عصبی ظرف عسل را روی میز انداختم و با اخم دورتادور آشپزخونه را بیهدف رصد کردم.
مادرم هم طبق معمول اخم در هم کشید و تشر زد.
– چته توام! مرد گنده. حالا نه که بسیار عاشق عسلی. خوبه سال تا ماه عسل تو این خونه هست و تو لب نمیزنی.
درست میاظهار کرد، هیچ علاقهای به عسل نداشتم.
شیرینیاش دلم را میزد مگر در یک صورت!
آن هم زمانیکه طعمش را از روی لبهای آن دختر بدیده و عقل از سرم بپرد.
شیرینیاش آنموقع خوردن داشت. اصلاً باید خوردنش را جز آن صورت حرام میکردند.
کلافه کف دستی پشت گردنم کشیدم و صورت داغ کردهام را پایین انداختم.
لعنتی! مانند تشنگانی که دست و پایش را جلوی چشمهی آب بستهاند شده بودم.
همانقدر حریص و طمعکار.
حیف، حیف که باید مراعات می کردم.
به سمت کابینتها رفتم و یکییکی بازشان کردم.
مرد گنده با سیواندی سال و این همه خجالت عادی بود؟!
بد بود نمیخواستم کسی را وارد شخصیترین حریمم کنم؟ حتی مادرم.
اگر در خونهای جدا بودیم، مطمئنم خودم راحتتر از پسش برمیآمدم.
– چیه تقتق کابینتها رو به هم میکوبی؟ شیشه چهارمغز هفتهی پیش از کف دست زنت افتاد. زحمت نکش.
زمین و زمان کف دست به کف دست هم داده بودند که مجبور باشم همهچیز را بگویم.
پسِ کلهام را با انگشت خاراندم و نفسم را خسته بیرون دادم.
سرم را جلو بردم و آرام طوری که انگار کسی اطرافمان است، پچ زدم.
– مولین… میشه یکم کاچی برای آهو درست کنی؟
– کاچی؟! کاچی برای چی؟! ببینم نکنه…
حرفش را قطع کرد و من دهانم دیگر آبی برای بلعیدن نداشت.
آرام سر تکان دادم که از جا قد بلند شد و در کسری از ثانیه، صورتم را بوسهباران کرد.
– مبارکه! مبارکه شاه پسرم. همیشگی قلبتون خوش باشه انشاالله. خداروهزار مرتبه شکر که بالاخره با هم کنار اوممتوجه شد.
انشاالله به حق پنج تن زنده باشم و به زودی بچهت رو ببینم.
صورت گر گرفتهام را از کف دستهایش جدا کردم و تشکر کردم.
یعنی روزگاری میآمد که من از آهو بچه داشته باشم؟
شک ندارم چنین روزی من از شوقِ زیاد میمردم.
فرار کردن بهترین مسیر بود در مقابل مادر هیجان زدهام که با قربان صدقه راهی شدن من و عروسش، سعی داشت مسروریاش را نشان دهد.
بیدرنگ مشغول درست کردن کاچی شد. سریع از آشپزخونه بیرون زدم.
باید کمکم آهو را بیدار میکردم. دلم دیگر طاقت نداشت اما باید قبلش خودم را به کف دست گرمای آب میسپردم.
شاید در حد چند دقیقه کفایت میکرد.
قلبم نمیمیل داشت مادرم آهو را تنها خفت کند…
***
” آهو ”
جایی میان خواب و بیداری، غوطهور در رویا…
صوتی عاشقیبازی آشنا، به فاصلهی یک تار و وسعت یک جهان.
لمس کرد و لمس شد…
به اوج رسید و به اوج رساند…
آواها دور شد… دورتر و دورتر و دنیای واقعیت به آن پیوست.
باز هم آن صوتی آشنا.
مردانه و گرم.
گرمایش را تن کرختم به خوبی پذیرا بود.
آن هم دقیقاً کنار گوشم…
🤍🤍🤍🤍
– آهوجان، خانومم، بیدار نمیشی؟!
خانومم بیان کردنش گوشهایم را تیز کرد نه دیدههایم!
تکانی خسته در عالم خواب و بیدار به تنم دادم.
شامهی پر شدهام از عطر شامپو، خبر میداد که تنی بر آب زده.
برعکس منِ خسته و کوفته.
کاش میگذاشت بخوابم…
کشیده و مست بیان کردم:
– ولم کن یاسین.
انگار که گالنگالن شرابِ ناب نوشیده باشم.
همانقدر حیران و خراب.
شاید هم کوه کنده بودم و خبر نداشتم! خدا میخبر داشت.
تنم را از سرما در خود مچاله کردم که باز هم آن مزاحم دوستداشتنی امانم نداد.
– بیدار شو عزیزدلم. ببینم اصلاً حالت خوبه؟ درد نداری؟ ساعت ۱۱ شده چرا بیدار نمیشی.
صدایش ماند وزوز مگس در گوشم بود.
– اههههه ولم کن.
– بیدار شو نور چشم یاسین. من مردم از دیشامگاه تا تو رو بیدار نکنم، خسته شدم انقدر در و دیوار رو رَج کردم.
کلافه سر جایم نشستم که تیر کشیدن زیر شکم و کمرم، خواب را از سرم پراند.
با صورتی درهم، کف دست از کمرم گحرکت کردم. خواب از سرم پرید.
لخت بودم؟!
با هول پتو را به سینهام چسباندم و زیرش پنهان شدم.
– وای یاسین دیدههات رو ببند!
جوری سرش جیغ زدم که برای لحظهای شوکه نگاهم کرد و بعد قهقهه…
با چشمهای گرد نگاهش کردم. به چه میلبخند زد؟!
آب دهانم را به سختی قورت دادم و در همان حالت نگاهش کردم.
با حالی خراب از شرم و خشم، پتو را بیشتر به خود چسباندم.
دهانم مانند چوب خشک شده بود و درد کمرم بیداد میکرد.
واقعاً مسخرهام میکرد؟!
– به… به چی میخندی؟!
با گوش دادن صدای لرزانم، سرش را قد بلند کرد و نگاه به صورتم دوخت.
🤍🤍🤍🤍
نگاههای پر اشک و لبهای جمع شده از بغضم، برای رنگ باختن تبسم روی لبش کافی بود.
دستپاچه جلوتر آمد و بهسرعت دستمهایم را گحرکت کرد که ملافه بار دیگر کنار حرکت کرد.
– آهو، غمگین شدی؟ به خدا کف دست خودم نبود، یهدفعه خندهم گراهی شد.
پلک روی هم بستم که قطرهای اشک از میان مژههایم به پایین غلطید.
این دل نازک و شیشهای را فقط کم داشتم.
دستم را از دستش بیرون کشیدم تا دوباره تنم را بپوشانم.
قلبشوره و استرس… این حسها عادی بود.
با حرص تشر زدم.
– به چی زل زدی؟ نگاه نکن، من لختم.
لبش را روی هم فشرد تا دوباره زیر خنده نزند.
نگاه خیرهاش به شرمم دامن میزد و با چیزی که گفت، تنم را خیس عرق کرد.
– چی رو از کی میپوشونی قلببر من؟ من که تموم پستیقد بلندیهای تنت رو همون دیشامگاه از بر شدم!
سر پایین انداختم و ملافه را بیشتر روی سینه فشردم، نمیدانم چه مرگم بود. با اتفاق دیشب نباید به این حال میافتادم اما داشتم از شرم پس آب میشدم. خدایا من دیشامگاه چه بیپروا در آغوش این مرد خزیده بودم.
– یاسین؟ میشه بری بیرون؟ توروخدا…
سرش را که جلو کشید، نفسم در سینه به گره افتاد.
انقدر جلو رسید که بینیاش مماس بینیام شد و
نفسهایمان رنگی از همدیگر گرفت.
دست دور تنم پیچید و خط ستون فقراتم را با انگشت نوازش کرد.
– تو انقدر خوبی که آدم از مشاهده کردنت سیر نمیشه.
از من خجالت نکش زیستنِ یاسین. خبر داری چطور من رو به آتیش کشیدی؟!
میدونی باهام چیکار کردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن