رمان صبح غروب کرده ام از مژگان قاسمی یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان انتقامی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۷ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
رنگ نگاهش عوض شد. تبدیل به یک نگاه خشک و خنثی شد.
_ریحان تو خیلی وقته مرده… درست از روزگاری که برگ طلاقشو دادن کف دستشو بهش اضافه کردن شناسنامتم سفیده برو به درک…اضافه کردن بیا بدیمت دوختو دوز تا کمتر به مشکل بخوری و مردی نداشت بزنه تو دهنشون…از همون روزگار مرد…حالا برو بیرون…
خشم درونم بی حساب جوانه زد. گوشم سوخت و زیرا خودم قبلا این حرفها را از زبان مادرم متوجه شده بودم میاطلاع داشتم چه کاری با قلببرک من کرده.
سعی کردم خونسردیم را حفظ کنم.
_مرد داشتی و داری پس دیگه تکرارش نکن این جمله رو…آروم باش تا با هم حرف بزنیم…
تک خند پر آوایی کرد.
_من بسیار وقته آرومم..درست از همون روز که از حیاتم راهی شدن ومنو وادار به تصمیم دیگه ای کردن…پاشو برو از اینجا…منو تو هیچ حرفی واسه بیان کردن نداریـ…
_هی نگو نداریم…داریم…خیلی حرف داریم چراکه من از تو نمیگذرم لعنتی…واسه من تصمیم جمتوجه شد، تصمیم جمشاهده کرد نکن…تو یه تصمیم داری اونم منم تمام…
تمام این حرفها را با آوای نیمه کشیده و صورتی که مطمئن بودم سرخ سرخ شده زدم و بعد از اتمامش دو قدم فاصله ی بینمان را پر کردم. بی قرار بودم و این بی قراری و افکار منفی با اینکه زیاد جای حرف زدن و توجیه و تفسیر کردن داشت ولی مطمئن بودم یک آغوش محکم که این نامحرم بودنو این دوری را خاتمه میداد زیادی چاره ساز بود. لااقل برای من که بود.
_برو بیرون سبحان…من دیگه کاری با تو ندارم…تموم شده ای برام پس برو بیرون آفرین…
صوتیش میلرزید و من ناراضایتی از گفته اش را درونش حس میکردم. برای همین بی حرف و جواب، دستم را بالا آوردم تا از لمس صورت سرخ از اشکش شروع کنم ولی به زیر کف دستم زود فاصله ی دیگری بینمان انداخت. اخمانم بیشتر در هم شد. میدرک کردم قصد غریبه جلوه دادن مرا دارد. میدرک کردم او هم مثل من بی تاب است اما ترس بدی از اینکه نکند با آریایی که این روزگارها زیادی رسیدو راهی شد داشت جاده رسیده که اینگونه مرا پس میزند در قلبم غوغا کرده بود.
نکند واقعا قصد فراموش کردن مرا دارد؟ احمقانه بود ولی همواره حضور رغیب برای یک مرد به حدی سخت است که دامن میزند به این افکار. میمتوجه شدم شاکیست و خسته ولی من نابود تر از آن بودم که ملایمت خرج این حالمان کنم.
کف دستان مشت شده ام را باز کردم و تا بخواهد به خودش بجنبد دستش را گرفتمو سمت خودم کشیدم.
جیغی زد و “ولم کن”ی گفت ولی تقلای زیادی نکرد همین هم مرا به اظهار کردن حرفم مصمم کرد.
_من همش یه مدت کوتاه ولت کردم شد این…باید بار دیگر بهت ثابت کنم که فقط مال منی و مال منم میمونی…
دلتنگ ولی نامحسوس عطر تنش را به درونم فرستادمو و بیشتر به خودم فشردمش تا ضربان دلم از این در آغوش کشیدن ناگهان را حس کند اما با یک حرکت غیر منتظر از چنگم فرار کرد و با صوتیی لرزان که سعی در محکمنشان دادنش داشت گفت:
_نیستم خیلی وقته نیستم…باور کن که تموم شده…همون یه مدت کوتاه که میگی بسیار عمق داشت…به حدی که نامحرمت کرد.
شدنی نبود ولی برای پیش برد اهدافم نیاز به گفتنش بود. با دیدهانی به خون نشسته نزدیکش شدم.
_دردت اون چهارتا جمله ی کوفتیه عربی؟…ما هنوز عِده مون تموم نشده که نیاز به اونا باشه ولی….باشه…باشه لعنتی میریم میخونیمش…همین فردا اول وقت…اونوقت ببینم باز چه درد و بهونه ای داری واسه فرار از من…
قدمی عقب حرکت کرد و با نگاهی که ذره ذره رنگ مشتاق دیداریش نمایان شده بود بیان کرد:
_دردم؟…دردم دیگه درمون نداره…اگرم داشته باشه… تو دیگه درمونش نیستی پسر عمو…
نفسم بند آمد. سینه ام سوخت و رگ گردنم شروع به نبض زدن نمود. حرفش را مرور کردم و با هر بار مرورش حس آتش زدن قوی و پر قدرتی در تنم پیچید.
_دوست داری بازی کردنو؟…دوست داری ببینی ته این بازی که مسیر انداختی چی میشه؟…هوم؟…
نگاهش به آنی رنگ ترس گحرکت کرد.
_با توام لعنتی…چرا لال شدی پس؟!
دیدهانش از ترس محکم بسته شد. مچ کف دستانش را محکم اسیر کف دستانم کردم. از من وحشت کرده بود؟ از منی که میمردم برای هر نفسش که لرز میکرد؟
_ نترس ازم..غلط میکنی میترسی… منم سبحان… شوهرت… یادت رفته؟
دیدهانش باز شد و همزمان قطره اشکی از گوشه ی دیدهش به روی گونه اش چکید. همین قطره اشک حرص درونم را بیشتر کرد چرا که پر از ترس بود. جوابی که جز نگاهش نگحرکت کردم سری به تهدید تکان دادم.
_منو یادت حرکت کرده؟…اینقدر زود؟…میخوای بگیی از اولم دچار یه هیجان بودی و الان برنامه های بهتری داری؟…عیب نداره…هیچ عیبی نداره یادت میارم که زنمی،حقمی…و من هیچ وقت از حقم نمیگذرم…یادت میارم که من واسه به د ست آوردنت چه مسیرهایی حرکت کردمو محاله به همین راحتی پس بکشم. اونوقت وقتی آروم شدی و منو یادت اومد بهت میگم چرا اینجام…الان نه تو هیچی حالیته نه من پس جای مقاومت تمرکز کن به دل بی تاب من.
رمان صبح غروب کرده ام
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن