لب زد:
– قسم میخورم… باعث و بانیاش رو مجازات کنم.
خوشحالاب بیاختیار گفت:
– باعثش خودتی رسام…
اخمهای مرد از دلخوری و خشم درهم حرکت کرد و گفت:
– درسته… اما… یه نفر هست که با من دشمنی داره سرخوشاب.
صورت سرخوشاب را آرام نوازش کرد و اشکهایش را پاک کرد.
چه بلائی بر سر دخترک آورده بود؟
– چرا به من نمیگی چه اتفاقی افتاده؟ چرا هیچی رو برام توضیح نمیدی؟
رسام با کلافگی بلند شد و نشست.
نمیتوانست…
نباید مسروراب را قاطی ماجرا میکرد.
صدای پوزخندش را گوش داد.
– بازم خاموشی… ببین این خاموشیت چه بلائی سرم آورد. بخدا رسام یه بار دیگه بری بیخبر غیب بشی چه چند روز چه چند ماه… دیگه رنگ منو پسرم رو نمیبینی… میرم گم و گور میشم و….
خوشحالاب هنوز حرفهایش تمام نشده بود که
به یک باره مشاهده کرد چانهاش اسیر مشت رسام شده.
تیز در صورتش غرید:
– ترکم نمیکنی… ازم جدا نمیشی مسروراب!
مسروراب بیحس و تهی لب زد:
– از این که فقط یه زن صیغهای باشم خسته شدم… از این که بچم با یه شناسنامه الکی بزرگ بشه میترسم.
– واسش به اسم خودم شناسنامه میگیرم.
برق اشک را در نگاه دخترک متوجه شد.
تلخ لب زد:
– دیدی چی شد؟
جمله اولم رو نامتوجه شده گرفتی… بهم فهموندی که من برات تا ابد زن صیغهایت میمونم.
رسام چانهاش را رها کرد و محکم به موهایش چنگ انداخت.
چه کار میکرد؟
ازدواج با سرخوشاب یعنی چراغ سبزی به دشمنش تا به او آسیب بزند.
جانش به مسروراب بند بود! کاش میمتوجه شد!
بیطاقت سمتش خم شد و رویش خیمه زد.
خوشحالاب ترسیده و شوکه لب زد:
– چی… چی کار میکنی؟
رسام مست شده سرش را در گلویش فرو برد.
– میخوام مزهات کنم فلفلم… میخوام منو بسوزونی.
شاداب کف دستپاچه تقلا کرد و با صدای کنترل شدهای اظهار کرد:
– برو عقب رسام… نمیذارم از موقعیت سواستفاده کنی… هیچی برام توضیح ندادی نمیذارم بهم دست بزنی.
رسام که انگار چیزی نشنیده. نعشه زمزمه کرد:
– شارژم کن شاداب…. منو سیرابم کن تا دشمنام رو زمین بزنم.
– بچه… بچه بیدار میشه.
مهر داغ بوسه رسام روی نبض گردنش جای گرفت.
انگار دکمهای را در بدنش فشرد… یک آن تمام تنش داغ و سست شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن