– کرم میریزی باید منتظر عواقبشم باشی خانوم کوچولو!
– چی میگی تو؟! چه کرمی؟ نخیر حوصله ام سر رفته بود فقط میتمایل داشتم یکم حوصلم جا بیاد همین! کف دستتم بردار.
طلبکار بیان کردم و بهش اخم کردم اما هامون انگار به مزاقش خوش اومده بود که قد بلند بلند لبخند زد و مقابل اخمم حتی ذره ای دلخور نشد!
چشم غره ای بهش رفتم و کنارش روی تخت خوابیدم؛ با آوایی که حرص ازش میبارید لب زدم:
– اومده بودم بخوابم!
چیزی ناضافه کردم و منم پلک هام و روی هم گذاشتم که همون موقع گرمی لب هاش و روی لب هام حس کردم و تکون شمتوجه شدی خوردم.
توجه ای بهم نکرد و با شدت بیشتری لبش و روی لبم حرکت داد؛ تند تند به لبم بوسه میزد تا این که کف دستم و تخت سینش گذاشتم و هلش دادم عقب….
ناتمایل داشته و بسیار نا مربوط صحنه های روزگارای اول آشناییمون اومد تو ذهنم…
روزی که من اینجا اومده بودم و هامون روی بدن بی جون گیتی افتاد.
چقدر درد ناک و چقدر هامون تن خودش و خالی نکرده بود که کف دست به همچین کاری زده بود؛ هم دلم براش سوخت هم الان میبیان کردم اگه خود کشی کنم و اتفاقی برام بیفته که فلج یا ناقص بشم مثل گیتی دور انداخته میشم یا نه جایگاه گیتی الان خوب بود!؟
حاظرم بودم بمیرم ولی شوهرم جلوم با یکی دیگه نباشه؛ درسته که گیتی نمیتونست حرکت زیادی بکنه و فقط چشماش کار میکردند ولی میفهمید شوهرش من و برای چی آورده اینجا…
و من حتی یک درصدم حاظر نبودم جاش باشم حس میکردم گیتی خودشم این وضع و دوست نداره؛ اگه خودش میتونست حرف بزنه حتما اون هم ناراضی بود و اعتراض میکرد.
– ساغر؟
قبل از این خیلی کم پیش میاومد هامون اسم و من و صدا بزنه؛ اصلا چرا باید صوت میزد؟ من یه زیر خواب ساده بودم براش!
بله ای گفتم و نگاهش کردم؛ این بار اخم هاش در هم بود؛ تا حالا گفته بودم با اخم چقدر دلپذیر تر میشد؟!…
– چرا انقدر میری تو فکر؟ چت شده تو؟
برای یه بارم شده بشین حرف بزن برام!
بخدا خسته شدم از دست همتون؛ من چی…
وسط حرفش پریدم و کف دستم و به معنی خاموشی بالا آوردم.
– من بیان کردم تقصیر توعه که کم حرف شدم؟ نه حیات من خرابه تقصیر هیچ کس نیست این بخت و اقبال خودمه.
روم و با غم ازش گرفتم و پایین تخت نشستم؛ دیگه کم آورده بودم؛ میدونم هیچ وقت از حیات خسته نشده بودم ولی دلدادگی یه طرفه از پا در آوردم!
زانو هام و توی بغلم گرفتم و با گریه سرم و روی زانوهام گذاشتم؛ از کی اینجوری شد؟
از کی اشکم انقدر راحت از چشمام پایین میاومد؟ صوتی نفس حرصی هامون بلند شد و بعد از اون پوف کشیدهی کشید و متوجه شدم صوتی سر و صدای تخت و؛
از روی تخت بلند شد و پایین پام نشست.
کف دستاش و نوازش وار روی دستم کشید و سعی کردم کف دستام و از روی نگاهام برداره.
لجوج کف دستش و پس زدم و بار دیگر دستم و روی چشمام گذاشتم و بلند تر زیر گریه زدم؛ دیگه از هامون خجالت نکشیدم بخاطر اشک هام…
چرا باید خجالت میکشیدم ازش؟ اون که شاهد تموم بدبختی هام بود پس خجالت نداشت. میدونست چقدر بدبختم و بازم عذابم میداد.
لعنت به روزگاری که اومدی تو زیستنم هامون لعنت به همون روزگار ااما که عاشقت شدم اما پنهونش کردم؛ لعنت به زندگیم.
من اصلا نمیمتوجه شدم عشق چیه؛ چرا باید عاشق استادم میشدم.
نفسم و عمیق بیرون دادم و وقتی حس کردم چشمام گنجایش این همه اشک و نداره اشک هام و پاک کردم و سرم و بالا آوردم.
هامون همون جوری بدون حرف رو به روم نشسته بود و نگاهم میکرد.
حتی تو همین وضعیت بدمم نگاهش بهم آرامش میداد؛ کف دستم و روی زانوهاش گذاشتم و سعی کردم به عقب هولش بدم اما دریغ از یه تکون کوچیک؛ وقتی متوجه شدم حرکتی نمیکنه نفسم و حرصی بیرون دادم و با صوتیی که ناتمایل داشته گراهی شده شده بود بیان کردم : برو عقب؛ چرا جای گرفتی اینجا نگاهم میکنی؟… هامون حوصله ندارم.
– تو بگو چته من پا میشم میرم؛ چرا گریه میکنی؟ اصلا چرا میمیل داشتی خود کشی کنی؟
خیره به نقطه نامعلومی نالیدم:
– خسته شدم؛ دوست ندارم اینجا حیات کنم دوست دارم برم خونه پیش مولین.
نمیدونم اصلا اون دیگه من و میخواد؟
زهر خندی زدم و باز با درد زمزمه کردم.
– جالبه من اینجام بخاطر مامانم زیستنم و خراب کردن بخاطر اون اما حتی یه سراغ ازم نمیگیره! نمیگه بچم زنده اس یا مرده؟ حالش خوبه؟ اصلا با اون مرده چی کار کرده؟ آخ مادر بیچاره من دخترت هوو یه زنه فلج شده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن