رمان طلایه پارت ۹

حاج آقا در حالی که راهنما می زد ماشین را به گوشه ی خاکی کشید و اردوان هم به دنبالش و سپس هر دو ماشین متوقف شدند و آقا جون به همجاده بقیه ایستاد.هرکدام در حالی که به دست و پاهاشون کش و قوسی میدادند پیاده شدند.اردوان هم در حالی که گوشی موبایلش را چک می کرد که آنتن می دهد یانه،پیاده شد.من در حالی که تصمیم داشتم بقیه مسیر را بروم تو ماشین حاج آقا از ماشین پیاده شدم سه ساعتی می شد که بی وقفه می راندیم انگار همه هوس چای کرده بودند که مولین فلاکس چای را درآورده و برای همه چای ریخت و فرنگیس خانم گز به کف دستمان داد ولی اردوان همان طور شماره میگراهی شد انگار بالاخره موفق شد و در حالی که چایش را روی سقف ماشینش می گذاشت از ما دور شد.
چی می شد همانجا جلوی همه آبروشو می بردم ولی هیچ وقت این کارها از من برنمی رسید.واقعا که پخمه و بی کف دست و پا بودم شاید هم بیش از حد آبرودار و مراعاتی بودم دوست نداشتم حتی یک لحظه هم یکی از پدر و مادرهایمان را که آنقدر خوشحال و یرحال بودند دلخور کنم تا مضطرب ما شوند.اصلا از مزه ی چای و گز هیچ نفهمیدم فقط اردوان را نگاه می کردم،درحالی که با موبایلش صحبت میکرد قدم میزد و سرش را تکان می داد ولی چهره اش را نمی دیدم.خیلی دوست داشتم از موضوع سر دربیاورم اگر به خودم بود عاشق شدم به کوروش زنگ بزنم و ته و توی قضیه را بفهمم حتی یک جوری بفهمم گلاره هم قراره بیاید شمال که اردوان این قدر منقلب شد ولی اگر می آمد چه حالی می داد ما را باهم می دید او که نمی اطلاع داشت من زن اردوان هستم حتما می تمایل داشت قاطی کند و همه جارا بهم بریزد،آن وقت با مامان و بابای اردوان طرف بود،تازه بعدش هم که می فهمید زن مورد نظر بنده هستم سکته میکرد،دوباری که دیده بودمش،آن قدر توی نگاه هایش از من نفرت داشت که قلبش می تمایل داشت خفه ام کند،آن موقع قیافه اردوان دیدنی بود.حتما می خواست طرفداری گلاره را بکند ولی جلوی مولین جونش نمی توانست آن قدر به گلاره و واکنشش فکر کردم تا همه قصد سوار شدن داشسریع چهره ی اردوان عصبی تر شده بود،صد در صد مربوط به تماسش با گلاره می شد من که می دونستم الان دق و قلبیش را سر من درمی آورد.گفتم:
-مامان جون،فرنگیس خانم بیایید پیش ما تنها نباشیم.
علی که انگار دیگر حوصله ی مارا نداشت گفت:
-پس من می رم پیش آقاجون.
مولین و فرنگیس خانم هم نگاهی بهم دیگه کردند و از خدامیل داشته سریع تو ماشین ما سوار شدند.اردوان که انگار خودش را آماده کرده بود مغز مرا بخورد نگاه شماتت باری بهم انداخت و با غیظ گفت:
-بده آدم از ترس،سیاست به خرج بده!بالاخره که تنها میشیم.
دیگ مطمئن شدم یک خبرهایی هست والا اردوان حداقل جلوی مولین هامون این قدر عنق نمی نشست.برای این که مولین اینها متوجه رفتارهای سرد اردوان نشوند حسابی باهاشون گرم صحبت شده بودم و از هر دری که فکرش را می کردم از دانشگاه گرفته تا بیوگرافی تک تک دوست هایم حرف می زدم و مخصوصا از عمد روی وجه ی اجتماعی و موقعیت خانوادگی شیدا و نهال مانور بیشتری کردم و به خاطر این که اردوان بیشتر لجش بگیرد،جریان تمایل داشتگاری و گیر دادن های شایان را هم تعریف کردم،فقط با کمی خالی بندی که مثلا من هر چی اظهار کردم من شوهر دارم همکلاسیم قبول نمی کرده تازه آخر هم با وساطت شیدا پسره بی خیال شده، فرنگیس خانم با تشر به اردوان که تا گوش هایش قرمز شده بود گفت:
-خب اردوان جان آدم یه همچین زنی داشته باشه باید حواسش رو بیشتر جمع کنه و یه وقت هایی یه خودی نشون بده که مردم بفهمند طرف صاحب داره.
من که از قبل منتظر این حرف ها بودم جواب تو آستینم آماده کرده بودم و اضافه کردم:
-نه آخه اردوان بنده خدا نمی تونه زیاد این طور جاها بیاد،بالاخره معروفیت هم کف دست و پاگیره.
اردوان فقط با نگاهش از من زهره دیده می گحرکت کرد و تو نگاه هایش می خواندم که می گوید به خدمتت می رسم،حالا ماجرای عاشق شدن پسرهای کلاستون رو تعریف می کنی ولی خاموشی کرده بود و همان طور طمانینه میراند که مجدداً اقا جون اینها ماشین را به کناری کشیدند.البته این بار کنار یک رستوران،با دیدن رستوران بود که دلم ضعف حرکت کرد آخه دیشب هم شام درست و حسابی نخورده بودم.تصمیم گراهی شده بودم که جونش را به لبش برسانم،حالاکه اینجوری دلم را می شکست،من هم قلبش را اگر نمی شکستم،بلد بودم به لرزه دربیاورم.
تا ماشین ایستاد،بی توجه به اردوان سریع پیاده شدم و در حالی که نفس عمیقی می کشیدم اظهار کردم:
-آخ جون چه هوایی!
و مثل دختر بچه های خوشحال و بازیگوش روی یکی از صنقلبی هایی که کنار آبشار مصنوعی قرار داشت جای گرفتم.مولین اینها که اندیشیده بودند چقدر این سفر برای روحیه ی من لازم بوده به اردوان غر می زدند که یک خرده از کار و مشغولیاتش کم کند و به زن و زندگیش برسد.من که انگار به حرف های آن ها گوش نمیدهم وقتی گارسون برای سفارش آمد سریع غذای قلبخواهم را سفارش دادم و حتی از اردوان نپرسیدم تو آدمی یا نه؟خدا را شکر هیچ کس هم حواسش به این برخوردهای من نبود جز اردوان که دیگر رنگ ارغوانی صورتش بادمجانی شده بود و من سعی می کردم یک لحظه هم باهاش تنها نباشم تا حرصش را سرم خالی نکند.تو قلبم میبیان کردم”اردوان خان بفرما گهی پشت به زین و گهی زین به پشت،حالا هم بخور تا دیگر آن طوری جلوی زنت با نامزد جونت راز و نیازهای عاشقانه نکنی.”
بعد از ناهار وقتی همگی می میل داشتند سوار بشوند این بار اردوان که میاطلاع داشت نقشه دارم باهاش تنها نباشم گفت:
-طلایه،انگار حاجی و آقا جون دارند بهمون تو قلبشون فحش میدهند که زن هاشون رو قرض گراهی شدیم.
مامان و فرنگیس خانم که حواسشون به این حرف ها نبود و فکر می کردند که اردوان دارد شوخی می کند گفتند:
-بلکه یه خرده دوریمون، مشتاق دیدارشون کنه.
و با خنده بار دیگر به سمت ماشین اردوان جاده افتادند من لبخند پیروزگارمندانه ای به اردوان زدم و تا فرنگیس خانم میل داشت صنقلبی پشت بنشیند،گفتم:
-لطفا شما جلو بشینید من یه خرده خوابم می یاد بهتره آدم هوشیار کنار دست راننده بشینه.
فرنگیس خانم گفت:
-آره قشنگم یه خرده استراحت کن.
و در صندلی جلو جای گحرکت کرد حالا دیگر رنجیدگی اردوان در نگاهش مشهود بود ولی من بی توجه بهش با این کارها می تمایل داشتم بگویم هرکاری بخواهم می کنم.در صندلی عقب قرار گرفتم و هنوز ماشین راه نیفتاده در حالیکه تو آیینه ماشین پوزخندی بهش می زدم دیده هایم را روی هم گذاشتم و خیلی زود خواب چشمانم را ربود و تا وقتی که وارد ویلای اردوان شدیم نگاهانم را باز نکردم.
مولین که تکانم می داد.بیان کرد:
-مادر بیدار شو رسیدیم.
از دیدن آن ویلا به آن بزرگی که مال شوهرم بود لحظه ای مثل ندید و بدیدها به درخت های نارنج و آن همه گل و سبزه که فضای خیلی قشنگی را ایجاد کرده بود خیره شدم و تازه حیرتم مدتی بیشتر شد که ساختمان ویلای بسیار بزرگ دو طبقه فوق العاده لوکس را دیدم که کنار دریا مثل نگین می درخشید.
آقا جون اینها که فکر نمی کردند داماداشان تا این حد اوضاع مالی اش خوب باشد رو به من گفتند:
-شما یه همچین جایی دارید بابا یه وقت هایی بیایید آب و هوا عوض کنید.اون تهران چی داره،چپیدید توش و ریه هاتون رو پر سم می کنید.
من سری تکان دادم و گفتم:
-آقا جون به اردوان بگید من که حرفی ندارم.
این هم تلافی آن موقع که به مامانش می گفت”به طلایه بگویید بچه دوست نداره.”اردوان با حرص چمدان ها را پایین می آورد . فکرکنم امروز از بس حرص خورده بود اندازه ی ده کیلویی باریک‌اندام شده بود اظهار کرد:
-آقا جون دیشب به سرایدار سفارش کرده بودم گوشت و مرغ برای غذا بگیره همه چی تو یخچال هست دیگه زحمت شام با خودتون هر چی دوست دارید مهیا کنید.
و با این حرف خواسته بود مسیر صحبت عوض بشود که موفق هم بود زیرا حالا مولین اینها و آقا جون داششتاب‌زده درباره ی برنج گذاشتن و سیخ کردن جوجه برای ناهار فردا بروند شهر ماهی بخرند و با ماهی نارنج می چسبد و این چیزها حرف می زدند.
اردوان کلید انداخت و در چوبی و بزرگ و یلا را باز کرد.تا به حال چنین ویلایی ندیده بودم از خوب که چه عرض کنم،از عالی هم بالاتر بود.یک طرف ویلا رو به دریا قرار داشت که تمام شیشه ای بود،کنارش دیوارهایی که نصفی کاغذدیواری نصفی هم چوب بود،باز بار دیگر نمایی شیشه ای که به سمت باغ بود.کف تمولی پارکت قهواه ای با اثاثیه ای زیبا و گرانقیمت خیلی شیک تزئین شده بود،شومینه ای که ان قدر بزرگ بود و تجملاتی من توی فیلم ها دیده بودم.آشپزمنزل که دیگر نگو چنان کابینت هایی خورده بود که فقط سه تا سینک داشت نمی دانم این همه سینک ظرفشویی آن هم تازه با یک ماشین ظرف شویی برای چی بود خداراشکر اردوان راهی شده بود بالا چمدان ها را بگذارد والا قیافه ی من و مولینم و آقا جونم و بدتر از همه علی که به سیستم پیشحرکت کرده ی صوتی و تصویری مثل بهت زده ها نگاه می کرد و به‌آرامی می گفت:
-آبجی چه تلویزیون بزرگی!
خیلی تابلو و مسخره بود و تا اردوان بیاید پایین،ما هم از آن حالت در وارد شده بودیم.راسته می گویند هرچیزی اولش تازگی دارد بعد عادی می شود زیرا روزگار آخری که از ویلا برمی گشتیم آن ساختمان و درونش با باغ و استخر سرپوشیده و روباز،سونا و جکوزی برایمان عادی شده بود.
خلاصه وضعیت بالا را هم که توضیح ندهم بهتره،هشت تا اتاق خواب بود که هرکدام یک سرویس بهداشتی جداگانه داشتن.مولینم بیچاره اول در ذهنش گذرانده بود فقط دستشویی و حمام دراتاقی که به آنها اختصاصا دادیم وجود داره و آهسته بهم اضافه کرد:
-مادر بهتر نیست یه اتاق دیگه به ما بدید؟این طوری سخته هرکسی بخواد شامگاه و نصفه شب بیاد اتاق ما.
هم دلم به حالش برای این که از این چیزها خبر نداشت سوخته بود و هم خنده ام گحرکت کرده بود.آهسته اضافه کردم:
-مولین چی میگی!همه ی اتاق ها همین طوره.
مولین که در صورتش کمی خجالت از دختر خودش نقش بسته بود.با خنده اظهار کرد:
-خب مادر زودتر بگو،کلی نگران شدم.طلایه!ولی شوهرت انگار خیلی اوضاعش خوبه ها،بی خود نیست شما نه تفریح دارید و نه تعطیلی،حالا خوبه رضایت داده چند روز آوردتت والا آدم این همه مال داشته باشه استفاده نشه چه فایده داره؟
-مولین جون حالا وقت بسیاره بالاخره سر اردوان هم خلوت می شه.
مامان که انگار ثروت دولیدش کمی هم ترسانده بودتش گفت:
-مادر زودتر یه بچه بیار،جا پات سفت می شه.
من خندیدم و گفتم:
-مامان جون اون زندگی که بچه بخواد سفتش کنه به درد من نمی خوره.
مولین سری به حسرت تکان داد و اظهار کرد:
-آره حق با توئه،برم به این علی سفارش کنم آبروریزی نکنه.
طفلک مولین انگار یک دفعه معذب شده بود توی دیده هایش می خواندم که حالا تازه فهمیده چرا دامادش تو این مدت کلاس گذاشته و منزل اشان نیامده بود هرچند اصلا نقل این حرف ها نبود و مامانم خبر نداشت بیچاره دخترش اصلا جاپا ندارد که بخواهد سفت باشد یا شل،هرچند که به قول معروف این چیزها خوشامگاهختی نمی آورد.همان طور که اردوان وضع زندگیش این قدر بهم ریخته و آشفته بود که خودش هم وسطش گیر کرده بود.
بلند شدم و به اتاقی که اردوان چمدان های خودمان را داخلش گذاشته بود واتاق خصوصی خودش بود راهی شدم تا لباسم را عوض کنم.صدای اردوان از پایین می آمد.یک ساعت خودم را با مامان سرگرم کرده بودم تا اردوان پایین برود،بعد وارد اتاق بشوم.یک لحظه وقتی وارد اتاق شدم این بیان کرده که می گویند پاهایم به زمین چسبید واقعیت پیدا کرد انگار دریا با آن عظمتش وسط اتاق بود چون نصف اتاق با همان شیشه ها پوشیده شده بود و طوری مهندسی سازی شده بود که ساحل معلوم نمی شد.وقتی روی تخت می قرار گرفتی فقط آبی دریا بود که در نگاهت جا می گراهی شد انگار تخت توی آب بود.چقدر زیبا،آدم ناخودآگاه قلبش لبریز از شور و نشاط خاصی می شد.یعنی حداقل من که این طور بودم.یک تخت زیبا هم که چهار ستون داشت و با توری زیبا تزئین شده بود حسابی آن را رویایی می کرد.طرف دیگر هم که تا ساعت هایی از شب می شد بهش خیره باشی و متوجه دقایق نشوی،یک آکواریوم بزرگ بود که با ماهی های خیلی بزرگ پر شده بود یک طوری که من تا چند ساعت اول مرتب می ترسیدم شیشه اش بشکند و ماهی های بزرگ بیایند بیرون،یک شومینه ی شیشه ای زیبا از دیزاین مبلمان و سیستم صوتی و تصویری،پرده ها و قاب های اتاق هم که همه چیز با رنگ آمیزی آبی و سفید طراحی شده بود به رنگ دریا،هر چه بگویم کم گفتم کاشکی یک بار می توانستم مریم و شیدا را بیاورم اینحا،خودم هم باورم نمی شد اینجا مال شوهرمه چه برسد به آنها.
دید زدن ها کافی بود اگر اردوان می آمد و می دید من هنوز دارم گیج می زنم خیلی آبروزگارریزی بود.سریع چمدانم را باز کردم و لباسهامو توی قسمتی از کمد چیدم.اتاق های دیگر،همه کمد دیواری هایش خالی بود ولی این اتاق همان یک قسمتش خالی بود و بقیه پر بود از لباس های اردوان،عینک ها،کلاه ها و وسایل ورزشی و خلاصه هر چیزی که می شد فکرش را کرد.واقعیت این بود که تازه آن روزگار فرق زمین تا آسمان اردوان با خودم را درک می کردم بی خود نبود آن قدر غرور و تکبر اردوان را گراهی شده بود که خیلی رک می گفت تو در حد و اندازه ی من نیستی،بیچاره همین قدر هم که منو تحمل می کرد خیلی لطف داشت.یعنی ما کجا و اون کجا درسته سر و شکل خانه ی مادر و پدرش تو اصفهان خیلی خوب بود ولی خب مثل خیلی خانه های سنتی اصفهان کار شده بود و شاید به همین خاطر این طرح فوق العاده مدرن ویلایش این قدر آدم را جوگیر می کرد،البته خونه ای هم که در تهران زندگی میکردیم خیلی عالی بود،با این که آنجا هم به پای این ویلا نمی رسید اول که واردش شده بودم فقط طبقه ی بالا که یک سوم مساحت طبقه ی پایین بود،کلی گیجم کرده بود طوری که یک ماه اول سرگرم بودم.
در همین افکار بودم و تند سریع وسایلم را در همان فضای محدود می چیدم اول قصد داشتم بروم وسایل را اتاق دیگری بچینم چیزی که اینجا زیاد دیده می شد اتاق بود ولی خیلی مسخره بود توی اتاق خواب مثلا من و اردوان همه چیزها متعلق به اردوان باشد و هیچ اثری از آثار من نباشد.حالا حتی اگر مولین اینها بدانند که تا به حال وقت نشده دخترشان به سفر شمال بیاید.
داشتم مانتوهایم را هم آویزان می کردم که اردوان وارد شد،از دیدنش دروغ نگویم اول یک خرده حس حقارت کردم ولی بعد به خودم نهیب زدم جز پولش هیچ ارجحیتی نسبت به من ندارد.پس در حالی که با اعتماد به نفس جلوش وامی ایستادم تا فکر نکند خیلی این دم و کف دستگاهش رویم تاثیر گذاشته خیلی خونسرد گفتم:
-ویلای دلنشینی داری!
اردوان که حالا پوزخندی می زد گفت:
-حالا نبودی ببینی آقاجونت چی می گفت.
من که یک دفعه ترسی آقا جونم حرفی زده باشد حمل بر ندید و بدید بودنمان،یک لحظه دلم لرزید.ولی آن قدر آقا جونم را می شناختم که ظواهر دنیوی زیاد وسوسه اش نمی کند و غلام زر و سیم نمی شود،حالا مامانم یک خرده ظاهربین بود ولی آقا جونم اصلا،بااین حال با تردید بیان کردم:
-مثلا چی می گفت؟!
اردوان با حالتی خودش را روی تخت ولو کرده بود که دست هایش پشت سرش گره خورده و پاهایش را که دراز کرده بود روی هم انداخته و با خنده بیان کرد:
-هیچی،می بیان کرد چرا شب عروسیتون یک راست نیومدید اینجا؟خبر نداشت دختر خانمش چه چادر و چاقچوری کرده بود که مبادا شوهر عقدیش یک نظر ببیندش.
خیالم راحت شد آقا جونم حرف بدی نزده باعث ریشخند اردوان شده باشد،نفس آسوده ای کشیدم و اظهار کردم:
-لابد چراکه دولید زیادی هول بود مثل دولیدهای دیگه رونمای عروس رو بده!عروس بیچاره میل داشته با اون همه چادر و چاقچور هیجان کار رو بیشتر کنه ولی خبر نداشته جناب داماد سفره ی عقد رو با زمین چمن بازی اش اشتباه می گیره و توش شوت می زنه.
سپس مثل خودش پوزخندی زدم.اردوان که میفهمیدم وقتی جوابش را می دهم حسابی لجش در می آید اظهار کرد:
-آخه میدونی چیه بعضی عروس ها بیشتردوست دارند نقش عروس مخفی رو بازی کنند تا بالاخره ازدواج پایان کارشون نشه،تا سد جاده تمایل داشتگارها و چه میدونم همکلاسی های بیچاره نباشند.
می اطلاع داشتم اگر این بارهم جوابش را بدهم کار به جاهای باریک می کشد بی توجه بهش مقابل میز توالت زیبای اتاق نشستم و درحال یکه موهایم را که هنوز هم نمدار بود باز می کردم برسم را برداشتم و مشغول برس کشیدن بهش شدم خودم میاطلاع داشتم موهایم بی نهایت زیباست هرکسی بازش را میدید محال بود شروع به تحسین نکند.توی این چند روزگاره اغلب موهایم را جمع کرده بودم ولی در آن لحظه دوست داشتم در مقابل ثروت مالی،ثروت زیبایی خودم را به رخ بکشم،انگار موفق هم بودم چون اردوان در حالی که پاهاشو جمع کرده و روی تخت می جای گرفت همان طور محو تماشایم شده بود و من با این که همیشه از غرور زیادی دوری می کردم ولی در آن لحظه در نهایت غرور بهش خیره شدم و اظهار کردم:
-چیه؟!آدم ندیدی؟
اردوان به خودش امده و کمی خودش رو جمع کرد و در حالی که دستش رو توی موهای پر پشتش می کرد گفت:
-ادم به پر رویی تو ندیده بودم !خب خوب رفته بودی بالای منبر واسه ی مولین بیچاره ی من از همکلاسی های عزیزت نطق می کردی .این شایان مظفری دیگه چه خریه؟
اخم هامو تو هم کردم و بیان کردم:
-تو حق نداری به همکلاسی های من توهین کنی مگه من تا به حالا به اشناهای تو توهین کردم؟
اردوان از جانب داری من بیشتر عصبانی شد و اضافه کرد:
-خوبه!طرفداریشون رو هم می کنی مثل اینکه خیلی برات لذت بخش شده که تو دانشگاه راحت می ری راحت میای به هیچ کس هم نگفتی که شوهر داری……….
بی توجه به حرف هایش رو به روی دیوار شیشه ای قرار گحرکت کردم و به دریای ارام نگاه کردم .یک دفعه متوجه حضورش پشت سرم شدم که اضافه کرد:
-اصلا باید بری به همه بگی که نامزد کردی.
و در حالی که با خودش فکر می کرد اضافه کرد:
-راستی کی دوباره این دانشگاهت باز می شه؟
-مهر ماه!
اردوان که حالا مکثی کرده بود گفت:
-خوبه حالا خیلی مونده ولی وقتی برای ترم بعد رفتی یه جعبه شیرینی می بری پخش می کنی و می گی که نامزد کردم اینطوری دیگه این مولین من ملالت نمی کنه که بی غیرتم و چرا نیومدم و خودی نشان ندادم تا مثلا زنم رو از دستم در نیارن.
پور خندی زدم و اظهار کردم:
-اگه به اضافه کردن باشه که به یه سری از دوستام اظهار کرده بودم ولی اردوان خان هیچ کسی باور نمی کنه خیالت راحت نمونه اش همین پسره شایان وقتی به گوشش رسید که من شوهر دارم می دونی چی اظهار کرد؟؟!
اردوان با حرص منو به سمت خودش بر می گردوند و با غیظ اظهار کرد:
-وقتی حرف می زنی تو چشم های من نگاه کن حالا چه زری زده؟!
من هم که نمی خواستم که ازش کم بیارم زل زدم توی نگاه های سیاهش که همیشه ی خدا برق می زد اما زبونم بند اومد .اردوان که زیادی منتظر بقیه ی حرفم بود با حرص اظهار کرد:
-خب بگو چه غلطی کرده؟
مسقیم و جسورانه نگاهش کردم و از حرصی که می خورد لذت می بردم و گفتم:
-هیچی به شیدا که از من طرفداری کرده بود و به قول همین اقای مظفری شده بود وکیل مدافع من اظهار کرد به اون شوهر بی غیرتش بگو که به جای گشتن با اون مترسک سر جالیز بیاد به جای تو وکیل مدافع زن عروسکش بشه والا توقع نداشته باشه صاحب پیدا نکنه.
اردوان لحظه ای خاموشی کرده انگار به گوش هایش شک کرده بود و بعد در حالی که دندون هاشو با غیظ به همدیگه می فشرد بیان کرد:
-یعنی همچین ادم های پست و کثافتی توی کلاستون هست که به زن شوهر دار هم نظر دارن؟مثل اینکه اینطور نمی شه باید بیام تو اون خراب شده معنی بی غیرت و بی صاحب رو نشونشون بدم تا صاحب خودش هم بی قلاده یادش بره.
تا حدی ترسیدم ولی به روی خودم نیاوردم و محکم رو به رویش ایستادم و بیان کردم:
-نمی خواد!به قول مریم چون زیادی به خودش وعده و عیده داده بود و که می دونم ادعای عاشقی می کرده وقتی چنین خبری رو شنیده قاطی کرده و هر چی که تو دهنش اومده بیان کرده!چراکه فردای اون روزگاری که اومده بود برای معذرت خواهی گفت حالش مساعد نبوده می شناسمش اصلا اهل این حرف ها نیست که بخواد بد دیده باشه !پسر یکی از کارخانه دار های اصیل و بزرگ خیلی هم دیده پاک یعنی ما که تا حالا ندیدیم به هیچ دختری حتی نگاه کنه.
اردوان که حالا به شکل عاقل اندر سفیهی بهم نگاه می کرد و از این نگاه بیشتر لج من به جای خودش در اورده بود با خونسردی بیان کرد:
-خوش به حال تو با اینکه می دونی توی شناسنامت اسم یکی هست برای تنها کسی که دلبری نکردی تا به دامش بندازی خواجه حافظ شیرازیه!
از حرصم و بی تفاوتیش پوز خندی زدم و بیان کردم:
-چرا یه نفر دیگه رو هم یادت حرکت کرد نام ببری!
اردوان که با تعجب بهم نگاه می کرد انگار که واقعا هست و اون خبر نداره اضافه کرد:
-کی مثلا؟!
با خنده گفتم:
-شوهرم !همون کسی که فقط تو شناسناممه برای اون هم قلببری نکردم تا به دامش بندازم.
و در حالی که بار دیگر به سمت دریا بر می گشتم ادامه دادم :
-یعنی می دونی چیه؟!ماشاا.. اون به قول خودش اندازه ی مو های سرش قلببر داره مخصوصا که یکیشون بد دلبره!به زور جشن نامزدی می گیره پیش خودم اظهار کردم مزاحم دلبر ها و دنبال قلببر رو ها نباشم.
پشتم بهش بود ولی می تونستم رگ های ورم کرده ی گردنش و همان رنگ ارغوانی مخصوصش رو ببینم و می دونستم که دیگه جای من تو اون اتاق لوکس و تماشایی نیست و تا بخواد عکس العملی نشان بده در حالی که می بیان کردم:
-من می رم پایین حالا فکر نکنند داریم تلافی شامگاه عروسیمون رو در میاریم .
فرار رو بر قرار ترجیح دادم مولین اینا بساط عصرانه رو مهیا کرده بودند از چای و بیسکوییت بگیر تا گز و سوهان و اجیل و کاهو سکنجبین معلوم نبود که جدی جدی فکر های دیگری کردند که دنبالمون نیومدند.
هنوز چند لحظه ای نگذشته بود که اردوان هم از پله ها پایین اومد از اینکه این همه بهش متلک بیان کرده بودم هم خوش حال بودم و هم اینکه تحمل دیدن غم بزرگی رو که حالا توی چشم هایش جا خوش کرده بود رو نداشتم ولی با این حال حقش بود حالا حالا ها نمی تونستم به خاطر سیلی مفتی که دیروز خورده بودم ببخشمش.
مولین اینا که حالا دیگه میلی به خوردن نداششتاب‌زده اضافه کردند:
-ما می ریم توی باغ و ساحل قدم بزنیم.
اقا جون هم که انگار به یاد دوران جوونی هاش افتاده بود اضافه کرد:
-یعنی بی یار می خواهید برید؟
فرنگیس خانوم خندید و اظهار کرد:
-اوا حاج اقا ما کی تا حالا بی یار قصد تفریح داشتیم که این بار دوم باشه؟!
مولین که هم می میل داشت از فرنگیس خانوم کم نیاره و اقا جون جلوی حاج اقا خجالت نکشه اظهار کرد:
-مثل اینکه بعد یه عمر همسراتون رو نشناختید بی شما اصلا خوش نمی گذره.
اقا جون و حاج اقا که کبکشون به قول فرنگیس خانوم خروس می خوند به دنبال مولین اینا از درب ساختمان خارج شدند.
اردوان که حالا مقابل من در سکوت قرار گرفته بود چنان حسرتی تو نگاهش موج می زد که اگر کار به دعوا نمی کشید حتما بهش می گفتم که غصه نخور تو هم یه روزگاری با گلاره جونت می تونی همین طوری در نوشابه باز کنی ولی ترجیح دادم که لال باشم.اردوان روی مبل کنارم قرار گرفت و با لحنی ارام و بدون خصومت اظهار کرد:
-من نمی دونم که تو در مورد من چه فکری می کنی درسته که روزگار خواستگاریمون اون حرفارو بهت زدم ولی اونها همش به خاطر این بود که اون موقع قصد ازدواج نداشتم قبلا هم بهت گفته بودم…..
تا میل داشت بقیه ی رفش رو بزنه وسط حرفش پریدم و اضافه کردم:
-اره یه چیزایی یادمه!زیاد به خاطر حرف های اون روزگارت این حرف ها رو نگفتم بیشتر به خاطر مشاهداتم بود. و قبل از اینکه بهش اجازه ی حرفی بدهم سریع از روی مبل بلند شدم و بیان کردم:
-ببخشید من هم هوس کردم مثل بقیه روی شن های ساحل یه قدمی بزنم.
و بی انکه منتظر جوابی از طرفش باشم خیلی سریع از در چوبی ویلا بیرون زدم.
می دونستم از اینکه ذهنیتم نسبت بهش خراب است خیلی ناراحت شده.با این حال حقش بود که نتواند از خودش دفاع کند اصلا زیادی خود خواه بود که هر غلطی می میل داشت جلویم می کرد تازه دست اخر دلبسته شد فکر کنم پاک ترین مرد دنیاست واقعا که توقع بی جایی داشت.
در همین افکار بودم و بی توجه به خیس شدن شلوار جینم راحت کنار دریا قدم می زدم و حتی از اینکه پاهایم تو شن فرو می رفت و زیر پایم خالی می شد و موجودات ریزی پاهامو گاز می گحرکت کردند غرق لذت می شدم .واقعا زنگی به این لذت بخشی چنین طبیعی ارزش ناراحتی و غصه خوردن رو نداشت چه اهمیتی داشت که اردوان مرا بخواهد یا نه!اصل این بود که خدا ابروی مرا از جانب او خریده بود و امروزگار حداقل جلوی خانواده ام سر افکنده نبودم و به خاطر همین خدا رو شکر می کردم .
نزدیک غروب بود چه قدر دریا وقتی طلایی می شد زیبا بود انگار همه چیز طلا می شد و کم کم خورشید می میل داشت همه ی اب دریا رو یک جا بخار کند که رنگ ذوب شدن می گرفت و بعد خیلی راحت خورشید هم تو دریا گم می شد و هیچ کس هم نمی فهمید چه نیت شومی داشته.نمی دونم که چه قدر کنار دریا قرار گرفته بودم و از زمین و وقت غافل بودم .من همین جوریش هم وقتی دریا نبود از زمین و وقت غافل بودم چه برسه به حالا که دیگر دربست در اختیار هپروت رفته بودم که علی در حالی که یک سگ سفید کوچولو در کف دست داشت کنارم اومد و اظهار کرد:
-ابجی اقا اردوان می گه هوا تاریک شده بیا تو.
بلند شدم و پشتم رو که شنی شده بود تکاندم و گفتم:
-اینو از کجا اوردی؟
علی خندید و بیان کرد:
-می بینی ابجی چه باهاله؟اسمش گلی شلی دیگه!
با تعجب بیان کردم:
-این چه جور اسمیه دیگه؟
علی قلاده اش رو تو دستش جمع کرد و اظهار کرد:
-وا ابجی مگه چون همیشه گلی و شلی می شه خودت اسمشو نذاشتی؟
قیافه ام کشیده شد و یک لحظه قفل کردم و نمی دونستم اصلا چه جوابی باید بدهم خدا رو شکر علی زیاد تو باغ نبود والا سوتی از ان سوتی های حسابی بود .نمی دونم که چرا اردوان چنین دروغی گفته بود .ولی خدا رو شکر علی خندید و اظهار کرد:
-ابجی اسم های عجیب و غریب خودت هم یادت می ره؟!
-ولش کن بیا با هم کنار ساحل قدم بزنیم.
علی از پیشنهادم خوشش اومد و اظهار کرد:
-باشه.بیا دنبالم.
کلی باهاش دنبال بازی کردم .و در حالی که دیگر حسابی به نفس نفس افتاده بودم روی شن ها ولو شدم .علی خندید و گفت:
-ابجی راست گفتی دوچرخه ام رو نیارم اینجا خودش دوچرخه داره.
-می دونی علی اگه همیشه حرف بزرگترت رو گوش کنی ضرر نمی کنی.
علی خندید و اضافه کرد:
-مثلا حرف اقا اردوان رو هم گوش کنم؟
-اره !چرا که نه!؟البته یه خرده هم روش فکر کن.
علی اضافه کرد:
-اخه ابجی اقا اردوان می گه که سعی کن هیچ وقت تو چشم های طلایه خیره نشی!
و در حالی که کف دست روی سر سگ می کشید ادامه داد:
-مگه تو دیده هات خیره بشم چی می شه؟!
پقی زدم زیر خنده و گفتم:
-هیچی میل داشته باهات شوخی کنه!
علی با تعجب نگاهم کرد و گفت:
-نه ابجی اصلا شوخی نداشت جدی بود تازه بعدش هم وقتی بیان کردم چرا؟؟گفت((ادم رو از زندگی راحت می ندازه))
چون فهمیده بودم که این حرف ها رو به علی بیان کرده که به گوش من برسونه حرصم در اومد .پیش خودم با لجبازی گفتم((اگه نگاه من از زندگی راحت می ندازدت هر دقیقه زل می زدم تو چشمات تا یه روزگار خوش نبینی)).ولی به علی اضافه کردم:
-شاید بزرگتر شدی بهتر این حرف هارو بفهمی ولی بهتره الان حتی بهش فکر هم نکنی .اردوان هم قصد مزاح و شوخی داشته تو رو گیر اورده .حالا هم پاشو بریم تو ببینم چه خبره!
علی که نه از حرف های من سر در اورده بود و نه از حرف های اردوان در حالی که سری تکان می داد دنبالم مسیر افتاد.
وقتی که وارد ویلا شدیم اقا جون و حاج اقا چنان بوی جوجه کبابی مسیر انداخته بودند که احساس کردم که از گرسنگی روی پاهایم بند نیستم و تصمیم گرفتم بروم داخل اتاقمان و لباس هامو عوض کنم چراکه حسابی کثیف شده بودم .
مامان و فرنگیس خانوم هم توی اشپز خونه بودند و نمی دونم راجع به چی حرف می زند که با ورود من حرفشان را قطع کردند و اظهار کردند:
-مادر می ری بالا اردوان رو هم بیدار کن.
توی قلبم بیان کردم ((خدا به خیر کنه لابد تا صبح می خواد بیدار بمونه و وراجی کنه))بعد در حالی که با خودم گفتم((شاید هم مثل دیشامگاه با گلاره…))ولی فکرم رو نیمه رها کردم چراکه دیگه نمی خواستم بهش فکر کنم حیف این فضا نبود به خاطر گلاره خرابش کنم با بی تفاوتی شونه بالا انداختم و وارد اتاق مشترکمان شدم.
اردوان خواب خواب بود وعاشق شدم بشینم و ساعت ها نگاهش کنم چه قدر توی خواب معصوم و مهربان بود کاش همیشه تو خواب بود و من هم راحت نگاهش می کردم و نمی فهمید که توی دلم چی می گذره .
اهسته کشیده شدم و یک شلوارک سفید که انتخاب شیدا بود با یک بالا تنه ی سفید و صورتی که ست شلوار بود انتخاب کردم اون روزگار که چمدان می بستم فکر نمی کردم که به کارم بیاید ولی همه بهم محرم بودند و مخصوصا که حالا دلبسته شدم اردوان بهم خیره بشه همانی که ازش می ترسید و اگر با خیره شدن به من زندگی راحت از کف دستش می رفت .بهتره که زودتر غمگین بشه و اینقدر تو طلاق دادنم مصر نباشه .حالا چه عاشقش باشم چه نباشم باید یه روزگار می حرکت کردم دنبال زندگیم چراکه اینجوری نمی شد همه ی عمر او را با یه نفر دیگه تقسیم کنم و چیز هایی که از جنبه ام خارج است ببینم و بشنوم تازه اینها تا وقتی است که گلاره با تیپا بیرونم نکرده.
در حالی که توی حموم لباس هایم رو تعویض می کردم کیف ارایشم رو هم باز کردم و کمی به خودم رسیدم حسابی عالی شده بودم مخصوصا وقتی که موهامو دورم رها کردم اهسته از حموم خارج شدم و کمی عطر هم زدم حالا باید بیدارش می کردم .اهسته کنار تخت قرار گرفتم قلبم برایش ضعف می رفت ولی خودم رو کنترل کردم.سعی می کردم آوایم نلرزد اخه وقتی بهش خیلی نزدیک می شدم یه وقت هایی دست و پایم رو گم می کردم.
-اردوان
خواب بود این طوری که بیدار نمی شد مجدداً قد بلند تر اضافه کردم:
-اردوان بیدار شو!
وقتی اصلا تکان هم نخورد فهمیدم ماشاا… خوابش سنگین تر از این حرف هاست شانه هایش رو تکان دادم و گفتم:
-اردوان شام حاضره!
اردوان که به نظر می اومد یادش راهی شده کجاست و من بالای سرش به جای گلاره چی کار می کنم با تعجب بیان کرد:
-تو!!!!!!!!!!
سپس در حالی که بار دیگر به ذهنش مسلط شده بود .گفت:
-چرا بیدارم کردی؟داشتم یه خواب خوب می دیدم!!!
خیلی سرد و اخباری اضافه کردم:
-شام حاضره!مولینت آوات می کنه!
و سریع از روی تخت قد بلند شدم و قصد رفتن کردم که خمیازه ای کشید و نشست .سپس کش و قوسی به بدنش داد . اظهار کرد:
-خب وایسا با هم بریم الان شک می کنن .
با اینکه خنده ام گرفته بود و با خودم می گفتم ((به چی شک می کنند))ماندم.در اتاق هیچ نوری نبود فقط اباژور بالای سر اردوان روشن بود که نورش رو به صورتش می پاشید .وقتی چشم هایش پف داشت انگار هزار مرتبه زیبا تر می شد اصلا حواسم نبود که حالا من بهش خیره شدم که اردوان به تلافی همان عصر گفت:
-چیه ادم ندیدی؟
به خودم اومدم و از لحن آوایش اخمم در هم حرکت کرده و با حرص گفتم:
-تو چرا…..
وسط حرفم اومد و گفت:
-می شه یه لطفی بکنی؟
من که منتظر در میل داشتش بودم چنان نگاهش کردم که گفت:
–چراغ رو روشن کن که حداقل من هم بتونم اون نگاه های طلبکارت رو ببینم و بتونم بفهمم که توی مغزت چی می گذره!
تبسمی زدم و چراغ رو روشن کردم و گفتم:
-زیاد هم لازم نیست که منو ببینی و به قول خودت از زندگی راحتت بیفتی.
اردوان که با تعجب بهم نگاه می کرد گفت:
-عجب !پس با سرعت نور این پسره حرف های منو بهت رسوند فکر نمی کردم که جاسوس دو جانبه ای باشه و گلی به خودم بزنه!
با اخم نگاهش کردم و با حرص بیان کردم:
-اصلا هم علی جاسوس نیست اون هم دو جانبه!فقط داشت از توصیه هایی که جناب عالی بهش کردی و او هم می خواد گوش کنه حرف می زد من هم متوجه شدم .در ضمن بهتره که دیگه بین خواهر و برادرو با این حرف ها بهم نزنی!
اردوان از جایش بلند شد و اضافه کرد:
-عجب!پس تو زیر زبون کشی کردی!
با حرص گفتم:
-انقدر برام مهم نیست که از این کارا بکنم!
و خیلی خونسرد تمام حرف هایی که بین من و علی رد و بقلب شده بود بازگو کردم.اردوان مشغول حالت دادن موهایش شده بود و در نهایت صبوری خیلی آهسته به حرف هایم گوش می کرد و گاهی هم تو آیینه که تصویرم را نشان می داد،نگاهی به سمتم می انداخت و قلبم را می ارزاند و کمی هم از لباسی که به تن داشتم معذبم می کرد.وقتی حرف هایم تمام شد،هیچ چیز نگفت،از عمد همه چیز را توضیح داده بودم که فکر نکنه علی پسر دهن لقی است بعد بیان کردم:
-لطفا دیگه چیزی رو هم بی آن که باهام هماهنگ کنی،از جانب خودت نگو،حالا علی زیاد حواسش نیست ولی بقیه خیلی راحت متوجه می شن.اگر قیافه ی منو موقعی که علی بیان کرد،مگه خودت اسمشو نذاشتی می دیدی حسابی دیدنی بود.
اردوان که بعد از کلی ور حرکت کردن به موهایش حالا یک کلاه اسپرت محکم روی سرش می کشید،اظهار کرد:
-چشم،حالا بریم من حاضرم.
اندیشیدم بعد از این همه وسواس برای درست کردن موهاش این چه کاری بود!ولی هیچی ناظهار کردم و در حالی که تو آیینه به لباس تقریبا بازم نگاهی می انداختم مثل کودکی حرف گوش کن به دنبالش جاده افتادم،البته کاملا پشت سرش،چراکه آن لباس برایم عادی نبود.
فرنگیس خانم دیس پلوی زعفرانی زده را به کف دستم داد و گفت:
-مادر جون کجایید یک ساعته؟
خواستم حرفی بزنم که اظهار کرد:
-شام رو روی میز حیاط چیدیم ببر بیرون.
من هم سریع به حیاط راهی شدم اردوان در حالی که تیکه ای جوجه کباب به دندانش می کشید به سگی که دست علی دیده بودم می اظهار کرد:
-گلی،گلی بیا.
انگار که سگ با اسمش زیاد هم اُخت نباشد زیاد توجه نشان نمی داد که اردوان در حالی که استخوان را پرتاب می کرد اضافه کرد:
-گلا،گلا بپر.
سگ سفید و پشمالو این بار با اشتیاق پرید هوا و استخوان را گحرکت کرد.حالا فهمیدم که اسم اصلی سگ،باید گلاره باشه که اردوان نتمایل داشته من بفهمم.آن قدر حرصم دروارد شده بود که با وجود اشتهای شدیدی که چند دقیقه پیش داشتم حالا کاملا بی میل بودم و فقط برای آن که مامان اینها متوجه من نشوند کمی غذا خوردم.
اردوان حسابی مشغول بازی با همان سگ بود که به محبت گلاره جونش اسم ان را هم گلاره گذاشته بود.همان لحظه از سگ بدم رسید و دیگر حوصله ی بازی باهاشو نداشتم انگار آن شده بود آیینه ی دقم که تصویرگلاره را برایم به وضوح زنده میکرد و حتما یاد و خاطر گلاره را هم برای اردوان به همراه داشت بی اختیار باز هم رفته بودم تو خودم،همان هپروت معروف که با صدای فرنگیس خانم به خودم آمدم که گفت:
-طلایه جان امشامگاه چقدر قشنگ تر شدی این لباس ها چقدر بهت می یاد.
حالا از لباسی که پوشیده بودم حسابی پشیمان شده و دلبسته شدم همانجا درش بیاورم ولی از روی احترام اظهار کردم:
-ممنون،نگاه هاتون قشنگ می بینه.
حاج آقا وسط حرفمان رسید و بیان کرد:
-فرنگیس خانم پاشو یه مشت اسپند بیار بریز روی این باربیکیو میگن!این جوونها چی می گن همون منقل خودمون عروس قشنگم رو نگاه نزنند.
فرنگیس خانم فرز قد بلند شد و اضافه کرد:
-نگاه حاج آقا،معلومه خیلی نگران عروس دلنشینت هستی!

حاجی که انگار آب و هوای شمال حسابی بهش ساخته بود و تغییر روحیه داده بود گفت:
-حالا می خوام به افتخار عروس قشنگم یه دهن بخونم.
در این مدت،زیاد به خلقیات حاج آقا آشنا نشده بودم،خنده ام گراهی شده بود که فرنگیس خانم با یه مشت اسپند رسید و و دور سر من و اردوان و بعد بقیه گرداند وبیان کرد:
-حاجی بخون که دود از کنده بلند می شه.
حاج آقا که منتظر یک اشاره بود چنان زد زیر آواز و واسه خودش،چهچه می زد که من دیگر حسابی خنده ام گرفته بود.مامان که حالا سبد میوه را روی میز میگذاشت گفت:
-انگار دولید گلم فکر همه جا رو کرده بود از شیرمرغ تا جون آدمیزاد تو ویلا فجادهم کرده.
بعد نوبت آقاجون شده بود که به اصرار حاجی زد زیر آواز.علی دیده هاشو خواب گحرکت کرده بود و چرت می زد اون هم نگاه هایش مثل من بود وقتی خوابش می رسید دیده هایش خمار می شد.من و علی بیشتر شبیه آقا جونم بودیم.حتی هیکلمون و فقط موهای من به مامان راهی شده بود ولی علی موهایش هم مثل آقاجون بود که مادربزرگم همیشه می اظهار کرد”وقتی علی رو می بینم یاد کودکی رضا می افتم.”اسم پدرم غلامرضا بود ولی همه بهش می اظهار کردند آقا رضا.
چقدر دیدن خوشحالی آقا جون اینها لذت بخش بود.حتما در این مدت خیلی ناراحت بودند و به روی خودشان نمی آوردند.رفتار اردوان آن شامگاه اول که حسابی سنگ تمام گذاشته بود باعث شد کسی به رابطه ی خراب ما شک نکند.ولی از دیروز که زده بود تو گوشم یک جور دیگر شده بود حتی مامان اینها هم فکر می کردند چون فکر و ذکرش پیش کارهاشه یک خرده کم حرف شده.
در افکارم غرق بودم که مولین علی را برد به اتاق خوابشان تا بخوابد ما هم به پیشنهاد حاج آقا رفتیم کنار ساحل تا کمی قدم بزنیم.
اردوان سعی می کرد کنار من جاده برود ولی با این که تمام روح و دلم پیشش بود دوست داشتم با خودم کنار بیایم که مال من نیست و باید عادت کنم که به او فقط به نگاه یک دستاویز نگاه کنمَ ولی مگر می شد؟ انگار اردوان کاملا مرا زیر نظر داشت و مثل شیدا فکرم را خوانده بود که آهسته اظهار کرد:
-برای چی یک ساعته از من فرار می کنی،مشکلی پیش اومده؟
چقدر کنارش قدم زدن آن هم در آن هوای قلب انگیز که نسیم دریا موهامو نوازش میکرد و رایحه ی قلبنشین تنش را به مشامم می رساند و حسابی حالم را منقلب می کرد لذت بخش بود.گاهی با خودم فکر می کردم کاشکی این قدر بهش نزدیک نشده بودم.حالا هم قلب کندن از او سخت بود و هم دیدن رابطه اش با گلاره ولی شانه ای بالا انداختم و گفتم:
-من که همین جا هستم کنارهمه،جایی نراهی شدم که مثلا از تو فرار کرده باشم.
اردوان سرشو تکان داد مثل همان موقع ها که چشم هایش می خندید بیان کرد:
-مطمئنی از من فرار نمی کنی؟!
داشتم با خودم فکر میکردم،یعنی بعضی آدم ها این قدر باهوش هسشتاب‌زده که فکر دیگران رو هم می خوانند واقعا که این اردوان زده بود روی کف دست شیدا یعنی اینها خیلی زرنگ بودند یا من خیلی ساده و احمق بودم در هر صورت باز هم سعی کردم بیشتر خودم را بی تفاوت نشان بدهم اظهار کردم:
-فرار نکردم ولی عقل سلیم می گه از پسرهایی مثل تو یک خرده فاصله گراهی شدن بد نیست!
اردوان دوباره تبسم روی لب هایش ماسید و با اخم اظهار کرد:
-می دونم اون مهملاتی که تو ذهنته خودم باعثش شدم ولی بهتره فکرت رو بشوری چون خیلی مسموم فکر می کنی.
با اخم اضافه کردم:
-نگاه،حتما می شورم،دیگه فرمایشی نیست؟
میل داشتم به سمت بابا اینها که از ما جلوتر بودند بروم که باز کف دستم را کشید و گفت:
-تو چقدر زود ناراحت می شی!من که چیزی نگفتم،فقط منظورم این بود… من پسر بدی نیستم به خدا،فقط….
با خنده بیان کردم:
-می دونم چی میخوای بگی.
یک لحظه قلبم به حالش سوخت و به حالت همدردی باهاش ادامه دادم:
-خب عاشق شدی.
اردوان با تعجب نگاهم کرد و برق شیطنت در چشم هایش دوباره درخشید و ادامه دادم:
-ببین اردوان من حد و حدود خودم رو می دونم تو نگران نباش،خب بالاخره تو زندگی خصوصی خودت رو داری من هم درکت می کنم.هیچ وقت هم از اول قصد نداشتم که برات دردسر ساز بشم یعنی،می فهمی که منظورم چیه؟
مستاصل به چشم هایش چشم دوختم و از شدت بغض لب هایم جمع کرده و ادامه دادم:
-می دونم نگران آبروی مادرت اینها هستی،خب من هم هستم،ولی مطمئن باش نه تو رابطه ی عاشقانه ی تو با گلاره،خللی ایجاد می کنم و نه آبروتو جلوی خانواده ات می برم یعنی خبال ازدواج ندارم،تو هم این قدر از حضورم نترس.الان اینجا هستیم مجبوریم هی با هم باشیم و فیلم بازی کنیم، یه خرده سخت شده وقتی برگردیم مجدداً زندگیمون می شه مثل قبل.لطفا الان هی بهم بی احترامی نکن من زیاد با جنبه نیستم یعنی یه جورهایی بهم بر می خوره،آخه آقا جونم هم تا حالا ناظهار کرده بالای نگاهت ابروست تو کاملا خیالت راحت باشه تو از روزگار اول اظهار کردی نامزد داری من هم درکت می کنم،چند شامگاه پیش هم با طرح سوال بهم فهموندی عاشقشی باز هم درکت می کنم….
در حالی که کف دستی توی موهایم می کشیدم که بازیچه ی کف دست نسیم شده بود بهش خیره شدم اردوان که دیگر نگاهش تقریبا مات شده بود به مسیر افتاد من هم در کنارش آهسته گام بر می داشتم.
اردوان خاموشی کرده بود.آسمان خیلی دلنشین بود پر از ستاره یک تکه ابر هم نبود خیلی دگرگون بودم یک جورهایی از حرف هایی که زده بودم دوست داشتم بگریزم و جا خالی کنم ولی از طرفی هم دوست نداشتم بیشتر از آن غرورم لگدمال بشود.در همین افکار بودم که اردوان گفت:
-طلایه!
آهسته به طرفش برگشتم.بیان کرد:
-می تونم کف دستاتو بگیرم؟ و بی آن که من اجازه بدهم کف دست هامو گراهی شد.اولین باری بود که کف دست هایم را در کف دستش می گحرکت کرد.یک حال بخصوصی داشتم نمی دانم کف دستم می لرزید یا نه!ولی اردوان کف دست هایم را محکم تر گرفت و گفت:
-طلایه،به خاطر دیروز معذرت می خوام،نمی دونم چرا ولی اینو بفهم،بالاخره تو ناموس من حساب می شی نمی تونم یک سری چیزها رو تحمل کنم.دیشامگاه با این که اون حرکت رو کرده بودم ولی تا آخر شب هم دق و دلیم خالی نشده بود. و با خنده اظهار کرد:
-عاشق شدم همان نصفه شامگاهی کله اتو بکنم.شانس آوردی دلم به حالت سوخت،آخه درسته که خیلی حرکت زشت و وحشیانه ای انجام دادم ولی این قدر از اون حرف غمگین و عصبانی شدم که با اون کار هم حرصم خالی نشده بود و احساس میکردم باید بیشتر تنبیه بشوی.
با طعنه گفتم:
-پس باید خداروشکر کرد،دلبر گرامیتون زنگ زد و حالتون خوب شد.
در حالی که با ترس نگاهش می کردم اضافه کردم:
-وای خدای من آخه…
و بعد از کلی من من اضافه کردم:
-راستی موبایلت،نکنه زنگ بزنه و آزرده بشه.
اردوان معصوم نگاهم کرد و ستاره های توی دیدهش برقی زدند و گفت:
-مضطرب نباش،اصلا هر وقت پیشم هستی دلواپس هیچ چیز نباش،من حواسم به همه چی هست.
و سپس بار دیگر به نگاه هایم خیره شد و گفت:
-طلایه،دیگه هیچ وقت گریه نکنَ تو گناهی نداری که اشک هات بالش رو خیس کنه من مقصرم،خودم حواسم به همه چیز هست ولی طاقت دیدن این که تو این وسط اذیت بشی برام سخته،اون وقت یه کاری می کنم همه چیز بدتر می شه ها!
حالا فهمیدم دیشامگاه،چرا بالشم را پرتاب کرده بود،آخه روش گریه کرده بودم،چقدر غد بود به جای این که قلبداریم بده شاکی هم شده بود ولی برای من همه کارهایش زیبا بود فقط کاش گلاره این وسط نبود آن وقت می نشستم باهاش صحبت میکردم و حقیقت را می بیان کردم،کاشکی فقط مطمئن می شدم گلاره را زیاد دوست ندارد ولی کارهایش چیز دیگری را نشان می داد.
آن قدر تو خودمون غرق بودیم که بقیه یک ساعتی می شد رفته بودند و ما متوجه نشدیم.من که قلبم نمی وارد شد از آن فضای زیبا دور بشوم ولی اردوان گفت:
-بریم دیگه،چراغ اتاق مولین فرنگیس اینها خیلی وقته خاموش شده.
من باز هم مثل گیج و منگ ها تازه به خودم آمده بودم و به تیزهوشی اردوان که حواسش به همه جا بود غبطه خوردم.وقتی وارد اتاق شدیم اردوان که نگاه هایش به شیطنت قرار گرفته بود،خندید و اظهار کرد:
-باز هم می خوای مارو آواره کنی هان؟
-من به تو چه کار دارم تو راحت بخواب تو جات،اصلا من می رم تو یه اتاق دیگه،این همه اتاق خالی،در رو هم قفل می کنم مامان اینها از کجا متوجه می شن من صبح از کدوم اتاق بیرون میام.تو وقتی همه راهی شدن پایین به من زنگ بزن بیام بیرون. در حالی که از فکر خودم حسابی ذوق کرده بودم اضافه کردم:
-آره این طوری خیلی خوبه.
از داخل کمد لباس شلوار راحتی برداشتم و اضافه کردم:
-شامگاه بخیر.اردوان که متعجب نگاهم می کرد اضافه کرد:
-نه،نه،این چه پیشنهادیه،اومدیم و نصفه شب یه اتفاقی افتاد اون وقت همه می فهمن توپیش شوهرت نبودی.
با بهت نگاهش کردم و بیان کردم:
-وا،اردوان چی می گی؟!چه اتفاقی بیفته؟
اردوان پریشون شده و کف دستی داخل موهایش کشید و اظهار کرد:
-چه می دونم،مثلا….مثلا این که….
اصلا نمی دانست چطور جمله اش را تمام کند اضافه کرد:
-مثلا این که خواب بد ببینی و یه دفعه جیغ بکشی.
خندیدم و اظهار کردم:
-محاله،من اصلا بد خواب نیستم،چه حرفی می زنی ها!
اردوان که انگار هول شده بود،بیان کرد:
-تورو خدا نرو یک وقت همه چیز خراب می شه.
من که لحن ملتسمانه اش را می دیدم و از طرفی خودم هم چندان راغب به حرکت کردن نبودم.اظهار کردم:
-پس دیگه غر ممنوع.
اردوان که انگار خیالش راحت شده بود با شوق گفت:
-تو رو تخت بخواب من همین پایین می خوابم،راحت باش.
بعد سریع برای خودش جایی انداخت و لبخندی زد،من هم راهی شدم حمام،لباس مناسبی که هم راحت باشد و هم پوشیده به تن کردن.و وقتی بیرون آمدم اردوان را دیدم که روی تخت ولو شده و با کنترل تلویزیون کانال ها را عوض می کند.با آزردهی بیان کردم:
-من پایین میخوابم.
-نه من می خوابم.
-آهان!پس چرا بالایی؟
اردوان به سمتم برگشت و اظهار کرد:
-حالا می خواهیم حرف بزنیم نخوابیدیم که.
-آهان پس گوش مفت گیر آوردی؟
اردوان سری به حالت تایید تکان داد و اظهار کرد:
-ای،همچین.
-پس برای حرف زدن لازم نیست به عادت دیرینه اتون بپردازید.
اردوان که متوجه منظورم شده بود،شیطنتی در چشم هایش نشست و گفت:
-برای شما چه فرقی داره؟!
اخم کرده و ادامه داد:
-نه،باشه هرچی شما بفرمایید اصلا الان کاپشنم رو می یارم.
با خنده کنارش قرار گرفتم.گفت:
-خدارو شکر دیدهات خیال خواب نداره،آخه من اصلا خوابم نمی یاد.
با طعنه بیان کردم:
-اگر من هم خوابم برد،شما مثل دیشب مشغول راز و نیازهای شامگاهانه بشید.
اردوان با اخم نگاهم کرد و بیان کرد:
-عادت داری چند وقت یه بار حال منو بگیری ها!
-شوخی کردم،فقط یه راهکار بود.
اردوان که صوتی تلویزیون رو حسابی پایین می آورد اضافه کرد:
-عصری داشتم از خواب می مردم،نفهمیدم چطور خودم رو رسوندم بالا.
-من که تو ماشین بی هوش شدم.
-آره،از روی عمد که قیافه ی مارونبینی،اون قدر نگاهاتو رو هم گذاشتی تا خوابت برد.
-میل داشتم راحت باشی،یه جوری نگاهم می کردی انگاری طلبکاری!
اردوان که به سمتم بر می گشت بیان کرد:
-خب هستم.
با تعجب اضافه کردم:
-ببخشید؟چی طلب داری اون وقت؟
اردوان نگاهی عمیق به سرتا پایم کرد و با شیطنت بیان کرد:
-خودت نمی دونی؟
با عصبانیت نگاهش کردم و بیان کردم:
-خیلی پررویی.
اره میدونم یه پرروی دیوونه.
پس بهتره من….
وسط حرفم پرید و با شیطنت اظهار کرد :
نه غلط کردم شما بزرگواری کنید و ببخشید.
به مسخره گفتم :
دفعه اخرت باشه تکرار نشه
چشم خانومم.
ان شب تا نزدیکی های صبح با اردوان مثل دو تا دوست صحبت کردیم. اردوان از علاقه اش به فوتبال و تیمش بیان کرد که یک جورهایی عاشقانه تیمش را دوست دارد. میاضافه کرد روزی که میبریم حسابی خرسندم و روزگاری هم که میبازیم به زمین و زمان بد و بیجاده میگویم. از این که سعی میکند همیشه بهترین باشد و خلاصه انقدر از فوتبال و هیجانش اضافه کرد تا من که اصلا از فوتبال سردر نمیاوردم هم علاقه مند شدم.من هم که حرفی برای گفتن نداشتم فقط گوش میکردم. بعد هم طبق قرارمون راهی شد پایین تخت خوابید من هم روی اون تختخواب که خوابیدن توش خالی از لطف نبود بی هوش شدم . صبح با صدای امواج دریا و نسیم ملایمی که به صورتم میخورد،دیده هامو باز کردم. اردوان درحالیکه پنجره ها را باز کرده بود روی تخت جای گرفته و مجله میخواند. سعی کردم خستگی عضلاتم را در کنم. جای گرفتم و تبسمی زدم و بیان کردم :
ساعت چنده ؟
اردوان به رویم خندید و گفت :
نزدیک یازده، خیلی خواب الو هستی ها!
مگه تو کی بیدار شدی ؟
اردوان با نگاهی مملو از محبت خیره به من نگریست بیان کرد :
یک ساعتی میشه میمیل داشتم برم بدوم ولی حوصله ام نگراهی شد،اظهار کردم وایستم تا تو بیدار بشی بعد بریم .
صبحانه خوردی؟
اردوان که نگاه مخصوصی میکرد گفت:
نه، میگم هنوز از اتاق بیرون نراهی شدم، اون وقت تو میگی صبحانه خوردی!
پس پاشو با هم بریم.
سریع دست و صورتم را شستم و لباس مناسبی پوشیدم و به همجاده اردوان پایین حرکت کردیم.
هیچکس تو سالن نبود معلوم بود مولین اینها خیلی سحرخیز بودند چون تا داشتم برای اردوان چای را که روی میز اماده بود میریختم،مامان اینها با کلی خرید وارد شدند و درحالی که مارا مسخره میکردند، اقاجون گفت :
واقعا باز هم جوانهای قدیم که ما باشیم ما صبح حرکت کردیم،گشتیم و اب تنی هم کردیم و دوش گراهی شدیم،صبحانه خوردیم الان هم بساط ماهی و سبزی پلو برای ناهار را گرفتیم شما تازه دارید صبحانه نوش جان میکنید..
اردوان خندید و گفت :
اقا جون داشتیم ! یعنی باید ما رو بفرستید کمیته انظباطی.
مامان که الکی میخندید و خریدها را روی کابینت میگذاشت اضافه کرد :
رضا بچه ها رو اذیت نکن.
فرنگیس خانم هم بیان کرد :
بچم همین چند روز رو تعطیله .
حاج اقا که مجدداً برای خودش زده بود زیر اواز اضافه کرد :
خوش باشید بابا جان، خوش باشید که چشم به هم بزنید گرد پیری قرار گرفته روی صورتتان.
من و اردوان که هر دو سرخوش بودیم ، تبسمی به همدیگر زدیم انگار جفتمان از کنار هم بودن ، که باعث خوشحالی پدر و مادرهایمان شده بودیم یک حس مشترک و زیبا داشتیم که قبل از این سفر تجربه نکرده بودیم . اردوان چنان صورتش غرق شادی بود که وقتی با عصبانیت هایش مقایسه میکردم بیشتر خنده ام میگرفت و سرخوش میشدم . کنار یکدیگر با لذت صبحانه خوردیم . تازه اردوان به مادرش سفارش شیر موز هم میداد، ان بنده خدا هم انگار تو دنیا هیچ چیز لذت بخش تر از اجرای اوامر اقا نبود،سریع اجرا میکرد. اردوان گفت :
من میرم استخر، بدجوری هوس شنا کردم.
بعد روبه من با مهربانی گفت :
طلایه تو کاری با من نداری؟
نه برو منم الان میام کنار استخر.
به اتاقم حرکت کردم و یه کلاه برداشتم و سریع پشت ساختمان کنار استخر ویلا رفتم . گوشی موبایلم را هم برداشتم. دیروز کاملا فراموش کرده بودم که به نهال قول داده ام وقتی به شمال رسیدیم، حتما بهش زنگ بزنم با خودم تصمیم داشتم یک زنگ هم به نهال بزنم. وقتی کنار استخر رسیدم اردوان و علی مشغول شنا بودند.. اردوان چنان شیرجه هایی میزد و شنایی میکرد که خجالت میکشیدم بگویم من شنا بلد نیستم. خلاصه فرنگیس خانوم و مامان هم پارچ شیر موز به کف دست به ما پیوسسریع.انگار خیالشان دیگر راحت شده بود که من و اردوان فقط به خاطر مشغله های اردوان در این مدت به دیدنشان نرفتیم. بعد از این که اردوان شنایش تمام شد من که زودتر حرکت کرده بودم، برایش حوله اوردم چنان نگاه قدرشناسانه ای کرد که عاشق شدم وقت متوقف شود .
ناهار ماهی بود. کنار همدیگر صرف کردیم اشتهایم خیلی زیاد شده بود و هرچی میخوردم سیر نمیشدم.. حتی اردوان به آوا در امد و اهسته گفت :
طلایه جان اشتهات باز شده !
من همیشه اشتهام باز بود . تو این مدت اون قدر اذیتم کردی که از غذا افتاده بودم.
اردوان خندید و بیان کرد :
پس همیشه باید اذیتت کنم وگرنه خونه خراب میشم.
ای اصفهانی!
اردوان با شیطنت خندید و گفت :
همچین میگه انگار خودش اصفهانی نیست.
ما اصلیتمون اهوازیه !
اردوان با تعجب نگاهم کرد و بیان کرد :
اِ هیچوقت نگفته بودی
میل داشتم حرفی بزنم که گوشی موبایلم زنگ خورد، سریع از جیبم بیرون کشیدم اسم نهال افتاده بود. سریع گوشیمو باز کردم و اظهار کردم :
بله!
نهال بیان کرد :
خیلی بدقولی مگه قرار نبود دیروز زنگ بزنی تازه من صدبار زنگ زدم چرا جواب نمیدی؟ دلم شور افتاده بود.
من که میخبر داشتم الان کل مکالمه را همه میشنوند، سریع از سر میز کشیده شدم. اردوان که نگاهش دنبالم بود ابروهایش در هم رفت، از تیررس نگاهش دور شدم و اظهار کردم :
ببخشید نهال جان گوشیم جا مونده بود حالا خودت خوبی؟
از پله ها بالا رفتم و سریع خودم را به اتاق رساندم و میمیل داشتم در را پشت سرم ببندم که اردوان پشت سرم وارد شد و خودش در را بست من که توقع چنین چیزی را نداشتم روی تخت نشستم او هم کنارم جای گرفت و با نگاه جسورانه اش بهم زل زد. نهال داشت میاضافه کرد :
دیروز کلی منتظر زنگت شدیم بعد هم هی تماس گرفتیم که جواب نمیدادی قلبواپس شدیم.
تورو خدا ببخشید، ادم میاد سفر کم حواس میشه معذرت میخوام.
نهال خندید و اظهار کرد :
نه بابا این حرفها چیه! راستش کوروش خیلی دلواپس بود. حالا شما کجای شمال هستید ؟
ما ویلای دوست پدرم هستیم، درست جاش رو نمیدونم،چطور مگه؟
نهال که حسابی شادی از صدایش معلوم بود با هیجان گفت :
اخه ما هم الان اومدیم شمال، یعنی دیشامگاه سر غروبی مسیر افتادیم. کوروش میبیان کرد ادرس بگیریم بیایم دنبالت.
من که همانطور هاج و واج نگاهی به اردوان کردم که با اخم اشاره میکرد قطع کنم. ولی من بی توجه بهش اضافه کردم :
اخه من، راستش…..
در یک ان اردوان گوشی را از کف دستم کشید و قطع کرد. من که از حرکتش ماتم برده بود، بیان کردم :
وا ، این چه کاری بود کردی؟
اردوان عصبی شده بود و گفت :
کار درستی کردم، تو اینها رو نمیشناسی، الان قد بلند میشن و میان اینجا، ویلاشون همین پایینه.
با حرص و مثل طلب کارها به دیدههایش خیره شدم . بی توجه به نگاهش گفتم :
اردوان زشته ! نهال ناراحت میشه، این چه مسخره بازیی که مسیر انداختی؟
اردوان با اخم نگاهم کرد و با غیظ اظهار کرد :
نهال یا کوروش؟
این چه حرفیه، بعدا بهش چی بگم همین جوری هم نگران شدند.
اردوان رو به رویم ایستاد و بیان کرد :
هیچی بگو اینجا انتن نداره،اصلا الان گوشیت رو از دسترس خارج میکنم.
نه اینطوری به خدا زشته، بذار یه زنگ میزنم و یه بهانه ای میارم.
اردوان بار دیگر صورتش ارغوانی شده بود و گفت :
تو نمیفهمی کوروش رو نمیشناسی اون اگر بخواد یه کاری بکنه، میکنه. حالا تو هر چی بگی یه چیزی میگه مخصوصا تو این شرایط.
چه شرایطی؟ چرا اینجوری میکنی؟ فقط یه زنگ میزنم و سریع قطع میکنم.
اردوان که حسابی حالش دگرگون بود تا میل داشت بار دیگر حرفی بزند گوشی زنگ خورد؛ گفتم :
اردوان خواهش میکنم من ابرو دارم و با خشم اظهار کردم :
مگه من به کارهای تو با دوست هات دخالت میکنم که تو اینطوری میکنی، خب زشته دیگه!
اردوان که حسابی عصبانی شده بود ؛ گوشی را با ناراحتی پرت کرد روی تخت و از اتاق بیرون حرکت کرد و در را محکم بست.
سریع گوشی رو جواب دادم و به هر زحمتی بود گفتم :
ببخشید قطع شد ، راستش فعلا نمیتونم ببینمت.
نهال که دست بردار نبود بیان کرد :
تا عصر زنگ میزنم یه جوری ردیف کن یه ساعت هم شده بیای پیش ما.
باشه سعی میکنم فعلا که مولینم نمیذاره جایی برم.
نهال که سعی میکرد آواشو پایین بیاورد بیان کرد:
اخه این گلاره لوس اینجاست، یعنی با ما اومده میخواستم حالش رو بگیری.
من که با شنیدن نام گلاره حسابی مندل شده بودم گفتم :
باشه یه کاری میکنم.
گوشی رو قطع کردم. حالا به فکر فرو راهی شده بودم یعنی گلاره امده بود شمال، انوقت اردوان اینجا بود ، یعنی نمیتمایل داشت پیشش برود. حسابی خوشحال شدم و با خودم اظهار کردم ” اردوان به خاطر من نتمایل داشته بره” سریع از پله ها پایین راهی شدم. همه جا سرک کشیدم ، اردوان نبود از فرنگیس خانوم سراغش را گحرکت کردم و بیان کرد :
تو تراس بالا قرار گرفته. و درحالی که سینی چای و بیسکویت را به کف دستم میداد بیان کرد :
میری اینها رو هم ببر عزیزم.
از پله ها بالا حرکت کردم و از قسمت انتهایی راهرو که دری به تراس داشت وارد تراس شدم . اردوان مغموم روی صنقلبی طرح حصیری جای گرفته بود و به دریا خیره نگاه میکرد . سینی چای رو روی میز گذاشتم و کنارش جای گرفتم . و من هم به دریا خیره شدم . انگار سکوت بینمان خیلی طولانی شد که اردوان گفت :
چیه! سمج خان بالاخره باهات حرف زد ؟
سعی کردم خونسرد باشم بیان کردم :
اصلا اینطوری نیست، فکر کنم خوب نمیشناسیش.
اردوان با اخم بهم خیره شده و با غیظ اظهار کرد :
خودت رو به اون راه نزن، کوروش رو میگم، چی گفت؟
من با کوروش حرف نزدم با نهال حرف زدم اون هم قانعش کردم که نمیتونم ببینمش.
اردوان پوزخندی زد و اظهار کرد :
به همین راحتی اون هم این همه مسیر بیاد شمال، اون وقت راحت بگه باشه نیا!
حالا که به همین راحتی قبول کردند.
چای را به کف دستش دادم و گفتم :
اردوان خواهش میکنم اینقدر به خاطر چیزهای الکی اعصاب خودمون رو خرد نکن به خدا تو اخم میکنی مولین اینها شک میکنند. با التماس ادامه دادم.
توروخدا اینقدر همه چیز رو بهم ربط نده، بیان کردم نمیشه دیگه، اگه هم زنگ زدند دیگه جواب نمیدم. راضی شدی؟
اردوان حالت چهره اش را به زور عوض میکرد و اضافه کرد :
من برای خودت میگم، اگر اونها این طرف بیان همه چیز لو میره ، حتی جلوی خونواده هامون، تو مثل اینکه همه چیز رو به شوخی گحرکت کردی!
سعی کردم لحن آوایم را مهربان کنم و کمی باهاش حرف بزنم و قانع شد.
خدارو شکر اردوان سریع قضیه رو فراموش کرد . دوست نداشتم بگویم گلاره اونجاست شاید هم میدانست و نگفته بود شمال هستم.
باد خیلی شدید شده بود و جای گرفتن تو تراس دیگر خوشایند نبود اظهار کردم :
بهتره بریم، باد داره اذیتم میکنه.
اردوان نگاهی به من انداخت و گفت :
موهات قد بلنده اذیت میشی؟
اره باید برم کوتاهشون کنم، خیلی به خاطرش اذیت میشم
اردوان با نوعی نگاه مالکیت بهم خیره شد و خیلی جدی گفت :
نه، نبینم بهش کف دست بزنی،حتی از این رنگ، منگ ها چیه؟ از اونها هم نکنی.
در حالی که میخندیدم بیان کردم:
دیده شوهر عزیز
در حالی که توی دلم میگفتم ” از نقش شوهری فقط گیرهاشو خوب بلده” به اتاق راهی شدیم . حسابی خوابم می امد؛ دیشب هم نخوابیده بودم صبح هم کسل بیدار شدم.
اردوان که از حالت دیدههایم فهمیده بود بیان کرد :
بریم یه خرده استراحت کنیم، انگار خوابت میاد.
با کمال میل پذیرفتم و سریع به اتاق رفتیم و قبل از انکه اردوان روی مبل راحتی ولو بشه من روی تخت بی هوش شدم .
نمیدانم چقدر خوابیده بودم ولی وقتی بیدار شدم هوا تاریک بود . از این که صحنه غروب را از کف دست داده بودم غمگین شدم ولی حداقل حسابی خستگی ام در رفته بود نگاهی به اتاق انداختم ، اردوان نبود . معلوم بود زودتر از من بیدار شده . سریع پایین رفتم. مولین و فرنگیس خانوم همه تو اشپزخانه جمع بودند وقتی من را دیدند همگی اضافه کردند ساعت خواب، مولین یک چای جلوم گذاشت. من که با دیدهانم دنبال اردوان میگشتم بیان کردم :
اردوان کی بیدار شد ؟
فرنگیس خانوم اضافه کرد :
اردوان خیلی وقته، اخه با همون دوستش که بهت گفته قرارش جور شد.
سپس رو به حاج اقا گفت :
اردوان بیان کرد شامگاه ما شام بخوریم، بعدش میاد.
حاج اقا که مشغول بازی شطرنج با اقا جون بود اظهار کرد :
اره ، میدونم البته به من گفت شاید اصلا نیاد، اخه ویلای همون مدیرشون حرکت کرده که خیلی از اینجا فاصله داره.
من انگار یه پارچ اب سرد روی سرم ریخته بودند واراهی شدم و به ساده لوحی خودم لعنت فرستادم و انقدر ناراحت و عصبانی شدم که دوست داشتم بنشینم و گریه کنم. پس از روی عمد همه این کارها را کرده بود و از قبل با گلاره اینجا قرار داشت و انوقت طوری با من حرف میزد و عاشقانه راهی شدار میکرد که اندیشیدم به خاطر من نتمایل داشته پیش گلاره بره، باز هم من احمق خوش باور اسیر احساسم شده بودم حتی نکرده بود به من بگوید میرود. انوقت توقع داشت من هر غلطی اون قلبش میخواهد بکنم . ولی حالا من هم میدانستم چه کار کنم.
به اتاق راهی شدم و سریع شماره نهال را گراهی شدم. نهال که حسابی شاد شده بود اظهار کرد :
طلایه تویی؟ چند بار زنگ زدم جواب ندادی.
من نمیفهمیدم نهال چطور زنگ میزند که میس کال نمی افتد. حتما این هم کار خودش بود. هر لحظه از دستش کفری تر میشدم اظهار کردم :
نهال برو یه جایی که کسی پیشت نباشه.
نهال به اهستگی اضافه کرد “
بگو هیچ کس نیست برای چی؟
همین طوری، اخه میتمایل داشتم امدنم سوپرایز بشه و گلاره یه دفعه منو ببینه
نهال از مسروری جیغ کشید و گفت :
مگه میای؟
اره به زحمت مامانم رو راضی کردم فقط کی اونجاست؟
نهال که هنوز خوشحالی از صدایش معلوم بود گفت :
هیچکس، فقط من و کوروش هستیم با افراسیاب و اسفندیار پسرخاله هام و زن هاشون و برادرزنش و گلاره و نامزدش اردوان.
من که تا ان لحظه به خودم می قبولاندم اشتباه کردم و اردوان نراهی شده، حالا با این شکل معرفی نهال میخواستم از حسودی و حرص بترکم ولی هیچی نگفتم. در حالی که نفس عمیق میکشیدم، مجدداً به فکر فرو حرکت کردم. نهال که متوجه خاموشی طولانی من شده بود گفت :
همشون خیلی باحالند فقط گلاره یک خرده لوسه که اون هم محلش نمیدیم به خدا بیای خیلی خوش میگذره.
باشه من الان با اژانس میام.
نهال خندید و گفت :
نه بابا اژانس چیه؟ تو شهر غریب امنیت نداره ما الان خودمون میاییم دنبالت، فقط ادرست رو بده ببینم اصلا کجا هستی! خیلی دوری کجایی؟
نهال نمیخوام کسی بفهمه من دارم میام، فقط خودت بدون.
نهال آواشو کمی اهسته کرد و اضافه کرد :
اخه من باید با کوروش بیام شاید مسیر دور باشه.
پس فقط به کوروش بگو، کسی متوجه نشه.
خیالت راحت باشه بابا،تو ادرست رو بده ببینم کجاست؟
وایستا،الان میپرسم بهت زنگ میزنم.
نمیاطلاع داشتم ادرس را از کجا بیاورم، اگر میمیل داشتم از حاج اقا اینها بپرسم شاید کف دستم رو میشد. به مغزم رسید یک قبض تلفنی،ابی،برقی از ویلا پیدا کنم و ادرسش را بخوانم.
کف دست به کار شدم، در همه کمدها را باز کردم و از پایین تا بالا رو گشتم یک یک کشوها رو باز کردم ولی همه چیز بود الا قبض که یک دفعه یک لباس خواب زنانه قرمز رنگ از انهایی که خیاطش حسابی پارچه کم اورده بود،پیدا کردم. پس گلاره خانوم اینجا امده بود. از حسادت رنگم مانند لباس شد ، مخصوصا که هیچ قبضی پیدا نکرده بودم. صدبار به خودم فحش دادم که چرا وقت امدن، خواب بودم حداقل اسم این خطه رو میفهمیدم. این طور که اردوان میاضافه کرد ویلای نهال اینها نزدیک بود ولی باید میگفتم کی و کجا بیایید دنبالم.. سریع از پله ها پایین راهی شدم و به دروغ بیان کردم:
اردوان زنگ زد الان خانوم دوستش میاد دنبالم.
مولین که با خرسندی تبسم میزد اضافه کرد :
چه خوب که دوستش زن و بچه اش همراهش بودند، تو هم میتونی بری.
فرنگیس خانوم که تبسم میزد بیان کرد :
بهش بیان کردم دو روز با زنت اومدی کنار هم باشید . گفت ، قرار کاریه نمیتونم طلایه رو ببرم، حالا خوبه خانوم دوستش هم بود سریع فرستاد دنبالت.
من میرم بالا حاضر شم.
سریع از پله ها بالا حرکت کردم. خودم هم نمیدانستم کاری که میکنم درسته یا نه ؟ حسابی قلبشوره داشتم و میترسیدم ولی انگار دیدن لباس خواب بهم میبیان کرد ” برو حرصش رو در بیاور تا دیگه خودش دنبال حال خودش نباشد و برای من رئیس بازی در بیاره”
یک شلوار جین تنگ سرمه ای با یک تی شرت جذب قرمز جیغ برداشتم، لباسم ساده بود ولی زیرا مارک معروفی داشت خیلی زیبا به نظر میرسید ؛ یعنی بهم خیلی می امد پوشیدم و سپس یک شال و مانتو مشکی هم برداشتم و خیلی سریع صورتم را به شکل خوبی میکاپ کردم و از ان ارایش هایی که خیلی جلب توجه میکرد هر چند خوشم نمی امد ولی از عمد این کار را کردم و بعد شماره نهال را گحرکت کردم.
نهال که انگار منتظر بود با زنگ اول برداشت و گفت :
چقدر طولش دادی ما تو ماشین منتظریم تا تو زنگ بزنی جاده بیفتیم.
از این که این قدر براشون مهم بودم تشکر کردم و گفتم :
فقط نهال زیرا هممسیر کوروش هستید نمیخواد تا دم ویلا بیایید، سر خیابون منتظر من باشید.
نهال که میخندید اضافه کرد :
باشه حالا کجا بیاییم؟
یک دقیقه گوشی.
سریع راهی شدم پایین و به حاج اقا اضافه کردم :
اینجا ادرسش چیه ؟ انگار خانوم دوست اردوان ادرس دقیقش رو نمیدونه.
حاج اقا حواسش به شطرنج بود ولی سریع ادرس را اظهار کرد. من هم ادرس رو به نهال که معلوم بود خیلی مسرور است اظهار کردم. نهال گفت :
این که همین جاست تا ۱۰ دقیقه اونجاییم. تو حاضری؟ خیلی نزدیکه پس بیا سر خیابون دهم.
من که حسابی هول و کف دستپاچه بودم سریع از مولین اینا خداحافظی کردم و از ویلا بیرون رفتم و درحالی که حسابی به نفس نفس افتاده بودم شماره خیابان ها را چشم دوختم. بعد سر همان خیابان دهم ایستادم. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که کوروش و نهال رسیدند. من فکر میکردم همه ادم ها من را نگاه میکنند و همه دارند امار مرا میگیرند ، سریع سوار شدم و بیان کردم :
لطفا سریع راه بیفتید.
کوروش که از حرکات من متعجب شده بود خیلی سریع گاز داد و به سمت ویلای خودشون حرکت کرد. هنوز قلبم به سریعی میزد و نمیتوانستم راحت نفس بکشم .وقتی کمی نفسم بالا امد گفتم :
ببخسید ، اخه من بیان کردم نهال تنها میاد دنبالم ترسیدم یک موقع کسی ببینه و دچار سوءظن بشه.
کوروش که میخندید و تو ایینه منو نگاه میکرد بیان کرد :
سلام، خواهش میکنم، همین که اومدید خیلی عالیه.
نهال که توی صنقلبی جلو به سمتم کاملا چرخیده بود گفت :
دختر قلبم برات تنگ شده بود چه خوب کردی اومدی.
من که شرمنده کوروش شده بودم گفتم :
ببخشید اونقدر اضطراب داشتم سلامم رو خوردم، معذرت میخوام.
کوروش باز از ایینه نگاهم کرد و گفت :
شوخی کردم این چه حرفیه! حالا خوبه ویلای دوستتون به این نزدیکی بود.
نهال دقیق نگاهم کرد و اظهار کرد :
طلایه خانوم معلومه تعطیلات خیلی بهت ساخته چه ماه شدی.
تو هم همینطور، حال خانوم بزرگ چطوره؟ ایشون نیومدند؟
نهال اظهار کرد :خانوم بزرگ هم خوبه، سلام ویژه خدمتتون رساندند. منتهی زیاد اهل سفر نیست البته حالشون مساعد نیست.
کوروش که روبه روی ویلای بزرگی ماشین را متوقف میکرد و ریموت در را میزد اظهار کرد : الان بچه ها تعجب میکنند، ما اظهار کردیم میریم برای شام خرید.
تبسم زورکی زدم ولی توی قلبم اشوب بود و حتی پشیمان هم شده بودم که چرا امدم، ولی سکوت کردم و به لبخندی اکتفا نمودم.
نهال اضافه کرد :
طلایه این زن پسر خاله ام خیلی باحاله ، تازه از فرانسه اومدن. اصلا هم از گلاره خوشش نمیاد. اخه میدونی، میگه برای اسفندیار کرم میریزه، حالا جریانات داره بعدا بهت میگم میخوام حسابی حال گلاره رو بگیریم.
وای نه نهال، من نمیتونم.
نهال که میخندید گفت :
تو کاریت نباشه اصلا احتیاج نیست تو هیچ کاری بکنی، گلاره هر وقت تورو میبینه ناخوداگاه حالش گراهی شده میشه.
کوروش هم با خنده گفت :
نهال جان ، طلایه خانوم رو اذیت نکن اومده اینجا خوش بگذرونیم نه اینکه ….
نهال وسط حرفش پرید و اظهار کرد :
خب، ما هم میخواهیم خوش بگذرونیم دایی جون.
من که تو قلبم میبیان کردم دقیقا خودم هم به همین منظور امدم به خودم قلبداری میدادم که خودم را جمع کنم و محکم باشم تا جلوی اردوان ابروریزی نشود . عاشق شدم عکس العملش را ببینم و یک پوزخند بهش تحویل بدم تا اون باشه من را قال نگذارد.
به همجاده کوروش و نهال وارد ویلای بسیار زیبای نهال اینها شدیم. مثل ویلای اردوان زیاد نوساز و مدرن نبود بلکه قدیمی ولی خیلی شیک و بزرگ بود. داخل سالن هیچکس نبود انگار همه حرکت کرده بودند کنار ساحل. نهال که تبسم بزرگی روی صورتش بود انگار در این بازی برنده شده بود گفت :
طلایه جان بریم تو اتاقت لباست رو عوض کن.
به همجاده نهال به اتاق راهی شدیم و مانتوام را در اوردم و در ایینه نگاهی به خودم کردم. هنوز دلشوره داشتم به حالت خاصی شال مشکی رنگ را روی سرم انداختم که به قول مولینم اینطور حجاب به درد عمه ام میخورد، ولی تو اون شرایط به این چیزها فکر نمیکردم.کوروش که با اون شلوارک و تیشرت استین حلقه ای که عضلات پر و مردانه اش را حسابی به نمایش گذاشته بود و حسابی به چشم می امد بهمون اضافه کرد :
بچه ها بیایید دیگه.
نهال در ایینه نگاهی به خودش انداخت و به خنده بیان کرد :
ما که به پای تو نمیرسیم بهتره بریم که کوروش تحمل دوری نداره.
تبسم زدم و از شدت اضطراب حالا دیگه کف دست هایم میلرزید به هممسیر انها از در دیگر ویلا به سمت ساحل رفتیم. اتش بزرگی برپا بود و صدی ساز و گیتار که کسی هم باهاش میخواند تمام ساحل را پر کرده بود . من که سعی میکردم پشت کوروش قدم بردارم تا از دور اردوان متوجه حضورم نشود، اهسته به دنبال نهال و کوروش که انگار خودشان هم همین قصد را داششتاب‌زده به جاده افتادم.
لحظه ای از دیدن گلاره که راحت کنار اردوان قرار گرفته بود میتمایل داشتم همان جلوی جمع یکی بزنم تو گوش اردوان و بگویم حالم ازت بهم میخوره ولی خودمو کنترل کردم. چه تو دهنی براش بالاتر از این که منو با کوروش ببیند، هنوز رنگ ارغوانی صورتش و رگ های متورم گردنش یادم نرفته بود. حالا کاری میکنم از حرص بمیرد. هیچ غلطی هم نمیتواند بکند. مهم جلوی گلاره جونش. پسره پر رو میمیل داشته منو بگذارد ویلا و خودش راحت بیاید اینجا بعد هم بگویم شامگاه نمیتونم بیام.اصلا دیگر چه لزومی داشت این شکل زندگی! بهتر که همه اتوها را جمع میکردم و به موقعش میرفتم دنبال زندگیم. به قول شیدا امثال کوروش که خیلی امروزی و فهمیده هسشتاب‌زده و با هر شرایطی هم منطقی برخورد میکنند. حالا هم که شانس من انگار حسابی ازم خوشش امده بود که تو ماشین منتظر بودند تا من ادرس بدم ؛ یعنی اگر هر جای شمال بودم دو سه ساعت رانندگی میکردند و می امدند دنبالم! ولی اردوان خان فقط بلد بود برای من اخم و تخم کنه، حتی بزند توی گوشم، بعد هم ببینم با این اکله راز و نیاز کند، این شکل فجیع هم غش کنند تو بغل همدیگه، حیا رو خورده ابرو رو قی کردند. از جمع هم خجالت نمیکشند، هر چند اینها چه میدانند خجالت چیه وقتی میداند اردوان زن دارد و باز دور و برش است، کاشکی یک عکس ازشون میگرفتم و هر موقع نیاز داشتم به فرنگیس خانوم جونش نشون میدادم.
در ان چند قدم که بالاخره بالای سر اردوان اینها رسیدیم همه افکارم مثل برق از ذهنم گذشت که یکدفعه افراسیاب و کاوه که گیتار میزدند اهنگ را قطع کردند و در حالی که میخندیدند اظهار کردند :
ای دروغگوهاا! شما که حرکت کرده بودید…..
دیگر بقیه حرفش را متوجه نشدم فقط اردوان را دیدم که با ناباوری منو که هرکدام از افراد جمع باهام سلام احوالپرسی میکردند و دو زن پسرخاله های نهال مرا در اغوششان میکشیدند مات و مبهوت نگاه میکردند و گلاره هم همچین کف دست کمی از اردوان نداشت و یک جوری نگاه میکرد انگار جدی جدی میداند هوو اش را نگاه میکند. من هم بی توجه به انها فقط یک سلام خشک و خالی کردم و کنار نهال و مینا و بهاره جای گرفتم و طوری قرار گرفتم که مقابل اردوان باشم بلکه از ان وضعیت خجالت بکشد. مثل اینکه چندان هم بی فایده نبود.زیرا چیزی به گلاره بیان کرد که گلاره اخم هایش را در هم حرکت کرد و خودش را جمع و جور کرد.
کاوه درحالیکه انگشت هایش را روی گیتار میلغزاند اظهار کرد :
به افتخار دوست نهال خانوم که انگار خیلی هم برای نهال خانوم و همچنین کوروش جان ما که تا به حال اینطور ندیده بودیمش عزیز و مهمه میزنیم.
سپس به همجاده پسرخاله نهال،افراسیاب که در یک نگاه متوجه شدم پسر خوبیست شروع به نواختن کرد. اردوان کاملا چهره اش ار غوانی رنگ مخصوص خودش شده بود که تو قلب شب هم کاملا میشد تشخیص داد و یک جوری دندان هاشو بهم می سایید که میاطلاع داشتم تنها گیرم بیاورد یک تو گوشی دیگر دارم ولی با خودم گفتم جلوش وا می ایستم. اصلا به اون چه ربطی داشت تو زندگی خصوصی من دخالت کند. اصلا چنین قراری نداشتیم. تازه من که نمیمیل داشتم ازدواج کنم فقط امده بودم پیش دوستم؛ پس بهش پوزخندی زدم و بی تفاوت رویم را برگرداندم. افراسیاب و کاوه چند اهنگ دیگر را هم زدند و خواندند که گلاره بلند شد و گفت:
اردوان بیا قدم بزنیم.
اردوان که انگار میلی به راهی شدن نداشت گفت:
پام درد میکنه باشه برای بعد.
ولی گلاره توقع داشت هرچی میگفت اردوان بپذیرد با اخم اضافه کرد :
وا یعنی چی؟! و بدون ملاحظه به جمع اظهار کرد :
اردوان برای چی بابات اینها رو اوردی ؟ من میخوام برم ویلای خودمون.
انگار نیشتر به دلم میزدند نگاهی به اردوان کردم و سرم را به سمت کوروش برگرداندم که اظهار کرد : گلاره جان اینجا هم ویلای خودتونه ، قابل بدونید.
گلاره با حالت بدی گفت :
اخه من تو مسافرت زیاد از مهمونی بازی خوشم نمیاد.
بهاره و نهال که از حرص کارد میزدی خونشون در نمیومد نگاهی به همدیگر انداختند. کوروش هم که انگار حسابی شاکی شده بود و میاطلاع داشت منظور گلاره من هستم با خنده بیان کرد:
خوبه خودت، خودت رو دعوت کردی حالا واسه من خوشم نمیاد خوشم نمیاد راه انداختی.
رو به اردوان که سرش پایین بود و خدا میخبر داشت چه حالی دارد نگاهی انداخت و اهسته بیان کرد :
اردوان جان این نامزد عزیزت انگار دردش فقط ویلای توئه نه خود تو.
اردوان که خاموشی کرده بود باز هم نگاهی از روی خشم بهم انداخت و هیچی نبیان کرد که کوروش اظهار کرد :
اردوان اگه خوابتون میاد برید تو بخوابید. صبح بیدارتون میکنم. گلاره جان هم کمتر ناراحت میشه.
ازدوان که صدایش از خشم خشک و خشن شده بود بیان کرد :
نه من شب باید برم مامانم اینها منتظرن.
گلاره با ان صوتی مسخره اش پرید وسط و با اخم بیان کرد :
اواا اردوان یعنی چی؟! چی برای خودت میگی؟! باید بمونی من نمیذارم بری بعد این همه روزگار دیدمت ، حالا هم میخوای بری؟
اردوان نفس عمیقی کشید و با همان حالت خشک گفت:
گلاره اینقدر نق نزن، هرکار صلاح باشه میکنم.
اردوان طوری تاکیدی جمله اش را بیان کرد که یعنی خفه، اخ که چقدر دلم خنک شده بود ولی اگر من نمی امدم هم قرار بود؟؟

The post رمان طلایه پارت ۹ appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←