مجدداً نگاهش در خانه چرخید و در قلب به ادعایتا هر وقت که بخوای، اینجا خونه ی خودته.
آرمان پوزخند زد. تنها منزل ای که شاید ابدی و دائمی برایش میماند، قبر بود و بس.
باید چکار کنم؟
بار دیگر و اینبار مرد تاب نگاهش را نداشت وبرای پرت کردن هواسش اظهار کرد:
-نمیخوای بدونی من کیام؟
شاداب روی زمین نشست و معینش را در آغوشش جابه جا کرد.
-میشه چمدونم و بمشاهده کرد؟ باید پوشک بچه و عوض کنم
آرمان چمدان را کنارش قرار داد و مقابل دخترک روی زمین جای گرفت.
دیروزگار خود را رسیده به دخترک میخبر داشت و
امروز، بار دیگر مثل تمام این چند سال، او را در دورترین نقطه از او میدید.
باید میفهمید در اطراف دخترک چه گذشته و قلبیل
اینکه رسام اینطور به او و روحش آسیب زده کشف میکرد
شدن مسروراب پیدا نمیکرد.
و وای به روزگاری که قلبیلی منطقی برای ویران شدن سرخوشاب پیدا نمیکرد.
یادته!؟ لواشک و دور کف دستت لوله میکردی؟
مرد غرق در خاطرات گذشته ریز خندید و شاید صدایش کمی میلرزید وقتی بیان کرد:
-انقدر خیسش میکردی که به انگشتت میچسبید و
من برای اینکه گریه نکنی همه شو میخوردم.
مردمک های دودو زن دختر کنجکاوانه او را
مینگریست و یادگارای محو و کمرنگ را دور ه میکرد
نگاه آشنای شاداب، تبسمی دیگر مهمان لبهای آرمان کرد و ادامه داد:
-گفته بودم یه روزگاری میام دنبالت. فقط فکر کنم، تو یادت رفت
شاداب چیزی به خاطر نداشت، فقط ذهنش پرو خالی میشد از یک کلمه
انمان
یر لب تکرارکرد و آرمان خیره به او لب زد:
-کلی تخم کفتر دزمتوجه شدم برات، ولی ته شم نشد، اسمم
و درست از زبونت بشنوم، دخترعمو.
خوشحالاب یکه خورده تکانی خورد و آرمان نگاه کشدارش را با مکث از او گراهی شد.
این آخرین باری بود که نگاهش کرد و قصدش را
نداشت به او آسیب بیشتری بزند.
دختر عمو؟ شما پسرعمو….
دهان شاداب باز ماند و نگاهانش گرد شد. آرمان
همانطور که معین را نوازش میکرد پاسخ داد
-پسر عمو یاسر، برادر یحیی. ۵ سالت بود که
رفتیم کانادا و تازه سه ماهه که برگشتم.
او یک عمو داشت…
شاید شامگاهیه به پدرش…
او قرار بود دوباره عطر پدرش را عمیق بو بکشد
حتی جویای هیچ سند و مدرکی برای این ادعا نشد
و فقط پرسید:
-عموم کجاست؟!
آرمان نگاهش کدر شد و دست نوازشوارش روی
سر پسرک مکث کرد.
-سرطان از پا درش آورد.
آه جانسوز مسروراب با ناله از گلویش خارج شد.
سهم او در این دنیا، هیچ از همه چیز بود و بس.
رهایی از این بالتکلیفی حق توعه. اینکه بدونی رسام چه حسی بهت داره و چرا با وجود داشتن زن و بچه، دنبال یکی دیگه ست.
یک چیز را مطمئن بود. رسام دنبال فاطمه نیست.
-نه اینطور نیست. انگار که مجبوره. انگار که چارهای نیست. شایدم نه، نمیدونم
مرد کمی جلو کشید و درمیل داشت کرد.
شاید رسام نیاز به کمک داشته باشه. اگرمیتونی همه چیز و تعریف کنی؟ بی کم و کاست
از جزئیات ماجرا خبر داشته باشم،
میتونم برم و
سر از همه چیز در بیارم.
خوشحالاب نگاهش کرد و لب زد:
چرا
آرمان از جا کشیده شد و کمی از او فاصله گرفت.
نزدیک نشستن به شاداب نفسش را بند میآورد و
ر مرامش نبود، چشم به داشته های دیگران
بدوزد. نه حاال که همه چیز برخلاف تصوراتش بود
قلبم میخواد قبل از راهی شدنم، تکلیف زیستن دختر عموم و مشخص کنم. تو یادت نیست، اما من یادمه که یه روزگاری قول دادم مراقبت باشم.
میمیل داشت برود. تنها آشنا و فامیلی که داشت هم قرار بود از دست بدهد.
میخوای بری؟
نمیخواست برود… ولی باید میکند و برای همیشگی ین کشور را پشت سرش جا میگذاشت.
تعریف کن برام شاداب.
سه روزگار از مدتی که همه چیز را برای آرمان تعریف کرده بود و او خونه را ترک کرد گذشته
بود
وقت حرکت کردنش از شاداب قول گرفته بود، که خانه را ترک نکند و قسم جان رسامش را داده بود
نمیخبر داشت که او جایی برای حرکت کردن ندارد و شاید اگر قسم نخورده بود، تا به امروز بار دیگر به منزل رسام باز میگشت.
دلتنگ بود و بیقرار. آرمان به او قول داده بود، که از این بالتکلیفی نجاتش میدهد و تمام مسائل
مبهم زیستناش را روشن میکند.
قولی که بارها رسام هم به او داده بود و هر بار
میبیان کرد که وقتش نشده.
با صوتی زنگ خونه دلش هری ریخت و نگاهش پی معین که سینه خیز میحرکت کرد و حال معلوم نبود، کجاست رفت.
معین را زیر مبل پیدا کرد و همزمان صوتی چرخیدن کلید در قفل به گوشش رسید.
معین را به آغوش کشید و صاف از حرکت ایستاد و منتظر و شاید کمی ترسیده به در خیره شد.
در باز شد و قامت کشیده آرمان ظاهر شد و خوشحالاب
نامیل داشته لبخندی زد و نفس آسودهاش را رها کرد.
اومدین…
آرمان کف دستانش را با کیسههای خرید باال آورد و با تبسم بیان کرد
با کف دست پر اومدم.
شاداب دوباره معین را روی تشکش، وسطبا کف دست پر اومدم.
پذیرایی گذاشت و به کمک او شتافت.
فقط نمیاطلاع داشت که جمله ی آرمان کنایه داشت و او
با کف دستانی پر برای زیستن سرخوشاب بازگشته.
شاداب برای خودش هیچ غذایی درست نکرده بود
و آرمان او را مجبور کرده بود که برای هر دو
وعدهای خوشمزه تدارک ببیند و خودش به حمام
رفته بود تا خستگی و گوش داده هایش را به نحوی از تن کوفته و درماندهاش دور کند.
با بی بیگل صحبت کرده بود و دور از چشم رسام،
خیال آنها را بابت سرخوشاب و فرزندش راحت کرده بود
بی بیگل گفته بود که رسام به این تلنگر برای
سولین دادن به زندگیاش نیاز داشته و همین که
حال مسروراب خوب باشد کافیست.
ولی از او میل داشته بود شاداب را، امانت پیش
خودش نگه دارد و مراقبش باشد، تا رسام همه
چیز را سولین ببخشد.
چیزهایی که مو به تنش سیخ کرده بودند و دیگر
رسام را مردی بیمعرفت و نامرد جلوه نمیداد.
رسام هم خوشحالاب را دوست داشت و خرسند بود
که دخترک اسیر محبتی یکطرفه نبود
درد محبت یکطرفه را چشیده بود و آن را برای
دشمنش هم نمیتمایل داشت.
تمام اعضای آن خانه، حتی نگهبان و خدمه،
دلتنگ خوشحالاب بودند و بیبی و عمه مرضی
ساعتها از خبر سالمتی سرخوشاب اشک ریخته بودند
عمه مرضی از فرط سرخوشی در آخر او را بوسیده
بود و یاد مادرش را در خاطرش زنده کرده بود.
آرمان چه میدانست، مرضی او را شامگاهیه به جوانی
یحیی دیده و قلب داغدار و بیقرارش را با آرمان
گول زده.
لباسش را پوشید و حولهی کوچک را دور
سرشانهاش گذاشت و از اتاق بیرون زد.
خوشحالاب را در حالی یافت، که میز ناهار را میچید
و هممدت برای کودک در آغوشش لا لایی یخواند
خوشحالاب با مشاهده کردن او کف دستپاچه معین را روی میز
گذاشت و شیرش را داخل دهانش برد
سلام عافیت باشه.
ناهار آمادهست.
خیلی وقت نداشتم، براتون کباب بشقابی درست کردم. مولینم
هر وقت عجله داشت.
رمان با تک خندی حرف او را قطع کرد.
عالیه دختر. دستتم درد نکنه. زحمت کشیدی.
آرمان نمیخبر داشت که او چقدر در این خونه معذب
است و حال که او برگشته، خود را همانند
خدمتکاری بیش نمیداند و در تلاش است که آرمان از او ناراضی نباشد.
شاداب میهراسید. در این جهان آدمهای خوب،
ِن آن انگشت شمار اطرافش بودند و آخری ان
ها آرمان،
که از نظرش معجزهای، که در آن شب سرد و
خوف ناک از خدایش طلب کرده، بود.
آرمان خونسرد پشت میز نشست و مشغول خوردن
شد و بیتوجه به حال آشفته و قلب بیقرار دخترک
از خوشمزه ترین وعدهی عمرش لذت میبرد.
میگم.. چیزه…
سرخوشاب قلبش قرار نداشت، هیچ چیز نمیمیل داشت
جز یک خبر از حال خوب معشوقش.
مشتاق دیدار رسامش بود و دلش آنچنان در سینه
میکوبید که شاید یک خبر کوتاه، کمی آرامش به
جانش میریخت و دل سرکشش را رام میکرد.
حالش خوب نیست، ولی خوب میشه.
تبسم ته چهره ی آرمان را درک نمیکرد بیشتر عذابش میداد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن