رمان عاشقانه

رمان طلوع دلتنگی

معرفی رمان طلوع مشتاق دیداری :

رمان طلوع دلتنگی روایت پسرجوانی‌ست به نام سعید که در عشق یک طرفه‌ی دخترعمویش می‌سوزد. با ازدواج کردنِ دخترعمویس، ترگل، اتفاقاتی می‌افتد که مسیر و راه زیستنِ همه‌ی افراد دست‌خوش تغییر می‌شود. قلمِ نویسنده، روان و شیوا می‌باشد و موضوع تم خانوادگیِ قلبچسبی دارد. رمان در ژانر عاشقانه، اجتماعی و خانوادگی‌ نگارش شده است. این رمان با ۵۱۲ صفحه، در سال ۱۴۰۲ از نشر شقایق منتشر شده است.

پیشنهاد ویژه

دنبـال رمــان های کمـیابی ؟!

خلاصه رمان طلوع مشتاق دیداری :

سعید، پسر جوانی‌ست که نوه‌ی ارشدِ رستم خان است. او به پشتوانه‌ی حرفِ رستم، از بچگی به دخترعمویش قلب بسته و این حس یک‌طرفه حالا در سن جوانی قوت بیشتری گحرکت کرده است.
در این میان با متاهل شدن دخترعمویش، ترگل، زیستنِ همه‌اشان به اجبار، مسیری ناهموار را پیش می‌گیرد. تا جایی که مسیر زندگی دختری که عشق نافرجامش به سعید او را راهی غربت کرده هم دچار تغییر می‌شود. حالا مشتاق دیداری حاصل از این عاشقی‌ها، یکی یکی طلوع می‌کند…

مقداری از متن رمان طلوع دلتنگی :

ترگل و سبحان کنار یکدیگر ایستاده اند و صحنه ی عروسی را با تبسم از نظر می‌گذرانند، ترگل گاه با خنده سبحان را همراهی می‌کند و گاهی خودش متکلم می‌شود و با صحبت کردنش نگاه سبحان را جلب می‌کند، هر چند صحبت‌هایشان حول و حوش عروسی می چرخد ولی این باعث نمی‌شود سبحان این چنین با ذوق نگاهش نکند و شنوای حرف‌هایش نباشد. در طبقه ی بالای همین مراسم سعید با خشم مشتش را محکم تر از پیش می فشارد و همان را حواله ی پایش می‌کند که مجید بازویش را می گیرد.
– چته؟ ها؟ چته؟
صوتیش از کنترل خارج می‌شود.
– نمیدونین چمه؟
کارگری که لیوان را بر می‌دارد از آوای قد بلند سعید تکان می‌خورد و باز جای شکرش باقی است که فقط او متوجه می‌شود.
– صوتتو ببر. بار آخرته صوتتو بلند می‌کنیا.
دستش را مشت می‌کند و با بغض مردانه می‌نالد.
ـ بابا یه چی بگو دردم دوا شه.
قلبش می‌گیرد ولی می‌داند نباید به کار نامعقولش میدان داد. میان دندان‌های به هم قفل شده اش می غرد.
ـ این درد تو یه درد بی درمونه. دردی که درمونش بی ناموسی باشه، می‌خوام صدسال سیاه درمون نشه.
سرش به سرعت بالا می‌آید. رگ شقیقه هایش بیرون زده‌اند.
ـ کدوم بی ناموسی؟ مال من بود از اولش مال من بود. سهم من بود.
ـ خودت می‌گی بود. دیگه نیست. پس تموم کن این بچه بازیات رو.
پوزخندی می‌زند و زیر لب می‌گوید:
– بچه بازی…
سپس مشتی روی میز می‌زند.
ـ وقتی مال من بود و اون مرتیکه بردش، بی ناموسی نبود. وقتی اسمش کنار اسم من بود و اون نمک به حروم بردش، بی ناموسی نبود.
مجید می‌داند پسرش مست‌وخراب است، وگرنه همیشگی حرمت دارش بوده، سعی می‌کند آرام متقاعدش کند.
ـ زنت بود؟ محرمت بود؟ تعهدی بهت داده بود؟ تهمت نزن. از حق نگذریم اون سبحان اهل این کارا نبوده و نیست. سر سفره بابا مامانش بزرگ شده. وقتی درک کرد ترگل ردت کرده و بهت علاقه ای نداره، حرکت کرد سراغش. تا قبل اون اگه علاقه ای بود و نبود، پا جلو نذاشت.
یک ضرب بلند می‌شود. مقابل پدرش خم میشود و با صدایی دورگه می‌گوید:
ـ حالا می‌بینین، این دختر از روزگاری که چشم وا کرده مال من بوده تا وقتی هم که نگاه برای همیشگی ببنده، مال من می‌مونه. نمی‌ذارم حقمو ناحق کنن. این استخوونی که لای زخمم گذاشتن رو یه روزی از روزا درش میارم. این سنگایی که جلوی پام انداختن و یکی یکی برمی‌دارم میکوبم توی سر خودشون. این همه دردی که به خورد من دادن و هزار برابر به خودشون برمی‌گردونم.
سپس بدون حرف دیگری به سمت پله ها می‌رود. مجید چنگی به موهایش می‌زند و زیر لب می‌گوید:
– خدا به خیر کنه.
عروس و دولید که وارد می‌شوند، به میل داشت فیلمبردار، اقوام درجه یک روی سکو می ایسشتاب‌زده. سپهر هم به همراه ساره پنجه در یکدیگر فشرده اند و به ملایمی قدم بر می‌دارند. ترگل که کنار سبحان از حرکت ایستاده می گوید:
ـ وای خدایا. چقدر تمایل داشتنی شده ساره، عین ماه.
بدون این که از ساره نگاه بگیرد، تبسم ناراحتی می‌زند.
– ندرک کردیم کی اینقدر بزرگ شد.
دستی به بازوی سبحان می‌کشد.
– عزیزم وقت آزردهی نیست که. شاد باش. مرد آینده ش قابل اطمینانه.
– آره با جنمه. همین که می‌دونم دستش توی جیب خودشه و آویزون کسی نیست، کافیه.