نگاه خصمانه ام را به صورت جدی اش میدوزم…
از میزان دردی که به سختی داشتم تحمل میکردم خبر داشت:
_پای من شکسته…میفهمی…؟چرا مثل جَلّادا بهم نگاه میکنی….؟
اینبار نگاهش کمی نرم تر میشود و به ملایمی روی صورتم خم میشود:
_تو از من سالمتری….!
سینه ام فشرده میشود…
اگر مادرم میدانست چنین بلایی سرم وارد شده…؟
نازم را میکشید…
برایم سوپ میپخت…
از من مراقبت میگرد و اهمیتی به مزخرفهای جواد و جاهد نمیداد…
دلیل اینهمه نازک نارنجی شدنم را نمیاطلاع داشتم…
اینقدر حس ضعیف بودن…
بی کس بودن…
چرا کسی سراݝی از من نمیگراهی شد…؟
چرا هربار این سؤال را از خودم میسؤال کردم…؟
چانه ام را محکم سر جایش نگه میدارم تا تکان نخورد…
ولی ظاهرا لرزش جزئی اش از نگاهان تیز او دور نمیماند…
میبیند که کف دستی به صورتش میکشد و نفسی پس میدهد:
_دیگه نمیشه مُسَکن بزنی….ماده افیونیه ، معتادت میکنه…
باز هم دندانهایم روی هم فشار می آورند و نگاهم را به ملافه ی خاکستری رنگ میدوزم:
_اصــ ـلا کی گفت پـ ـیش من بخوابی…؟
نزدیک شدنش را متوجه میشوم…
نشستنش درست کنار پایی که با آن گچ لعنتی دراز به دراز افتاده بود:
_یه ترک جزئیه…لازم نیست اینقدر بزرگش کنی…
جسم گرد بین گلویم جابه جا میشود و…شیرین بخت برگشته چه مرگش شده بود که مادرش را میتمایل داشت…؟
چه مرگش شده بود که اشک در دیدهانش جمع میشد…؟
سر بالا می آورم و کلمات را جویده جویده در صورتش پرت میکنم:
_همینی که تو میگی یه ترک ساده ست خیــلی درد میکنه…من الان باید پیش مولینم باشممم…
او با نگاه عجیبی به چشمانم خیره میشود …
یک خیرگی که گویی پر از شبیان کردی است…
یک به وجد وارد شدن…
دستش که پیش می آید ، من صورتم را عقب میکشم و همین کار باعث میشود فورا خودش را جلو بکشد و کف دستانش را دور صورتم قاب کند:
_بهتره وقتی دارم باهات اینقدر ملایم راهی شدار میکنم چنگول ننداری…تو رو تخت داریوش دراز کشیدی…این بَسِت نیست….؟
فشار کف دستانش روی دو طرف صورتم آن جسم سنگین لعنتی را هی در گلویم تکان میدهد…
چقدر ضعیف شده بودم…
_من تخت تو رو …نمیخوام…کاخت رو نمیخوام…
حس میکنم فکش سخت فشرده میشود و مردمکهایش روی لبهایی که از فشار کف دستان او جلو وارد شده بود ، میدوند:
_این برای تو یه اجباره دختر خانُم…تخت من…کاخ من…اتاق من….مَـــــن برات یه اجبارم چراکه اون داداش بی همه چیزت منو خَر فرض کرده…اون بی شرف منو به ** خودش حساب کرده…
لحظه ای از گوش دادن کلماتش بهتم میزند…
من میدانستم علت اصلی اینجا بودنم چیست…
میاطلاع داشتم ولی…
گوش دادنش از زبان اویی که فکر میکردم من را میخواهد…انگار برایم گران تمام میشود…
من درد دارم…
متعجبم…پر از جا خوردگی ام و…او همه ی اینها را در نگاهانم میبیند…
میبیند که به یکباره صورتم را رها کرده و به سرعت اتاق را ترک میکند…
داریــوش:
با کف هردو کف دستش پیشانی اش را فشار میدهد و با نگاهان بسته ، بازدم های محکمش را بیرون میفرستد…
چه گندی زد…
بعد از متوجه شده شدن آن خدمتکار بی سر و پا در حمام اتاقش ، این گند هم به آن اضافه شد…
حالا اگر حتی تمام زورش را میزد ، آن دختر دلبسته اش نمیشد…
خب نشود…
برای او چه فرقی دارد مگر…؟
اجبار است…باید داریوش را راضی کند…
کنیـــز است و کجای جهان کنیز ، مسیر به اتاق شاه پیدا میکند….؟
باز هم صورت و ته ریشش را میمالد و کسی به در میزند:
_قربان مهمان دارید ….
با حرص دیدههایش را روی هم فشار میدهد و اکنون وقت مهمان نبود…
وقت دوباره دیدن آن کبوتر وحشی هم نبود…
اگر میمشاهده کردش ممبود بالکل بزند و با خشمش همه چیز را خراب تر از آنی که بود بکند:
_بیا….!
کف دستور میدهد و مرد ، بلافاصله با سری افتاده وارد میشود:
_قربان آصید و زنش اومدن وایسادن پشت در کاخ….
زنه از صبح شیون و زاری هندخباید دخترشو ببینه…احازه میمتوجه شد فقط خانومه بیاد داخل…؟
لحظه ای مردد و عصبی نگاه به مرد می اندازد…
مادرش از کجا پیدایش شد….؟
نکند با آن برادر های بی مصرف شیرین رسیده است تا سوگلی اش را فراری بدهد….؟
_کی باهاشه….؟
_فقط آصید و زنه…..!
-چه مرگشونه….؟
-نمیدونم آقا…فقط شنیدم خانومه میاضافه کرد خواب بد مشاهده کردم…باید بزارین دخترمو ببینم….
کف دست داریوش مشت میشود…
دخترک سراغ مادرش را گرفته بود…
میتوانست اینقدر بی رحم و سنگدل باشد که اجازه ندهد مادرش را ببیند….؟
-بگین بیاد تو…ولی فقط زنه…چار چشمی حواستون به آ صید باشه….!
_رو نگاهم آقا..کجا بیاد…؟اتاق شخصی شما…؟
فکر میکند…فکر…
اگر آن زن از ماجرای واقعی چیزی به شیرین بگوید….؟
_اول بیارش اینجا….
****
_کجاست دخترم…؟آقا شما رحم و مروت حالیته شما رو به خدا…به خاک مرحوم پدرتون قسم…
داریوش فورا با اخم سر بلند میکند و نگاه در چهره ی زن میدوزد:
_پاش یه ترک جزئی برداشته…
پس افتادن مادر شیرین اکنون طبیعیست اما او یک زن قوی بود که زود کنترل خودش را در کف دست میگرفت:
_یعنی چی آقا…؟شکنجه ش میکنین…؟آقا دردت به سرم شما که خواهرت صحیح و سالم برگشت…شیرین منو چرا نگه داشتی…؟
اخم های مرد بیشتر از قبل درهم میرود و آن نوع جای گرفتن اشرافی اش خوب در نگاه زن فرو میرود:
_اومدی اینجا اینارو تحویلش بدی…؟پسر تو خواهر منو دزدیده…آبرو منو نشونه حرکت کرده و هنوز داره نفس میکشه…این براتون کافی نیست…؟
زن غرور دارد و داریوش میتواند یک شیرین جا افتاده را در او ببیند:
_شنیدم خواهرتونو فرستادین عمارت چَم سی…شیرین نمیدونه اونا برگشتن…؟
داریوش با فکی فشرده خیره ی چهره ی زن میشود.
درست متوجه شد…؟
این زن ، دارد تهدیدش میکند…؟
_بالفرض که ندونه….!
_نمیدونه ما به خاطر چی ازش کف دست کشیدیم…؟اون بچه الان درمورد پدر و مادرش چه فکری میکنه…؟به قرآن که ما کافر نیستیم …بی عاطفه نیستیم که پاره ی تنمونو تو کاخ شما جا گذاشتیم و رفتیم…
داریوش لحظه ای عصبی پلک میبندد…
اجازه داد این زن داخل بیاید و اکنون دارد به این فکر میکند که…اشتباه کرد…؟
_شما وقتی کل ایل و طایفه تون در خطر کشت و کشتار بود باید این فکرو میکردی…بین دختر و پسرت ، زیستن پسرت رو انتخاب کردی و الان هیچکدومتون حق شکوه و اعتراض ندارین…حالام بهتره از همون مسیری که اومدین برگردین خونتون ، و دیگه برای متوجه شدن شیرین اینجا نیاین….!
رنگ نگاه زن دو دو میزند…همواره زبانش باعث میشود بسیار چیزها را از کف دست بدهد…
یکیش همین …
خان اگر نمیتمایل داشت اجازه ی دیدن بدهد ، هرگز در را به رویش باز نمیکرد…
پای شیرین مو برداشته است و قلب یک مادر مانند سیر و سرکه میجوشد…
که دست به صورتش میکشد و اگر لازم باشد ، برای مشاهده کردن دخترش به التماس می افتد…
این شکوه و گلایه ها هم اگر نبود ، دق میکرد زنی که چند ماه دخترش را ندیده بود:
_حداقل اجازه بدین ببینمش…اونو اینجا اسیر کردین…دختر من مثل برگ گل بود…ناز پرورده بود و حالا اینجا کنیز شده…یه دو فردای دیگه هم حتما شکمش بالا بیاد یه زن دیگه جاگزینش میشه…
بغض آوایش را داریوش میشنود …
شکمش بالا بیاید…؟
حتی از در ذهنش گذراندن به آن ، حسی سوزن سوزن تمام تنش را میگیرد…
شیرین باردار شود…؟
_آقا یه چیزی که زیاده برای شما زنه…دختر من بچه ساله…به درد زنیَّت نمیخوره …چش سفید و زبون درازه ، دق میده شما رو…آقایی کنید بفرستینش عمارت چم سی ، مام بتونیم ده روزگار یه بار دخترمونو ببینیم…شما کف دستت برای همه ی مردم به خیره…اگر هنوز به شیرین من کف دست نزدی به خاک نصرالله خان قسمتون میدم…
داریوش سریعا پلک میبندد و دستش را برای ادامه ندادن زن بالا می آورد:
_کی اظهار کرده من بهش کف دست نزدم…؟؟
زن لحظه ای با ترمتوجه شد نگاه میگرداند در صورت داریوش…
خبر رسان زیاد بود و اکنون داریوش به حدی عصبانی است که میخواهد از تک تک خدمه ی این کاخ بازجویی کند:
_جواب بدین….کی اظهار کرده من هنوز بهش دست نزدم…؟؟؟
زن در صدد قلبجویی برمی آید و اصلا نمیخواهد فرصت دیدن دخترش را از دست بدهد…
انگار اینجا میبایست پا روی تمام غرور زنانه اش بگذارد:
_کسی نبیان کرده آقا…از قدیم ندیما گوش دادیم سه چهار ساله به همسر مرحومتون وفادار موندین و زنی رو به خلوتتون جاده ندادین…شیرین من اجباریه…جای جواد اومده و …
داریوش اینبار از جا کشیده میشود..
کلافه است…
هیچکس خبر ندارد…
هیچکس نمیداند در این سه سال ، چه کسی شامگاهها دیوانه اش میکرد و کف دست و قلب مرد را مانند یک افسونگر ، برای تمام آن زنها میبست…
انگار که فقط می آمد…وِرد را میخواند…
میبیان کرد منتظر وارد شدنم باش…
و میرفت…
_اون الان زن من محسوب میشه…دخترای اینجا همشون کنیز من هستن اما یه چیزی رو بهتون بگم که کاملا براتون روشن بشه…دادین و گرفتین….
شیرین رو به من… و جون پسرتون جواد رو پَـس….چیزی که دادین رو دیگه نمیتونین پس بگیرین…ولی اونی که با دعا و التماس پس گحرکت کردین رو میشه از کف دست بدین….اینم بگم تو گوش همتون فرو بره…شیرین تا آخر عمرش اینجا میمونه…!
شانه های زن پایین می افشتابزده و امید از نگاهش پر میکشد:
_اجازه ی متوجه شدن نمیمتوجه شد…؟یعنی یه عمر جگر گوشه ی من زیر سقف این آسمون نفس بکشه و من نبینمش…؟بخدا قسم که جلوی همین کاخ کبریت میکشم و خودمو آتیش میزنم….
داریوش با خشم و کلافگی دو انگشت شست و اشاره اش را گوشه ی دیدهانش میمالد و اینبار مادر شیرین با بیچارگی قدمی نزدیک میشود:
_التماس کنم خوبه…؟به کی قسمتون بدم…؟به خاک مادرتون…؟آقا من مادرم …خواب بد متوجه شدم و جگرم داره واسه دیدن دخترم آتیش میگیره…یه مرحمتی کُن آقا…
یکباره دستانش را از روی دیدهانش برمیدارد و آنها را پشتش مشت میکند…
چقدر میتواند بی رحم باشد و التماس های این زن را نادیده بگیرد…؟
ولی اگر حقیقت را به شیرین بگوید…؟
_هر چی بگین…هر چی بخواین….فقط اجازه بدین چند وقت یه بار ببینمش…
****
خدمتکارها زن را برای دیدن شیرین مسیرنمایی میکنند…
باید صبر کنند تا اول داریوش داخل برود…
آمادگی لازم را ایجاد کند و بعد دستور داخل شدن بدهد…
آن زن برای مشاهده کردن دخترش ، مجبور بود خاموشی کند…
پشت در اتاقش می ایستد و خدمتکار زن ، در را برایش باز میکند…
داریوش با اخم های غلیظ و درهم داخل میشود و خدمه فورا در را پشت سرش میبندند…
از همانجا میتواند پری دریایی روی تخت را ببیند…
او که روی تخت داریوش دراز کشیده است و موهای سیاهش اطرافش را گرفته اند…
او اینجا بود…
ساحره ای که به خوابش می آمد و پیدا کردنش را محال میمشاهده کرد…
حالا مگر میشود آن را مُفت ببازد….؟
شیرین خواب است و قلبخور…
اجبار است….این را خود داریوش در گوشش خوانده بود و حتی نمیدانست چرا آن حرفها اینقدر او را به هم ریختند…
مگر چه انتظاری از داریوش داشت…؟
خودش حقیقت را نمیاطلاع داشت…؟اینکه در ازای آبروی ریخته شده ی خواهر داریوش اینجاست…
که آن جواد عوضی و بی غیرت خواهر این مرد را دزمشاهده کرده است و با دخترک فراری ، در یک گوشه از این دنیای خراب شده ، خوشیشان را میکنند…
و ین شیرین بود که همه چیز را باخت…
داریوش آهسته کنار تخت میرسد و روی آن مینشیند…
تشک تخت با نشستنش فرو میرود اما انگار قلببرک نمیخواست بیدار شود…
خودش را به خواب زده بود یا واقعا روحش در این دنیا سیر نمیکرد…؟
کافی بود فقط لمسش کند…
آنوقت معلوم میشد که خواب است یا بیدار….
نوک انگشتان حریص مرد برای پس زدن کف دسته ی موها از روی صورتش جلو میروند و چیزی در وجودش تکان میخورد…
صورت سفیدش نمایان میشود…
آن لبهای خاص ، که یک چال ریز مابین لب زیرین و چانه اش دیده میشد….
همان قوس کمرنگ که شاهکار لبهایش را بیشتر به رخ میکشید…
انگشتش همانجا میسُرد و…
وسوسه ی مجدداً بوسیدن به جانش می افتد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن