ریاحی چشمی زمزمه کرد و روی تخت درس و نوشت.
از اخم هامون مشخص بود توی کارم موفق شدم و حسابی اذیتش کردم؛ ریاحی یه قسمت درس و داد؛ بعد روش و کرد سمت هامون و اظهار کرد :
_ استاد اینجا مربوط به درس جلسه قبل میشه اگه موافق باشید یکی از بچه ها بیاد و این قسمت دوره بشه…
هامون با موافقت سر تکون داد که ریاحی بدون فوت وقت به سمت دفتر ثبت حضوری حرکت کرد و فامیل من و آوا زد.
هوفی کشیدم ولی با ناز پا شدم و سمت تخته حرکت کردم؛ شروع کردم به جواب دادن هر قسمت. هامون یه دفعه ای کشیده شد و پای تابلو قدم قدم زد.
فاصله اش با من خیلی کم بود؛ بچه ها اکثرا سر هاشون روی برگه بود و کسی حواسش نبود که هامون نزدیک تر بهم ایستاد و مانتوم و پایین کشید.
دیدهام گرد شد؛ آخه جلوی همه؟! سریع برگشتم و از بچه ها خیالم راحت شد هیج کس حواسش به ما نبود.
نفس راحتی بیرون دادم که چشمم به ریاحی خورد.
نگاهش به من و هامون بود خنده خبیثی روی لبش بود.
شک نداشتم قضیه رو متوجه شده! وای از کف دست هامون؛ وای!
لبم و گاز گحرکت کردم و تند بعد از حل کردن مسئله سر جام جای گرفتم.
تا آخر زنگ نگاه های خیره ریاحی و روی خودم حس میکردم؛ حالا دربارم چی فکر میکرد؟؟
کلاس که تموم شد اول از همه هامون با چشمکی بهم کلاس و ترک کرد.
حالا انقدر نخ بده که آبروت بره!
داخل کافه دانشگاه حرکت کردم و قهوه ای سفارش دادم؛ پیامکی روی گوشیم اومد و اینو از صدای بلند گوشیم درک کردم.
با تعجب برداشتم و دیدم که هامون گفته برم اتاقش.
اخرای قهوم بود که کسی روبه روم قرار گرفت.
صورتم و بالا آوردم و ریاحی و جلوم دیدم؛ هینی کشیدم و لیوان و پایین آورم.
هول زده لب زدم : آقای ریاحی! اینجا چی کار میکنید؟!
تبسم ملیحی زد و گلوش و صاف کرد و گفت : کارت داشتم ساغر جان!
اوهو از کی تا حالا انقدر صمیمی شدیم؟!
_ در خدمتم…
_ خب راستش من متوجه شدم که سر و سری بین تو و هامون جان هستش… منم یه حسایی بهت دارن زیبا خانم پس میرم سر اصل مطلب.
من با صیغه مشکلی ندارم نظرت چیه؟! برای یه مدت؟
حس کردم از یه کشیدهی سقوط کرد؛ بغض بیخ گلوم و گراهی شد و ناباور خیره نقطه نامعلومی شده بودم.
ریاحی کثیف هنوز لب هاش تکون میخورد و داشت حرف میزد ولی من نمیدرک کردم داره چه زری میزنه.
انگار مدت ایستاده بود و من هیچی و حس نمیکردم؛ نگاهم افتاده به هامون؛ از دور داشت طرفم میومد؛ پاتوقم و بلد بود.
احتمالا ریاحی و دید که اخم وحشتناکی کرد و قدم هاش شتابزده تر شد؛ هنوزم تو شوک بودم اما چهرهی هامون و که دیدم ناتمایل داشته بغضم ترکید و با آوای کشیدهی زیر گریه زدم.
مثل دختر بچه ای که توی بازار مولینش و گم میکنه و الان دنبال مادرش گریه میکردم.
_ ساغر؟!
فاصله نزدیکی با هان داشت اما جوری بلند آوام زد که تموم صورت ها به طرفمون برگشت؛ حالم جوری بد بود که اون لحظه حتی خجالت هم نکشیدم.
هامون با عصبیت چیزی رو به ریاحی اظهار کرد و طرفم اومد.
نتونستم اون محیط و تحمل کنم و کف دستام و دراز کردن طرفش؛ مثل همون دختر بجه وقتی مادرش و پیدا کرد.
فکر میکردم جلوی جمع پسم بزنه ولی نگاهاش نرم شدن و من و تو آغوشش گم کرد.
هقی زدم و تیشرتش و چنگ زدم؛ اون ریاحی عوضی من و با چی اشتباه گحرکت کرده بود؟! یه هرزه که با همه هست؟ وای وای وای که چه فکرایی در موردم نکرده بود!
بینیم و به لباس هامون مالیدم؛ دستش روی مقنعه ام گذاشت و چند باری سرم و به سینش فشرد؛ کمی بعد به خودم اومدم و با هامون به دفتر کارش راهی شدیم؛ تازه یادم اومد به بغل کردن هامون؛ حتما لو میرفتیم! تف بهت عوضی؛ همش زیر سر ریاحی بود.
هامون با اخم های در هم روی مبل اتاقش قرار گرفت و به پاهاش اشاره کرد؛ سر به زیر و آروم روی پاهاش نشستم و سرم و قفسه سینش تکیه دادم.
نفس عمیقی کشید و انگار که تحملش و از دست داده باشه کف دستش و روی موهام سر داد.
_ چرا گریه میکردی ساغر؟! هوم؟! ریاحی بهت چی گفت؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜