من را روی مبل نشاند و خودش کنارم نشست.
تنش را چرخاند تا رخبهرخ هم باشیم، اما این من بودم که غرق در جهانیی دیگر، به میزِ روبرویم زل زدم.
زیستن همین بود، پر از مشکل و کار و دغدغه.
چرا باید خودم را برای یک سفر کاری به هم میریختم؟
این دقیقاً همان سوالی بود که مغزم از دلِ زباننفهمم میپرسید و جوابی نمیگحرکت کرد.
اما به خدا دو هفته کم مدتی نبود.
– اینجوری که تو از من رو گراهی شدی، من پام رو بذارم تو هواپیما مستقیم سقوط میکنه!
سرم را بالا گراهی شدم و تیز نگاهش کردم.
حتی شوخیاش هم زشت بود.
– خدانکنه! زبونت رو گاز بگیر.
گوشهی لبش از روی رضایت کش وارد شد.
هدفش به حرف کشاندن و قلقلک دادن احساساتم بود اما باز هم شوخی با جانش کار درستی نبود.
– من زبونم رو گاز میگیرم اما خود خدا هم اظهار کرده مرد همیشه زنش رو راضی نگه داره. آهِ تو پشت سرم باشه، هفت تا بلا از زمین و آسمون سرم هوار میشه. جون تو راست میگم.
چرا حرف در دهانِ منِ بیچاره میگذاشت؟!
مگر جز یک ذره قلبخور شدن کار دیگری هم کرده بودم؟
یعنی حتی حق ناراحت شدن هم نداشتم؟
– چرا حرف تو دهن من میذاری؟ کی پشت سرت آه کشیدم؟!
میخوای بری سفر؟! زحمت کشیدی یک روزگار قبلش به من اطلاع دادی، کف دستت درد نکنه. برو به سلامت، من که کاریت ندارم.
نفسش را در سینه حبس کرد و با نگاهی کلافه، آهمانند بیرون داد.
مردها همین بودند.
حتی حوصلهی یک بیان کردوگوی ساده را هم نداشتند.
حرف زدن وقتی با آنها خوب بود که همهچیز باب میلشان بود.
آنوقت مثل یک بره ساکت و مظلوم پای حرفهایت میجای گرفتند.
– لعنت بر شیطون. میگم به خدا همین دیروزگار قرار شد من برم، اون هم به احتمال پنجاه درصد. الکی میگفتم که چی؟! اصلاً مگه فرقی بین امروزگار و دیروزگار هست خانومم؟!
خدایا، خدایا!
چرا من را نمیکشی تا از کف دست بیخیالیهای این مرد راحت شوم؟
میبیان کرد فرقی ندارد!
کف دستی به پیشانیام که به لطف آقا درد گرفته بود و حالا شمشاهده کرد نبض میزد، گذاشتم.
تنها کاری که میتوانستم انجام دهم این بود که نفسهایی عمیق و طولانی بکشم تا از خشم زیاد منفجر نشوم.
– یاسین هیچی بهت نمیگم با حرفهات بدتر آزارم نده. من زنتم یاسین، زنت! فرق دارم با همه. من عادت دارم شامگاهها بغلت بخوابم، ببوسمت، من اگه یک ساعت دیر بیای خونه مثل مرغ سرکنده میشم. من بدون تو تنها جایی نمیرم. درک میکنی اینها رو یاسین؟ من زنتم. همینقدر نزدیک و همینقدر وابسته.
– داری بیمنطق میشی آهو. یعنی میگی کاری که این همه سال به خاطرش سگدو زدم رو ول کنم به امون خدا؟! برای پیشحرکت کردش تلاش نکنم و خودم رو محدود کنم به این یه وجب جا؟
بیمنطق او بود که از حرفهای من هر چیزی که دلش میخواست برداشت میکرد.
بالا رفتن صدایم چیزی خارج از کنترلم بود. اصلاً مگر حرف حساب سرش میشد که با آهستهش بگویم؟
– هزاااربار این رو گفتم، برای بار هزارویکم هم میگم، حرف تو دهن من نذااااار. انقدر سختته؟!
هرچی دلدادگیت میکشه از حرفهای من بیرون میکشی.
فکر میکنی عقل کلی و نیاز به مشورت با هیچکس رو نداری. فکر میکنی هنوز همون یاسین مجردی که دو هفته که سهله، دوماه دوماه میراهی شده این شهر و اون کشور.
مشکل کارت همینه آقا یاسین. اینکه نمیدونی اگه میخوای از زنت دور شی، باید همون لحظه که تصمیمش رو گحرکت کردی با اون هم مشورت کنی. به اون هم بگی، شاید یه ماجرایی این وسط بود که مانع رفتنت باشه.
– چه ماجرایی مثلاً؟!
کلافه دو دستم را روی صورتم کشیدم و مانند لاستیک سوراخ شده، پنچر شدم.
خدایا! چرا حرف من را نمیدرک کرد.
با حرص دندان کلید کردم و غریدم.
– مثال بود، مثال زدم. چرا دنبال زیر بغل ماری؟! ای خدا! یاسین تو بهشدت مرد عاقلی هستی ولی گاهی میزنی جاده خاکی، دیگه خدا هم چارهت نیست چه برسه به من.
نچی کرد و نگاهش را بیهدف دور اتاق چرخاند.
– لا اله الی الله، عجب گحرکت کرداری شدم. آخه من چیکار کردم مگه؟ خب باشه حق با توعه، باید همون دیروزگار میگفتم. حالا که دیگه گذشته، بهتر نیست این یه روزگاری که کنار هم هستیم رو به بدخلقی نگذرونیم؟
با این حرفش انگار که پیتِ نفت را روی شعلههای ضعیفِ خشمم ریخته باشد.
از جایم قد بلند شدم و عصبی شروع به حرکت کردن کردم. آوایم هم با گامهای بلندم، بلند شد.
– من چیکار کنم با تو یاسین؟
باز خداروشکر حرف تو حرف اومد از دهنت پرید که میخوای بری. وگرنه میذاشتی ده دقیقه قبل از پروازت خبرم میکردی. لایق یه خداحافظی که قطعاً هستم، این رو حداقل میدونم.
من مثل یویو در حال حرکت بودم و چشمهای او بهدنبالم.
کف دستبهسینه اخم کرد و چهره در هم کشید.
– دیگه داری شلوغش میکنی. من هم همچین خوشحال نیستم که دو هفته ازت دور باشم اما زیستن همیشگی بابمیل ما نیست. انقدر سختش نکن برای جفتمون.
من شلوغش نکرده بودم، فقط لازم بود یاسین معنی حیات مشترک را درک کند.
مشورت برای کاری که به جفتمان ربط داشت.
از حرکت از حرکت ایستادم تا خیره به نگاهش حرفهایم را بزنم.
– یه چیزهایی شاید به ظاهر ساده باشن آقا یاسین، اما وقتی بشکافیشون یه جهان حرف از توشون درمیاد.
حرفهای من یه بخشیش از روی احساسات و بیقراریه، ولی بخش بزرگیش بهخاطر بیفکریه توئه که مشورت برات معنا نداره. چیزی که لازمهی هر حیات مشترکیه و تو تا حد زیادی ازش دوری.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن