگاهخت خوشامگاهخت…..
موبایلم زنگ میخوره و من رو از فکر و خیال بیرون میاره…..
کف دستمو تو کیف میبرم و درش میارم….
با مشاهده کردن اسم بارمان آیکون سبز رو فشار میدم و میذارم کنار گوشم….
قبل از حرف زدن من تند میگه: کجایی؟…
نفس عمیقی میکشم و میگم: خونه ی مادرم….
اینبار با مکث و تعجب میگه: کجا؟…چی میگی تو؟….
_ آدرس رو برات میفرستم….
بدون حرف دیگه ای قطع میکنم….
_ الله اکبر….
میدونم که الان قراره عصبی بشه برا همین رو بهش میگم: مهتاج خانم من میخوام اینجا بمونم….البته اگه شما اجازه بدین….کرایه ش هر چقدرم باشه بهتون میدم….الان یکم حالم میزون نیست اما بهتر که شدم میرم سر کار….پس خیالتون از این بابت راحت باشه….
_ دختر مگه من حرف از کرایه و پول زدم….اینهمه مدت اینجا خالی افتاده….کسی نیست که ازش استفاده کنه….میخواستم یه کف دستی سر روش بکشم بعد بدم اجاره اما حالاحال کف دستم خالیه….من میگم چه بلایی سر خودت آوردی؟…همین؟…حالا اگه نمی خوای بگی هم نگو….
کف دستش رو به زمین میگیره و بلند میشه….سمت در میره و نرسیده بهش میچرخه طرفم…
_ چندین سال پیش هم ساره همین جایی که تو نشستی جای گرفته بود و همین حرفا رو میزد….اونم مثل الان تو داغون بود….چی بگم والا…با بسیار چیزا نمیشه جنگید….
برمیگرده و با باز کردن در بیرون میزنه….
ساره….مادری که هیچوقت روی خوش بهم نشون نداد….نمیدونم، شایدم حق داشت….من یادآور بدترین روزگارای عمرش بودم….اما کی از من بی گناه تر؟؟….
هر چی با بخاری ور میرم بی فایده ست…..سرما تا عمق استخونام نفوذ کرده و لرزش بدنم بیشتر میشه….باید به مهتاج بگم یه فکری به حالم بکنه وگرنه میدونم چه بلا و عفونت هایی در انتظارمه……
میخوام کشیده شم و سمت تشک برم اما نمیتونم…..درد بخیه هام بیش از حده…..به دیوار سرد پشت سرم تکیه میدم و آروم آروم دراز میکشم رو فرشی که دیگه نمیشه بهش گفت فرش…..از بس کهنه و نازک شده…..تنها کاری که میتونم انجام بدم اینکه گوشه ی پتو رو بگیرم و بکشم طرف خودم….اونم برا منی که به قول بارمان پایین بالام عمله سخت ترین کار ممکنه……شاید اگه قبلا بود هیچگاه به خودم اجازه نمیدادم رو همچین تشک پتوی کثیفی دراز بکشم….ولی الان همه چی فرق کرده…همه چی…..
شیشه ی بالای پنجره شکسته و سرمای بدی داخل میاد و هوای اتاق رو سردتر میکنه…
سر و صدای بیرون بیشتر میشه….صدای بارمان رو از بین آوای مرد های تو خونه تشخیص میدم….میدونم که به سختی اینجا رو پیدا کرده…..اینو از دیر اومدنش میفهمم…..
طاما نمیکشه که در باز میشه و چهره ی آشفته و خشمگینش تو چهارچوب در قرار میگیره….
نگاهش با تعجب و درموندگی بین خودم و اتاق میچرخه…..
چند قدم جلوتر میاد که نگاهم به پاهاش میفته….به کفش هایی که درنیاورده و داره جلوتر میاد…..
_ اینجا آدم حیات میکنه…کفش ها…کفش ها تو درار….
پوزخندی میشینه گوشه ی لبش و بی اهمیت سمت پنجره میره….
_ آره خب….یه اتاق دنج، با یه ویوی عالی، اونم تو بهترین موقعیت شهر….
یهویی میچرخه و با خشم سمتم میاد….
_ قلبم میخواد جوری بزنمت که دیگه تا ابد نتونی رو پاهات وایسی….تا هی فرت و فرت نزنی بیرون و بعدش معلوم نباشه از کدوم گورستونی سر دراری…..
کنارم میشینه و میخواد بلندم کنه ولی نمیذارم….عقب میرم و خودمو میچسبونم به دیوار….
_ ب….رو کنا..ر….
لرزش دندونام اجازه نمیده درست حرف بزنم….
وقتی میبینه حالم بده و دارم میلرزم از شدت خشمش کم میشه….تند کتش رو در میاره….کف دستاش زیر سرم میشینه و کمک میکنه بشینم….
_ دیوونه احمق، کی با این حالش دوره میفته تا خودشو بدبخت کنه….
کت رو دورم میپیچه….تکیه میده به دیوار و پاهاش رو باز میکنه…. کف دستاش دورم حلقه میشن و بین پاهاش مینشونتم….دردم بیش از حده ولی لرزش بدنم باعث میشه خودمو تو بغلش مچاله کنم….
_ بذار یکم گرم شی…الان میبرمت بیرون….
_ م..من…نمی..نمیام….
_ هیشششش…فعلا ساکت شو….هیچی نگو تا از این قبرستون بزنیم بیرون بعدش تکلیفتو مشخص میکنم…..
_ من…هیچ جا…نمیام…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن