– میبینی که جا نیست رسام.
رسام از رفتار های بچه گانه او به سر امده بود..
معین را به ارامی بغل زد و از اتاق خارج شد..
مسروراب از کارش مات مانده بود. به خود امد و از اتاق بیرون حرکت کرد.
-چیکار میکنی بچه روکجا میبری؟
-جا نبود میخوام با پسرم راحت رو زمین بخوابم!
-یعنی چی؟شامگاه بیدار میشه!میخوام بهش شیر بدم بده من بچه رو..
-میتونی تو هم بیای اینجا بخوابی..
بعد از انداختن رخت خواب برای خودش و پسرش دراز کشید
بوسه ای به کف دست های کوچک پسرکش زدکه غرق لذت شد..
بعد از چند لحظه مسروراب با بالشتش جلوی رسام ایستاده بود
با متوجه شدنش قلبش پر از عشق شد..
مسرورابش با اون موهای فر بهم ریخته از هر وقتی تمایل داشتنی تر شده بود…
خودش را کنار کشید و جای او را باز کرد..
میان انها جای گراهی شد و پتو را روی خودش مرتب کرد..
با خوابیدن کنار رسام کف دست و پاهایش یخ زد
خیلی پیش نیامده بود که کنارش خواب راحت داشته باشد..
گرمای تنش و بوی خوبی که به بینی اش میرسید را با بستن نگاه هایش نامتوجه شده گراهی شد..
ولی با حس نزدیک شدن ان گرما نوک انگشت هایش سر شدند..
دلش از هر لحظه ای محکمتر خودش را به در دیوار سینه اش میزد..
تن شاداب بی اراده منقبض شد و نفس هایش یکی در میان در رفت امد بودند..
نفسش را محکم به بیرون پرتاب کرد که مبادا رسام از حال و احوالش با خبر شود..
با بوسیده شدن پشت گردنش نفسش به طور کامل قطع شد و اشک هایش تا پشت دیده هایش هجوم اوردند..
دستش را از زیر سر مسروراب رد کرد و اورا ازادانه تر در اغوش خود گراهی شد..
توان مخالفت کردن با اورا نداشت..
برای چه مخالفت میکرد؟
وقتی بدنش و دلش رام دست های رسام شده بود،.
بازهم گردنش را بوسید که برای سرخوشاب حکم سوزاندن پوستش را داشت…
قلب شاداب همسوخت
از محبتی که ازش دریغ شده بود..
ان یکی کف دستش را دور شکم سرخوشاب پیچ داد و سرش را داخل گردنش فرو برد
دم های عمیقی میگراهی شد که ارام شود..
بعد از سالها مشاهده کردن سراب، حالا به اب رسیده بود.
همانقدر شیرین و لذتبخش!
کف دستش را از روی شکمش حرکت داد و نوازش گونه بالارفت، پایین امد و باز هم گردن خوشحالاب را بوسید..
زیر و رو شدن قلبش دست خودش نبود..
بدنش و دلش تمنای این نوازش هارا میکشیدند…
-فلفلم میشه برگردی صورتت رو ببینم؟ قلبم برات تنگ شده خوشحالابم ، نکن با من اینجوری…
با این حرف اشک هایش بلاخره سد پلک هایش راشکسسریع…
قبل از اینکه دست رسام را با اشک هایش خیس کند به طرفش برگشت..
توی تاریکی برق اشک های سرخوشاب نگاه های رسام را گرفت..
-خدا من و لعنت کنه..چرا گریه میکنی دردت به سرم!
بغض خوشحالاب اینبار با صدای کشیدهتری شکست…
و حتما اسم رمان مورد نظر رو ذکر کنید
کلافه از حال پریشان سرخوشاب سرش را به سینه اش فشرد…
کف دستش نوازش وار روی موهایش در گردش بود..
-چرا نمیتونم مثل قبل خرسندت کنم… چرا انقدر بهت غم دادم که نمیتونم لحظه ای بخندونمت..
کمرش را نوازش کرد روی موهایش را بوسه باران کرد.
اما تماماینها باعث میشد که مسروراب با شدت بیشتری به گریه هایش ادامه دهد
هیچ کدام از قربان صدقه های رسام جواب گو نبود..
-جان من گریه نکن خوشحالاب با هر قطره اشکت من له میشم، بجای اشک ریختن باهام حرف بزن
هرچی دلت میخواد بگو انقدر بگو که خالی بشه..
اما گریه نکن!
دستی زیر چشم های خیسش کشید
-گریه نکن قربون نگاهات بشم…
بغض یک ساله خوشحالاب سر باز کرده بود و حال قصد تمام شدن نداشت..
بعد از اینکه حسابی خودش را در اغوش رسام تخلیه کرد هق هق کنان سر بالا گرفت.
-تموم شد فلفل خانم؟
سری تکان داد
– نمیخوای باهام حرف بزنی؟بست نیست قهرتون خانم؟
-چی بگم…
کف دستش همچنان به صورات دورانی بالا پایین میشد تا ارامشی باشد برای سرخوشابش..
-هرچی دوست داری..
-میری؟
به گوش هایش شک کرده بود..
میراهی شد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن