افسون
چند بار پلک زدم.
ان مرد مرموز نبود…
یعنی حرکت کرده بود…؟!
اخم کردم و ضربه ای به سرم زدم…
چقدر خنگ بودم.
– خب وقتی نیست، حرکت کرده دیگه… ولی چه بی خبر؟ چرا من ندرک کردم…؟!
شانه ای بالا انداختم.
بهتر که حرکت کرده بود وگرنه نمی توانستم عمه ملی را کف دست به سر کنم.
به اتاقم برگشتم تا برای حرکت کردن به قنادی آماده شوم.
پانچ نارنجی ام را تن زدم و شال سنتی رنگارنگ را هم روی موهای فرم انداختم.
گوشی ام زنگ خورد.
با دیدن شماره عمو جلال ابروهایم بالا حرکت کرد.
عمه ملی قدغن کرده بود.
این چندمین بار بود زنگ می زد.
سمت آشپزخانه حرکت کردم و با متوجه شدن عمه ملی که در حال ولیده کردن صبحانه بود، آوایش زدم…
-جانم دخترم…؟!
استرس داشتم.
-عمو جلال زنگ زده…!
ابروهای عمه ملی بالا رفت.
-حاج یوسفی شماره ات و از کجا آورده…؟!
شانه ای بالا انداختم.
از راهی شدارهای عمه ملی هم سر در نمی اوردم.
-نمی دونم عمه…
اخم هایش درهم شد.
صورتش به انی سرخ شد.
-سریع سیم کارتت رو عوض می کنی و اون و می ندازی دور…!
لحظه ای قلبم آشوب شد.
ترس از اتفاقاتی که مجدداً تکرار شوند…
-عمه چرا همچین می کنی، عمو جلال همیشه من و دوست می داشت…!
-هیچ چیز اونجوری که تو می دونی و می بینی، نیست…!
عمه ملی با عجله سمت اتاقش راهی شد و آماده شد.
ترس افتاده بود تو دلم.
گوشی را خاموش کردم و سیم کارت را از وسط شکستم.
باید یک خط اعتباری دیگر می گرفتم.
ترس وجودم را گرفت.
ان مردی که دیشامگاه تو زیر زمین بود و صبح نبود یا حرف های عمه ملی راجع به عمو جلال… تنم به لرز جای گرفت.
اگر آدم جانی باشد، چه…؟!
حتی دیشامگاه هم که به خونه می رسیدم حضور کسی را پشت سرم حس کردم و هراسیدم…
لحظه ای سرم به دوران افتاد.
اتفاقات گذشته…!
قلبم درون سینه کوبیده می شد.
-چرا اینجا وایسادی…؟!
با صدای عمه ملی درست بغل گوشم توی جایم پریدم…
-خب… منتظر… شما بودم…!
نفس عمیق کشیدم و عمه ملی ابرویی بالا انداخت…
– اتفاقی افتاده…؟!
نگاهش مچ گیرانه بود.
کف دست پاچه شدم.
-نه… نه… چه اتفاقی…؟!
نگاهش طولانی به صورت و مخصوصا دیدههایم دوخته شد…
-امیدوارم…
سپس شالش را درست کرد و از منزل بیرون زد و من هم به دنبالش رفتم…
فکرم مشغول بود.
حرف های عمه ملی باعث شده بود ترسهایم بر گردند.
من دوست نداشتم که ان روزگارها تکرار شوند.
توی این جهان فقط عمه ملی را داشتم و ترسم فقط… نداشتن و نبودن او بود…!!!
****
-عمه اگه اینجا کاری ندارین، برم بالا…؟!
عمه ملی نگاهی بهم کرد: نه عزیزم برو فقط قبلش اون کیکای تولدی رو که تزئین کردی رو ببر بزار داخل یخچال…!
چشمی گفته و کیک ها را به هممسیر دو سه تا از خانوم هایی که آنجا کار می کردند، بالا بردیم…
داشتم یکی یکی داخل یخچال می گذاشتم که با گوش دادن صوتی پایی ناخوداگاه سر بالا آورده که دلم به دفعتاً توقف کرد…
راوی
نمی خبر داشت چرا خودش شخصا رسیده ولی انگار از ته قلب راضی بود…
نگاه متعجب و دهان نیمه باز دخترک برایش جالب بود.
اصلا این دخترک گیج و رنگارنگ سرگرمش می کرد، مخصوصا همین قیافه بهت زده اش…!
قدمی جلو رفت که دخترک بهیکبارهی به خود امده و تند در یخچال را بست و با مضطربی و ترس خیره مرد شد…
اخم به پیشانی داشت.
اصلا ترس دخترک را دوست نمی داشت اما…
-س… س… سلام بفر… مایید…؟
پاشا روی پیشخوان خم شد و با آهستهترین صدای ممکن اظهار کرد: دیگه حق نداری تا اخر شب توی مغازه بمونی…!
دخترک وا حرکت کرد.
دل آشوبه اش بیشتر شد.
ان کسی که احساس می کرد دیشامگاه تعقیبش کرده، شاید خود او بوده…؟!
ولی به او ربطی نداشت که دیر برود یا زودتر…؟!
اخم ظریفی روی پیشانی نشاند: ببخشید… فکر… نکنم…
پاشا حرفش را با جدیت قطع کرد.
-نمی مونی افسون…!
افسون در دم ساکت شد و رنگ باخت.
اسمش را از کجا می دانست…؟!
پاشا نگاهی به نگاه های مظلوم ، موهای فر و بعد لب های سرخش کرد، نمی خبر داشت چرا قلبش نمی امد او را بترساند…
کج خندی کنج لبش قرار گرفت.
-نمی خوام بترسونمت ولی به هیچ وجه هم نباید تنها تو مغازه بمونی یا جایی بری…!
افسون فقط نگاهش کرد و پاشا شک نداشت اگر نرود پس افتادن دخترک حتمی است…
عقب عقب راهی شد و با نگاه های آبی و سردش برای دخترک خط و نشان می کشید.
از مغازه خارج شد و با نگاهی به اطراف سمت ماشین آرش رفت و سوار شد.
-پیداش کردی…؟!
ارش نگاه از مغازه گرفت: دادمش کف دست بابک…!
-یه لوکیشن برات می فرستم، پیگیرش باش… در ضمن اگر بیشتر از هشت موند، یکم بترسونش…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن