– من دلواپستم ساغر؛ ممکنه الان فکر خوبی درباره ام نکنی اما من «مادرم!».
فکر کردی خیلی خوشحالم که با هامون ازدواج کردی؟ نه من دلم میخواست دخترم با کسی که عاشقشه ازدواج کنه نه…! نه یه مرد زن دار! نه هامون!
اشکی از که گوشه چشمم چکید و پاک کردم و تبسم تلخی زدم.
کاملا ناخواسته دهن باز کردم و گفتم:
– اما من عاشقشم مولین؛ نمیدونم چجوری عاشق این دیو بدون احساس شدم ولی دوستش دارم؛ بیشتر از جونم.
مامان چند لحظه ای دهنش باز موند؛ انتظار چنین حرفی نداشت ولی من دست خودم نبود؛ مثل دختر بچه هایی که توی مهد کودک کار خطایی کردند واقعیت و اضافه کردم و نهراسیدم از تنبیه اش!
تنبه چرا؟ مگه احساس ادم کف دست خودش بود؟ مگه کف دست خودم بود که عاشق شده بودم؟
– چی داری میگی ساغر حالت خوبه؟
سرم و تکون دادم و آره ای زیر لب اظهار کردم؛
مولین اومده بود اینجا حرف بزنه اما انگار من بیشتر حرف زدم! نباید بهش میبیان کردم.
– من هیچی دیگه برام مهم نیست؛ میخواستم با این عاشقی یک طرفه کنار بیام ولی نتونستم؛ ازم نخواید احساسم و کنار بزنم. میدونی مامان کاش فقط دوستش داشتم! ولی من عاشقشم.
با همه چیز کنار اومدم و الان فقط میخوام کتارش بمونم همین که نفس میکشه برام کافیه محبت های زیر پوستیش برام کافیه…
حتی با وجود گیتی توی این خونه من خسته نمیشم
– نباید این هارو بهت میاظهار کردم مولین! ولی از دلم زیاد اومده بود انگار داشتم منفجر میشدم نمیتونستم راحت باشم… باید با یکی صحبت میکردم حالا شما حرف بزنید چی شده که اوممتوجه شد اینجا؟؟؟…
مولین هنوز شوکه بود اما سمتم اومد و کف دستی به موهای نرمم کشید و با چشم هایی که اشک توشون حلقه زده بود لبخند زد: پس بلاخره دختر کوچولوم عاشق شد؟! بزرگ شدی دختر کوچولو.
با لبخند فیم فینی کردم و تپش دلم آروم گرفت.
– فکر نکنم موقعیت گوش دادنش و داشته باشی ساغر میدونم آزرده میشی قلبخور میشی عصبی میشی اما چیزیه که باید بهت بگم خوب؟ من میدونم تو برام فوق العاده تلاش کردی! بیشتر از سنت کار کردی و بیشتر از سنت چیزایی درک کردی و بزرگ تر شدی. ممنونم ازت.
– من میتونم گوش بدم مولین لطفا بگو همین که شما با عاشقی ممنوعه من مشکلی ندارید برام بهشدت مهمه و ارزشمنده!
میشنوم حراهی شدون رو هر چقدرم برام بد و اخلاقم بهن بریزه بهم بگید! من میتونم کمکتون کنم.
– میدونم تا لحظه ای دیگه که حرفام و بزنم من و از خونه میندازی بیرون ولی باید حرفم و بزنم تا جواب ازت بگیرم!
اگه تو بگی نه میگم باشه منم عقب میکشم.
– مولین جون به لبم کردی بگو چی شده؟!
– بازم برمیگرده به آقای بهرامی….
مامان مکث کرد و من دیدهام و ریز کردم این مرد با زیستن ما چی کار داشت؟!
مامان لبش و با زبون تر کرد و باز ادامه داد:
– از من تمایل داشتگاری کرده ساغر!
با تو هم رفتن صورتم شتابزده کف دستم و کشید و لب زد:
– اگه تو بگی نه منم جوابم نه هست! بخدا ساغر من اظهار کردم فقط بارم و از روی دوش تو بردارم وعلا من….
– مامان تو هم حق داری درست زندگی کنی!
نمیدونم چرا اما همچین حرفی زدم؛ دوست نداشتم بخاطر من کاری که دوست نداره بکنه…. هر کاری دوست داشت باید میکرد و به منم ربطی نداشت!
.- من مخالف نیستم فقط نیاز دارم فکر کنم و بعد تصمیم بگیرم که باید چه جوابی بهتون بدم! میدونم حق ندارم اینجور بگم زندگی خودتونه و به من ربطی نداره فقط ازت فرصت میخوام تا با این همه نامردی که در حقم کردی کنار بیام! تا بدونم دیگه برات مهم نیستم اون قدری مهم نیستم که آینده ام رو خراب کردی…. نمیخوام بیشتر از این حرف بزنم پس لطفا برید…. خداحافظ…
به زبون بی زبونی بهش اظهار کردم خوشم نمیاد اینجا باشه و بره؛ اشک توی دیدهش جمع شد اما من مگه آدم نبودم؟تا کی باید حرفام و توی دلم نگه میداشتم و حرفی نمیزدم! تا کی؟! خدایا چقدر بی رحمی؟!
این بود عدالتت؟ اگه با پسر اون یارو ازدواج میکردم قرار نبود هامون و! عشقم و! تمکین کنم اونم زیر یه سقف با وجود هوووییی مثل گیتی….! من حضرا عیوب نبودم که! نمیتونستم از یه جایی به بعد تحمل کنم؛ دلم از سنگ نبود.
نمیگماون موقعیت و اون شوهر و میخواستم ولی قطعا اگر اون روزگار میگفت شاید الان زندگی ما تغییر کرده بود اما مامانم فقط خودش براش مهم بود!
اصلا به ابن فکر بود که منم حق جوونی دارم؟ حق درس خوندن آزاد؟
حق حرکت کردن به کافه های مختلف و داشتن دوستای زیاد! اما نه این چیزا پشیزی براش مهم نبود چراکه من مهم نبودم.
چرا باید مهم میبودم؟ حتما اون بدبختی ها تقصیر من بوده؛ با فکر به بدبختی مداومم اشکی از گوشه نگاهم افتاد و از روی صورتم امتداد پیدا کرد و در آخر روی زمین افتاد؛
تموم مدت خیره همون قطره اشکم بودم تا این که فین فین مولین به گوشم رسید و باعث شد سرم و بالا بگیرم: ساغر خواهش میکنم این رفتار و با من نداشته باش! اصلا بهش میگم نه! میگم دیگه همه چی کنسله!
پوزخند زدم، من نمیتمایل داشتم بعد ها بشم عامل بدبختی مادرم.
– لازم نیست بگو بیان تمایل داشتگاری… هر وقت قرار شد بیان بهم از قبل خبر بده.
شاید هامون دوست نداشته باشه بیام ولی اگه اجازه داد میام به مراسم.
بلند شدم و با دلی شکسته فوری خودم و توی دستشویی انداختم و آرزو کردم تا برمیگردم مولین حرکت کرده باشه.
با این صورت داغون و وضع اوضاع خرابم نمیخواستم دیگه ببینمش…
حداقل الان نه! الان بی قلبیل فقط دلم یک چیز میتمایل داشت اونم این که ساعت ها بشینم و گریه کنم.
یک ماه از اون اتفاق میافتاد و حال روحیم اصلا خوب نبود!
از دانشگاه بیرون زدم و سما خونه مسیر افتادم؛ حوصله نداشتم بیاستم تا هامون کلاسش تموم شه پس خود سر سمت خونه جاده افتادم؛ در مورد اشتباه بودن یا درست بودن کارم فکر نکردم!
ولی اهمیتی نداشت انقدر این روزگارا حوصله نداشتم که دیگه هیچی برام مهم نبود.
تا خونه بسیار فاصله بود پس تاکسی گرفتم و سوار تاکسی شدم و بقیه راه رو با تاکسی راهی شدم…
میخواستم کمی پیاده روی کنم که حالم بهتر شه؛ بعد از رسیدن به مقصد از تاکسی پیاده شدم و داخل خونه حرکت کردم؛ با این که دیگه کاملا گیتی از نگاهم افتاده بود اما موظف بودم بهش رسیدگی کنم.
اول در اتاقش و باز کردم و داخل راهی شدم بهش سر زدم خوابیده بود؛ نفس راحتی کشیدم و میل داشتم از در بیرون بزنم که چشمم به شونه روی میز افتاد و خشکم زد!
شونه داخل کمد بود الان اینجا چی کار میکرد؟ اگه خودم با دیدهای خودم نمیمتوجه شدم باور نمیکردم! من و هامون باهم از خونه حرکت کردیم و منم زود تر برگشتم! پس این شونه اینجا چی کار میکرد؟!
سرم و تکون جزئی دادم و سعی کردم دیگه بهش فکر نکنم؛ نمیمیل داشتم به ساخته های ذهنم پر و بال بدم!
حتما من اشتباه مشاهده کردم و اشتباه میکنم؛ کف دستم و روی ضربان دل بالام گذاشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن