بیبی پریشان بود و عمه راضی با دیدهانی قرمز شده پایش را روی میز گذاشت.
– باید بری سرخوشاب.
دلش ایستاد، آب دهانش را قورت داد و دیده دوخت به لب های عمه راضی که باز و بسته میشدند و او نمیفهمید چه میاظهار کرد.
بیبی پشت دیدهی به راضی نازک کرد.
راضی شانهای بالا انداخت و بیحال لیوان ابش را برداشت و نزدیک
سرخوشاب شد.
– بخور شاداب چته تو!
شیرینی شکلات را حس کرد. بیبی در حال جر و بحث با عمه راضی بود.
– تو احمقی راضی! شعور نداری یه ذره این دختر بیکس و کاره تنها کس
و کارش ما و اون نوهی از خدا بیخبر منه!
ناله و مویه میکند و گه گاهی هم رسام را لعنت میکند و بعد خاموشی
میشود و صدای نفس ها فقط در خونه طنین میاندازند.
بیبی بار دیگر نگاه و ابرو میآید برای عمه راضی و تصور میکند که
مسروراب نمیبیند.
– یه مدت نباید باشی مادر…
دست مهربانی روی سرش میکشد.
– شیخ تهمتوجه شد کرده من میترسم تنها ولینت رسام نتونم ازش نگهداری
کنم…
شاداب با چشمانی که هیچ برقی ندارند فقط نگاهشان میکند و سر به
تایید تکان میدهد.
– درسته بیبی!
بیبی قلب دلواپس است و میخواهد دلداری بدهد که مسروراب کشیده
میشود و آب دهانش را قورت میدهد و با انگشتان دستش بازی
میکند.
– میشه برم خونمون بیبی؟
بیبی گیج نگاهش میکنم که خوشحالاب با شرم میگوید.
– برم خونه رسام…البته با راننده میرم قول میدم.
بیبی سر به تایید تکان میدهد و کف دست روی زانویش میگذارد و قد بلند
شده و تلفن را برداشته.
– به راننده بگو ۲۰ دقیقه دیگه بیاد.
خوشحالاب عقب گرد کرد و تند تند پله ها را بالا رفت و خودش را در اتاق
حبس کرد. اتاق را از نظر گذراند سریع خم شد و کوله کوچکش را
برداشت.
وسایلش را به زور داخل کوله چپاند و سازش را هم برداشت.
پله ها را پایین راهی شد و گونهی بیبیگل را بوسید و به سمت راننده رفت و در ماشین را باز کرد.
سرش را به شیشه ماشین چسباند و زیر لب آهنگ طلوع من را زمزمه کرد.
– رسیدیم خانم.
درست مقابل خانه از حرکت ایستاده بود. نفس عمیقی کشید و کلید را در قفل چرخاند. در خانه آهسته باز شد و سرخوشاب در چهارچوب ایستاده و یک قدم هم جلو نراهی شد.
کوله از کف دستش رها شد و روی زمین افتاد.
خاطرات مانند سیلی روی صورتش میجای گرفتند. ذهنش برگشت به
عقب درست وقتی که بادکنک های هلیومی سفید و قرمز را متوجه شد.
یک قدم جلو راهی شد و زمزمه کرد.
– این روزگارا جهان واسه من
ازخونمون کوچیکتره
کاش میتونستم بخونم
قد هزار تا حنجره
یادش وارد شد کیک تولدی که رسام خریده بود.
حتی مزهاش را هم از یاد نبرده بود.
کادوی تولدش چه بود؟ دقیقا همانی بود که خودش دوست داشت و
رسام بهترینش را خریده بود ساز کالمبیا…
قدم های جلو رفته را عقب گرد کرد و روی زمین کنار کوله جای گرفت.
داغ دلش تازه شده بود قرار بود اامان موسیقی را فقط برای رسام بزند.
یاد لاک قرمز حرص دربیاری افتاد که رسام عاشقش بود.
ساز را پیدا کرد و به سمت پرده های بالکن راهی شد دست کشید و خاک
روی دستانش مهمان شد. روی قلبش هم غبار وارد شده بود.
همه جا را غبار گرفته بود حتی قلب شاداب را…
روی صندلی نشست و دست روی سازش کشید. یاد میگحرکت کرد و برای
رسام ساز را میزد.
چندین بار امتحان کرد و در آخر قلق کار کم کم دستش آمد، انقدر ها هم ناشی بود فقط فراموش کرده بود ساز را میان این همه دغدغه و درگیری.
دیدهش را به آسمان دوخت و تبسمی زد.
کم کم هوا تاریک میشد دست انداخت و کلید برق را زد و بالکن نورانی شد.
تلفنش را بیرون کشید و روی دوربین سلفی گذاشت. به دوربین دست تکان داد.
– تست اول! بزنیم ببینیم چه جوری میشه.
ساکت و با احتیاط شروع کرد کم کم با موزیک همگام شد و خواند.
وقتی که مشتاق دیدار میشم و
همجاده تنهایی می رم
داغ دلم تازه میشه
زمزه های موندنم
دغدغه های خوندنم
با تو هم اندازه میشه
قد هزار تا حنجره
تنهایی آواز می خونم
دارم با کی حرف می زنم
نمی دونم نمی دونم
این روزگارا جهان واسه من
ازخونمون کوچیکتره
کاش میتونستم بخونم
قد هزار تا حنجره
طلوع من طلوع من
وقتی غروب پر بزنه موقع حرکت کردن منه
طلوع من طلوع من
وقتی غروب پر بزنه موقع حرکت کردن منه
کم کم نگاهانش سنگین شدند و خوابش برد. احساس کرد که در خواب کسی رویش خم شد و پیشانیش بوسید و پتوی نازک را رویش کشید.
بوی ادکلن رسام در بینیاش پیچید و عمیق بو کشید حتی رسام در رویا هم دست از سرش برنمیداشت…
زمزمه کرد.
– آخه من فلفلشم…
تبسمی زد و خوابش عمیق شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن