حال عجیبی داشت انگار تکه هایی از دلش خالی شده بودند.
دیده دور گرداند و با بغض نگاه وسایل اتاق دوقلوها کرد و مجدداً اشک هایش جاری شد.
تمام لباس هایشان را روی زمین ریخته بود و یکی یکی بو می کشید و دلخون برای نبودنشان هق میزد.
شیشه شیر و قوطی شیرخشک بهش دهن کجی می کرد و الان بچه هایش گرسنه بودند…!!!
روی همان لباس ها دراز کشید و توی خودش جمع شد.
با تمام وجود اسم خدا را آوا زد و اشک هایی که انگار قصد تمام شدن نداشتند…
ملیحه با مضطربی وارد اتاق بچه ها شد و دیده گرداند…
بدتر با نمتوجه شدن افسون رنگش پرید و نفسش تنگ شد…
جلوتر حرکت کرد که یک دفعه با مشاهده کردن موهای فرش نفسش برگشت…
-افسون…؟!
دخترک گوش داد ولی حس آنکه تکان بخورد را نداشت.
قبلا دردهایش را فریاد کشیده بود…
ملیحه جلوتر رفت و کنارش روی زانو قرار گرفت…
رد نگاهش را دنبال کرد و قلبش خون شد…
نگاه دخترک مات شیرخشک و شیشه شیر دوقلوها بود که زن همانجا جای گرفت…
کف دست روی موهای افسون کشید.
-داری خودت رو نابود می کنی…!
افسون قطره اشک دیگری از نگاهش چکید.
ملیحه نفسش را بیرون داد…
بدتر از جواب ندادن دخترک غصه اش گحرکت کرد.
کف دست روی دهانش گحرکت کرد و خودش هم عاشق شد شیون سر دهد…
-قلبم روشنه بچه ها حالشون خوبه….!
دخترک نالید: پس چرا قلب من آشوبه….؟!!
#پست۸۹۹
ملیحه بغضش را فرو داد و سعی کرد صدایش محکم باشد.
-تو مادری قربونت برم، طبیعیه که بچه هات نباشن دلت آشوب باشه اما به خدا توکل کن…!
افسون به همان نقطه خیره بود.
-اون روزگارم اضافه کردی به خدا توکل کن اما…. وقتی از خونه بیرون اومدم مامان بابام جلوی نگاهم… منفجر شدن…!!!
زن چشم بست.
یادآوری ان روزگارها آسان نبود وقتی باید جور افسون را میکشید و شوکی که بهش وارد شده بود و از ان طرف هم آدم هایی که به دنبالشان بودند.
-تو به قدرت خدا شک داری…؟!
افسون آرام بیان کرد.
-شک ندارم ولی این انصاف نیست عمه… انصاف نیست که داره منو با جکر گوشه هام امتحان می کنه…!!!
هق هق دخترک قد بلند شد و ملیحه هم پا به پایش اشک ریخت…
موقعیت دردناکی بود…
تقه ای به در زده شد و بهار و تارا داخل اتاق شدند.
آنها هم با مشاهده کردن صحنه گریه افسون و ملیحه اشک از نگاهانشان سرازیر شد…
ملیحه متوجه رسیدن ان دو دوست شده بود و به کنارش اشاره کرد…
دو دختر جلو راهی شدند و کنار آنها قرار گرفتند.
بهار کف دست روی شانه افسون گذاشت که دخترک خسته سر برگرداند.
اشک های بهار سرازیر شد و افسون فقط چشم بست…
تارا کف دست دخترک را گراهی شد که زیادی سرد بود.
-افسون چرا اینقدر یخی…؟!
دیدهان افسون سنگین بودند و تنش عجیب احساس سرما می کرد.
بی آنکه کف دست خودش باشد سمت بهار کج شد و به ناگهان پلک هایش روی هم افتاد…
#پست۹۰۰
نریمان سرمش را تنظیم کرد و سپس سمت ملیحه برگشت.
-غذا خورده بود…؟!
ملیحه با حالی خراب اضافه کرد: زیاد نخورده اما اونی رو هم که با زور بهش دادم بالا آورده…!
نریمان دلواپس نگاه دیگری به افسون کرد.
زیر نگاهانش گود شده و لب هایش بی رنگ و پوست صورتش هم که دیگر هیچ…
اصلا دیگر آن افسونی که مشاهده کرده بود، نیست…!!!
-باید به زور هم شده غذا بخوره تا بتونه برای اون همه اشک و زاری هم جون داشته باشه…!
ملیحه لب گزید.
-باور کن حواسم هست اما دختره هیچی نمی خواد بخوره…!!!
نریمان سمت دو دختر برگشت و با ابرویی بالا راهی شده ان ها را خطاب قرار داد.
-شما دوتا چی، کاری از دستتون بر نمیاد…؟!
بهار حاضر جواب گفت: والا کاری هم برمیاد روی افسون جواب نمیده زیرا اونایی که دزمشاهده کرده شدن بچه هاش بودن پس طبیعیه که این حال و روزش باشه… بعدم اون توقعی که شما از ما داری رو باید به پاشاخان بگی…!!!
نریمان ابرو درهم کشید.
-من پاشایی ببینم حتما بهش میگم و اما شما… یه طوری حواسش رو پرت کنین وگرنه اینجور پیش بره ممکنه آسیب بیشتری ببینه…!!!
تارا با لحنی سوزناک بیان کرد: این چه حرفیه من دارم آتیش می گیرم وای به حال افسون…!!! نریمان خان بچه هاشن، برگ چغندر که نبودن…!!!
نگاه نریمان روی تارا کش آمد…
دخترک چموش زبان دراز…
حیف که پای کامران وسط بود…!
#پست۹۰۱
پاشا با دیدن حال بد بار دیگر افسون که این بار تنها خاموشی کرده و زیادی آزار دهنده بود که بدتر بهم ریخت.
نریمان گفته بود اوضاع خوبی نخواهد داشت و حال داشت با نگاه می دید.
هرکسی جای او بود هم همین گونه عکس العمل نشان می داد…
فشارش به شدت پایین بود و بدتر هیچی هم از گلویش پایین نمی رفت.
نگاهی به نگاهان بسته اش کرد و مژه های فری که به جذابیی فر خورده بودند.
صورتش رنگ پریده و بی فروغ شده بود.
اونقدر که قلبش آتش گرفت و بغض کرد.
دستی روی سرش کشید و پیشانی اش را بوسید.
سپس پیشانی به پیشانی اش چسباند و دیده بست.
از ته قلب، لب زد.
-دوقلوها رو پیدا کردم افسون اما تو خوب باش که منم بتونم طاقت بیارم…!!
نفسش را بیرون داد که حس کرد در اتاق باز شد.
سمت در چرخید و با مشاهده کردن ملیحه از روی تخت قد بلند شد.
ملیحه قلب دلواپس نگاهی به صورت خسته و نگران پاشا کرد که این روزها حتی خواب را هم برخود حرام کرده بود.
-خوبی پاشاجان…؟!
پاشا با این زن راحت بود.
بودنش کنار افسون خیالش را راحت کرده بود که می توانست بدون دغدفه به کارهایش برسد.
اخم هایش را درهم کرد و نفس خسته اش را بیرون داد.
-تا دوقلوها رو پیدا نکردم و زنم لبخند روی لبش نبینم خوب بودنی در کار نیست.
#پست۹۰۲
ملیحه ناراحت شد و جلوتر آمد.
نگاه افسون کرد و آه کشید.
-اگه این طوره که حال هیچ کدوممون خوب نیست…!
پاشا حرفی نزد.
دلش یک آهستهش مطلق می خواست که افسون بخندد و او در آغوشش بگیرد و دوقلوهایش با خنده و کف دست زنان جیغ بکشند و بخندند…!!!
ملیحه از تخت فاصله گرفت و رو به روی پاشا توقف کرد.
-خبری از بچه ها دارین یا نه…؟!
سخت بود…
اما حرف زدن با این زن بد نبود، می توانست کمی خالی شود.
-یه چیزایی درک کردم اما دقیق نمی دونم منتظر خبرم…!
نور امید در دل زن تابید.
-یعنی می دونی کجا هستن…؟!
پاشا نگاهی به دیدهان براق زن کرد.
-می دونم اما باید مطمئن بشم…!
ملیحه سر بالا برد و خدا را شکر کرد.
سپس نگاهش را به پاشا داد…
-انشاالله که خیره…!
پاشا کمی مکث کرد و متفکر به ملیحه نگاه کرد.
-ملیحه خانوم کل این ماجرا شره…!
ملیحه توی دلش خالی شد اما باز به خدای خودش پناه برد.
-هیچ چیز خدا بی حکمت نیست…! در ضمن ازش بخواه که لطفش رو ازت دریغ نکنه…!
پاشا نفسش را عمیق بیرون داد و با جدیت نگاه زن کرد.
-اون خدایی که میگین من نه لطفش رو دیدم نه حکمتش جز اینکه ازش خواستم مادر و پدرم رو نجات بده اما بدتر ازم گراهی شدشون…!!!
#پست۹۰۳
دوباره یاد سالهایی افتاده بود که بدترین چیزها را تجربه کرده و تبدیل به آدمی شد که در اصل نمی خواست اما اجبار انسان ها را از چیزی که هستند دور می کند.
حال افسون بد بود.
حرف نمی زد فقط به نقطه ای خیره می شد و ساعت ها به ان نگاه می کرد.
این حال و روز برایش دردناک تر از نبود بچه هایش بود.
باور اینکه افسون آنقدر در زیستن اش مهم بوده را نداشت اما واقعیت بود…
افسون تمام دار و ندارش بود که حاضر بود کل زندگی اش را بدهد تا دخترک فقط بخندد.
کامران با قدم هایی بلند کنارش وارد شد.
-عبدالرحمان اومده…!
پاشا سمت کامران چرخید.
خوشحال کشیده شد و سری تکان داد….
دکمه کتش را بست…
-ماشین رو آماده کن، میریم پیشش…
داشت به نقشه اش نزدیک می شد و بچه هایش را نجات می داد…
کامران متعجب اظهار کرد: اما تازه رسیده…؟!
پاشا سری تکان داد.
-چون تازه رسیده، کسی به هوای اینکه می خواد استراحت کنه زیاد حواسش بهش نیست…
کامران جا خورد.
قطعا حق با پاشا بود.
بابک با دیدن پاشا و کامران که قصد بیرون حرکت کردن داشسریع، سمتشان راهی شد.
ملایم با صدایی که تنها خود پاشا بفهمد زمزمه کرد:
-توی راه ماشینتون رو عوض کنین و بعد از در ورودی خدمتکارا وارد هتل بشین…!!!
#پست۹۰۴
عبدالرحمان متعجب نگاهش به دو خدمتکار رو به رویش بود که نسبت به آنهایی که دیده بود قد بلندتر و بزرگتر بودند…
در کمال تعجب دو مرد وارد سالن شدند و روی مبل نشستند که عبدالرحمان کف دستش پشت کمرش رفت و تمایل داشت اسلحه بکشد که پاشا کلاه و عینکش را برداشت…
-ماییم عبدالرحمان نیازی به اسلحه نیست….!
عبدالرحمان نفسش را آسوده بیرون داد.
-ترسیدم پسرجان… این چه ورودی بود…؟!
کامران هم کلاه و عینکش را درآورد.
پاشا اشاره ای به مبل کرد و رو به عبدالرحمان اظهار کرد: بیا بشین که باید زود برگردیم…!
عبدالرحمان کنجکاو رو به رویشان جای گرفت.
-گوشم با شماست پاشاخان…!!!
پاشا کمی مکث کرد.
-جای دوقلوهام رو پیدا کردم و شمشاهده کردا به کمکت احتیاج دارم…!
مرد اخم کرد.
-اینقدر عجله برای چی…؟!
پاشا دوست نداشت از حیات اش بگوید اما مجبور بود.
-حال زنم خوب نیست و هرچی این ماجرا کش پیدا کنه بدتر همه چیز از دستم در میره…!!!
عبدالرحمان نگاه جدی بود.
-چیکار باید انجام بدم…؟!
پاشا کمی خودش را جلو کشید.
-فعلا چو انداختیم که اومدی… بعدش اتابک دنبالت میفته تا باهات معامله کنه… تو هم باید اون جونورو بکشونی لب مرز…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن